7

İnanın neden bu kadar hızlı yapmışım bu sevgili olma olayını bilmiyorum ama lütfen bu bölüm yokmuş gibi sayın😞

Senin gözünden
Yeşil mi bahçem?
İnan,inan,inan
Yarın olsun,gün doğsun
Senden öteye gitmez
Senden sonra hiç bitmez
Derdim

Gelecektekikocam:Simay

Simayalenda:Hmm?

Gelecektekikocam:Ne yapıyorsun?

Simayalenda:Yatıyorum

Gelecektekikocam:Bacağın iyi mi?

Simayalenda:Biraz ağrıyor ama iyi

Simayalenda:Sen ne yapıyorsun?

Gelecektekikocam:Bende oturuyorum

Gelecektekikocam:Sana bir şey söyleyeceğim

Gelecektekikocam:Arasam açar mısın?

Simayalenda:Arıyacak mısın?

Gelecektekikocam:Hı hı

Gelecektekikocam:Sana bir şey söylemem gerek

Simayalenda:Ayy ama ben heyecan ederim

Gelecektekikocam:Rahatsız olacaksan aramam

Simayalenda:Hayır hayır sorun değil arayabilirsin

Gelecektekikocam:Arıyorum o zaman

Simayalenda:Tamam

જ⁀➴

Kalbim hızla bilinmezlik içinde çarpıyordu.Ne diyecekti ki bana?Birkaç aydır yazıştığım ve mahalleden biraz tanıdıklığım olan çocuk benimle konuşmak istiyordu.Bacağımın ağrısını anında unuttum ve sanki karşıma çıkacakmış gibi saçımı başımı düzelterek belimi dikleştirdim.

Gelecektekikocam arıyor...

Bismillah.

Kalbim anında hızla atmaya başladı.Hemen açsa mıydım?Diğer kızlar gibi naz yapıp biraz beklese miydim acaba?Ne yapacağımı bilemeyip aramayı cevapladım ve telefonu kulağıma yasladım.Birkaç saniye ses gelmeyince açamadığımı sandım ve ekrana bakmak için telefonu biraz kulağımdan uzaklaştırdım ama sonra o sesini duydum."Simay,"dedi o,yakışıklı sesiyle.

Ne diyecektim?

Telefonu tekrar kulağıma yasladığımda yanaklarımın yandığını hissedebiliyordum.İyi ki karşımda değildi yoksa domates gibi olurdum.Belkide olmuştum."Efendim?"dedim sesimi düz tutmaya çalışırken.Nefesim hızlanmıştı.Umarım hızlı nefes aldığımı duyamaz,diye geçirdim içimden.

"Böyle aradım ama müsaittin,değil mi?"Arkadan birkaç hışırdama sesi geldi.Büyük ihtimalle yattığı yerden doğrulmuştu.

"Tabii ki sorun değil.Zaten öyle boş boş yatıyordum."diye geveledim ağzımın içinde.Cidden çok utanıyordum.

Aptallaşma Simay.

"Eee,"dedim sessiz geçen birkaç saniyenin ardından."Sen neden aradın ki?"Mesajlaşırken açık sözlü olan o kız nerede,Simay?

"Sana bir şey anlatacaktım."Derin bir nefes verdi.

"Anlat bakalım,"dedim heyecanla olduğum yerde kıpırdanırken.

"Küçükken ayağını kıran bir çocuk vardı hatırlıyor musun?İki mahalle ötendeki parkta olmuştu olay."

Nereden biliyordu ki bu olayı?Neden bunu sormuştu ki?Kaşlarım çatıldı benden bağımsız."Evet hatırlıyorum."

"Yüzünü hatırlıyor musun?"dedi bu kez.Sesi sakindi.Nereye getirecekti ki konuyu?

"Sanırım hayır,"diye mırıldandım bir sürenin ardından.Yıllar önce olmuştu çok net hatırlamıyordum ama..."Kocaman mavi gözleri vardı.Sadece bunu hatırlıyorum."

"Benim gözlerim hangi renk?"

"Mavi,"dedim.Yoksa o,ayağımı kıran çocuk...O muydu?Kaşlarım havalandı."Yoksa..."

"Sen miydin o çocuk?"dedi lafımı devam ettirerek."Evet,bendim."dedi.Hafifçe güldüğünü duyabilmiştim.

İçimdeki aptal kelebekler en olmadık anda uçmaya başladı.Kafamı yastığa geri yaslayarak tavana baktım ve deli gibi gülümsemeye başladım.Neden ayağını kıran bir insanı tanıyınca gülümsersin ki Simay?

"Ben varya sana o günden beri deliyim."dedi itiraf ederek.

Beynim durdu.Anlayamadım.

"Ne?"

"O günden sonra sürekli seni izledim."diyerek başladı."Ben hiç sokağa çıkıp oynamazdım ama seni izlemek için sürekli o kırık dökük parka geldim ben.Sürekli köşeden izledim seni.Saçlarını hep iki örgü yapardı annen,ucunada çilek desenli tokalar takardı."Geçmiş gözünün önünde canlanıyormuş gibi anlatıyordu."Ağzının etrafı hep çikolata olurdu."

Konuşamadım.Dilim tutulmuştu resmen.Konuşmayacağımı anladığında devam etti.

"Ayağını kırdığım gün öyle ağladığını görünce çok üzüldüm.Günlerce uyuyamadım.Sonra bir gün ayağın sargılı parka taşıdı annen seni.Senin gelmeni bekliyordum.Ayağın kırık olmasına rağmen oturarak oynadın.Ama o gülümsemeni hiç soldurmadın.Sen her şeye rağmen asla neşeni kaybetmedin Simay.Sen gülümsedikçe bende gülümsedim."

Kalbim hızla atmaya devam ediyordu.Ayağım kırıldıktan sonra yinede hayat enerjimi kaybetmeyip iki mahalle ötedeki o parka gidip kumda oynardım.Arkadaşlarım beni hep aralarına alırlardı.Ama bir çocuğun beni izleyip gülümsemesi.Yüzüme saçma bir gülümseme yerleşti.Aptal aşıklar gibi gülümsüyordum.

"O gülümsenin asla solmasını istemem,Simay.Ama o gülümsemeni benimlede paylaşır mısın?"

Ne demek istemediğini anlayamadım.Hâlâ aptal aptal sırıtıyordum."Nasıl yani?"

"Benimle sevgili olur musun?"dedi heyecanlı olduğunu belli eden bir sesle.

Benimle sevgili olur musun mu?

Ne yapacağımı bilemedim,elim ayağıma dolaştı ve bir anda benimde anlayamadığım bir şekilde telefonu kulağımdan çektim ve aramayı sonlandırıp telefonu yatağa attım heyecandan yatakta tepinirken.Ayağımın ağrısını bile unutmuştum.

જ⁀➴

Heyecandan ne yapacağını bilemedi aptalım ya.

WhatsApp kanalı linkim; https://whatsapp.com/channel/0029Vb8wB5N72WTzMkfJ902j