25

Bile bile geldim ben sana
Yüreğimi verdim,alsana

"Hadi Simay!"diyen ses annemin sinirli sesiydi.

Oflayarak sağ gözüme maskara sürmeye başladım."Geliyorum anne!"

"Bağırma çocuk uyanacak!"Asıl bağıran sensin anne.

Sabır dilenerek maskaramı sürmeyi bitirdim.Doğal ve sade bir makyaj yapmıştım.Güzel görünmem gerekiyordu.Sonuçta sevdiğim çocukla yüz yüze gelecektim.He bide annesinede güzel görünmem gerekiyordu çünkü kadının evinde kusmuştum resmen.Umarım o anı herkes unutmuştur.Allah'ım nolur herkes unutmuş olsun.

"Simay,düğüne gitmiyoruz iki mahalle öteye gidiyoruz!"diyip odama dalan annem zıplamama sebep olmuştu.Parmağımı damağıma bastırıp kafamı geriye ittirdim."Anne Allah canını almasın ya.Aklım çıktı."

"Off Simay,hadi kızım."Gündelik kıyafetler giymişti annem yine.Böyle bile çok güzel bir kadındı.Yüzüm tamamıyla anneminkinin aynısıydı.Gözlerini ortaya çıkarmak için sadece maskara sürmüştü ve böyle bile dehşet güzeldi.

"Anne,sevdiğim çocuğun yanına gidiyorum biraz süslenmem lazım."Dudağıma nemlendirici sürmek için aynaya yaklaştım ama hiç beklemediğim bir darbeyle aynaya yapıştım,makyaj masamın üzerine yapıştım resmen.Annem kafamın arkasına şaplağı indirmişti.Alnımı ovalayarak geri çekildim ve dudaklarımı büzdüm."Bu ne içindi anne ya?"

"Ne sevdiğim çocuğu?"

"Yağız..."

"Lan sen kadının evine kustun."diye çıkıştı bir an annem.Sonra sakince aynaya ilerledi ve saçlarını düzeltirken,"Birde oğlunu mu alacaksın?Çocuğun temizlik takıntısı var.Öyle her yere kusarsan seni almaz kızım."Aynadan son kez kendine baktı ve göz kırptı.Kendine aşık bir kadındı.Bana döndü ve gülümsedi."Bir şeyi yapmadan önce iki kere düşün Simaycığım.Ama şimdi çık şu odadan!Çek kaldık be!"

Hiçte iç açıcı biri değilsin anne.Üzerime ince bir ceket aldım ve ceketin altında kalan saçlarımı dışarı çıkardım.Annem koridora çıkmıştı peşinden ilerledim."Eliz ne olacak anne?"diye sordum kardeşimin odasının önünden geçerken.Beşiğinde uyuduğunu görebiliyordum.

"Kocam bakacak."

"Babam yani,"Omzunun üzerinden yan gözlerle bana baktı.Evden çıktığımızda mahalledeki birkaç komşumuzda bize katıldı.Yol boyunca her mahallenin dedikodusunu yapıp durdular.Sıkıla sıkıla dinledim onları ama sıkıntıdan patlamak üzereydim.

Tam patlayacağım anlarda o büyük ev görüş alanımıza girdi.Yağızın evi,bir diğer tabiriyle Vardan Villası.Açıkcası görkemli bir evdi.Bu eve ilk girişimde kusmuş olmak utanç verici bir durumdu benim için ama şuan sevdiğim çocuk oradaydı.Utanma olmadan rahatça girecektim.

Annemler kapıda karşılaştıkları başka arkadaşları ile selamlaşmak için durduklarında,"Ben içeri geçiyorum anne."diye sessizce anneme fısıldadım.Ne yaparsan yap dermişcesine bir hareket yaptı eliyle ve gülümseyerek bir kadına sarıldı.

Umursamayarak bahçeye giriş kapısından içeri girdim.Yan taraftan arka bahçeye gidiliyordu ve kutlamanın açıkça orada olduğu belliydi çünkü yol süslenmişti.

Evi ilk geldiğimde pek inceleyememiştim.Durduğum yerde birkaç saniye inceledim.Beyaz bir dış kaplamsı vardı ama arada gri bölgelerde vardı.Üç katlıydı.Düz bir tipik villaydı.

Sanki her gün görüyormuş gibi bide tipik demem.

Aptal Simay.

İçeri doğru gideceğim sırada ileride dikilmiş telefonuyla ilgilenene İlknur'u gördüm.Beyaz bir elbise gitmişti.Güzel olmuştu yine ama aptaldı işte.Bir kez içeri bakıp sonra İlknur'a döndüm ve beni fark etmesi için el sallayıp,"İlknur,"diye adını seslendim.Tam kafasını kaldırıp bana bakacağı sırada önüme bir garson geldi ve tek eliyle tuttuğu tepsiyi bana uzattı.Tepsiyi mi uzattı?Garsona baktım.Benden küçük olduğu belliydi.Bir tepsiye bir çocuğa baktım.Yüzüne baktığımı fark ettiğinde tepsiyi daha fazla ittirdi.Ne yapacağımı bilemeyerek iki elimle tepsiyi kavradım.Eğer izin verseydi tepsiyi alıp ben dağıtıcaktım üzerindeki ikramları.İki dakikada yine başıma iş alacaktım."Abla,"dedi çocuk etrafa bakınıp bana fısıldayarak."Tepsiyi değil ikramlığı alacaksın."

"Haa,"diye bir ses çıkardım olayı kavrayınca."Bemde zaten onu şey edecektim...Neyse,"Uzattığı tepsiden bir tane tuzlu kurabiye aldım ve ağzıma attım."Teşekkürler,"diye mırıldandım yanımdan geçerken.Kafasını sallamakla yetindi.

O birkaç saniye içinde İlknur'da etrafa bakınıp duruyordu.Ona seslendiğim an kafasını benden tarafa kaldırmıştı ama önüme geçen garsonla birlikte görüş alanı kapanmıştı.Şimdi ise sesin kaynağını arıyordu.Tekrar yanına yürümeye yeltendim ve,"İlknur,"dedim ama bu sefer benim yaşlarımda bir erkek önüne geldi.

"Pardon,"dedi düz tuttuğu sesiyle.Pardon,demesi tipiyle hiç uyuşmuyordu.Yüz hatları sertti.Kaşlarını çatsa anında korkudan altıma sıçardım.Öyle bir konu yani yüzü.Ama şuan düz tutuyordu."Mutfak ne tarafta?Ben garsonluk için gelmiştim ama,"

"Bence sen garson olma..."dedim ama içimden düşündüğümü sanıyordum.

"Efendim?"dedi bir kaşını kaldırarak.

Kaşını kaldırınca daha bir samimi gözüktü gözümde.Alsında birkaç mahalle ötede estetikçi vardı...

Kaşlarımı fazla keskindi?

"Ee,"bir adım geri gittim ve açık kapıdan içeri baktım.Mutfak olduğunu düşündüğüm yeri işaret ettim çünkü içeriden elinde tepsiler olan garsonlar çıkıyordu."Şurası mutfak."

"Teşekkürler,"diyerek içeri geçti.

Tekrar İlknur'a baktım ama yerinde değildi.Etrafa bakınacağım sırada omzuma bir el dokundu ama yavaşça değil hoyratça.Korkuyla yerimden zıpladım resmen.

Tutan kişi İlknur'du.Nefes nefesesydi resmen.Bir ona birde az önceki yerine baktım.Neredeyse yirmi adımlık yerdi.Nefes nefese kalacak bir durum yoktu.

Ofladım ve ağırlığımı bir ayağıma verdim."Aklıma aldın İlknur.Umarım geçerli bir sebebin vardır yoksa seni gebertirim."

Elini omzumdan çekti ve dizlerine yasladı.Derin derin soluklar aldı.

"Ne yapıyorsun İlknur?"Etrafa bakınarak sordum.Sonra ona döndüm."Kızım,aptal mısın sen?O kadar insan geçiyor.Bayılacak gibi niye rolleniyorsun?"

Nefesini düzene soktu ve bana yaklaştı.Bir sır verecek gibi."Biri iki kere adımı seslendi."Demek korktuğu şey buydu.Gülmemek için kendimi tuttum."Etrafa bakındım ama kimse yoktu.Allah'ım.Delirdim ben bence."

Bu kız hatırladığım kadarıyla kafasının üstüne düşmemişti ama hatırlamadığım kadarıyla düşmüş olabilirdi.

"Ben seslendim,"dedim gülerken.Zaten rezil olmuştum,gülersem hiçbir sorun olmazdı benim için.

"Nasıl ya?Sen şimdi gelmedin mi?"

Hâlâ gülerken içeri baktım."Neyse,boşver gel."Koluna girdim ve içeri sürükledim onu.

İçeriside aynı şekildeydi.Sadece ve şıktı.

Yağızın odası en üst katta olduğu için hemen merdivenlere yöneldim.İlknurla birlikte çıktık en üst kata.Üst kat boştu ve merdivenin karşısındaki duvarda bir kağı vardı ve onun dışında etrafta küçük heykeller ve çerçeveler vardı.

"Yağızın mı odası burası?"dedi İlknur duraklayarak.Bende durdum.Aslında ismiyle tipi uyuşmayan biriydi İlknur.Sapsarı saçları vardı,gözleri kocaman ve yeşildi.İsmi ona yakışmıyordu bence.

"Evet,"dedim.

"Ben gelmeyeyim o zaman.Ayıp olur."

Kalbim hızlanmaya başlamıştı.Ne yapacaktım?Ne konuşacaktım onunla?Enesler odada temizlik yapıyor olmalıydı hâlâ.Yani yalnız değildi.

İlknur'a baktım."Enesler odayı temizliyordu yani yalnız olmayacağız.Gelebilirsin."

Tereddütle bana baktı ama ben ona gülümseyince bu sefer o koluma girdi.İkimiz kapıya ilerledik.Bir saniye bekledim,iki saniye bekledim.Yok,ben tıklayamazdım bu kapıyı.Ama İlknur benden önce davrandı ve kapıyı tıkladı.İçeriden garip sesler geliyordu.Bir an sessizlik oldu.İlknur ile aynı anda kapıya yaklaştık ve sesleri dinlemeye başladık.

Sonra aniden kapı açıldı.İlknurla eğilmiş garip bir pozisyonda kalakaldık.Yüzüme bir gülümseme yerleştirerek doğruldum ve karşımdaki manzaraya baktım ama bu dehşete düşmemi sağladı.

Bu çocuk cidden temizlik hastası mıydı?

Enes,Uraz ve Doralp ellerinde eldiven ağızlarında eldiven çalışıyorlardı.Uraz bir sandalyeye çıkmış camları siliyordu bir yandanda söyleniyordu.Enes yatak çarşaflarını değiştiriyordu ve halinden oldukça memnun gibiydi.Doralp ise elindeki bezle aynaları ucundan siliyordu.Şaşkın bakışlarım sonradan sevdiğim çocuğa döndüm.

Nolur bu bir kabus olsun!

Yağız,yüzüne bir maske takmıştı ve eline dirseklerine kadar gelen bulaşık eldiveni takmıştı.Zorla gülümsemeye çalıştım.İlknura baktım.O da aynı benim gibi şaşkın şaşkın etrafa bakınıyordu.

"Kız siz mi geldiniz?"diye neşeyle sordu Enes.

Cevap veremedik.Resmen donakalmıştım.

"Abi,Allah aşkına kızlar geldi onlar yapsınlar.Valla kollarım uyuştu ya!"diye söylenen camları silen Urazdı.

Yağız kaşlarını çatıp ona uyarıcı bir bakış attı.Sonra parmağını kaldırdı ve camın en uç köşesini işaret etti."Bak orada leke kalmış Urazcığım.Hadi devam et."dedi sahte bir gülümsemeyle.Sesi kalın ve toktu.

Başka bir zaman olsa dibim düşerdi ama içine düştüğüm bu durum beni resmen far gören geyiğe dönüştürmüştü.

Sonra bana döndü.Gülümsedi.Bunu kısılan gözlerinden anlayabiliyordum."Hoşgeldiniz,"dedi,İlknur ve bana ithafen.

"Hoşbulduk,"dedi İlknur hâlâ gelişen garip sahneye bakarken.

"Geçsenize,"dedi Yağız kapıyı daha çok aralarken."Korkmayın size temizlik yaptırmam.Biraz erkekler çalışsın."

Kafamı hafifçe sallayıp garip andan sıyrılmayı denedim.Sonra gülümseyerek İlknur'un koluna girdim ve ikimizide içeri yönlendirdim.Oda kocamandı.Bir tane çift kişilik yatak vardı.En köşede çalışma masası vardı,diğer duvarda ise giysi odası olduğunu görebiliyordum.Giysi odasının yanında başka bir kapı vardı.Büyük ihtimalle banyoydu.Tam karşımda ise terasa açılan bir kapı vardı.

"Kızlar selam,"diyen Enesti.

"Selam,"diye mırıldanan İlknurdu.

Doralp sadece göz ucuyla bize bakıp işine odaklandı."Abi bu iş kızların işi değil mi?Kızlar yapsın ilte."dedi sonradan.

"Siktirtme bana kendini Doralp."dedi Yağız sinirle."Ya devam et ya da siktir olup git."

Dört erkeğin olduğu bir odada kalakaldık İlknur ile.Hepsini tanıyordum ama şuan düştüğüm durum bir garipti.

Yağız bize döndü."İ..."dedi ve durakladı unutmuş gibi."İlknur sen şuraya geçip oturabilirsin."Bir kanepeyi işaret etti."Merak etme temiz.İlknur kafasını sallayarak dediği yere oturdu.Yağız sonra bana baktı.Yazışmaklar yüz yüze olmak aynı şey değildi.Şuan çok fena utanç basmıştı.

"Seninle terasa geçelim mi?Burası pis."

Pis...Pis.

Etraf o kadar düzenliydi ki pis bir yer göremiyordum bile.Uraz boşa cam siliyor gibiydi.

"Olur,"diye mırıldandım.Önden geçip teras kapısını açtı ve geçmemi bekledi.Hafifçe tebessüm ederek terasa çıktım.O da çıkıp ardından kapıyı kapattı.Sonra eldivenini ve maskesini çıkardı.Şuan daha yakından görüyordum.Kalbim anında boğazımda atmaya başladı.Elimi kolumu nereye koyacağımı bilemedim.Kumral saçları güneş altında sarıya çalıyordu.Mavi gözlerini bana çevirdi.Koyu mavi gözleri.Koyu renklere bayıldığımı söylemiş
miydim acaba ona?

Ne kadar geçti bilmiyorum aam yüzüne bakakaldım.Hafif çekil gözleri.Dolgun dudakları.Belirgin elmacık kemikleri.Düz inen erkeksi burnu.Şuradan bir paparazzi çıksa fotoğrafını çekse hiç garipsemem,ünlü bir model olduğuna inanırım yani.

Ben düşüncelere dalmışken önümde bir el sallandı."Daha ne kadar bakacaksın yüzüme kızım?"

Algılayamadım bir an.Odağımı gözüne vererek baktım ona."Hı?"

"Yüzüme,diyorum daha ne kadar bakacaksın?"dedi kaşlarını kaldırıp.

Gözlerimi devirip önüme döndüm.Yanaklarımın yandığını hissedebiliyordum."Biraz garip oldu gibi."

"Garip olan ne?"dedi,karşımdaki teras korkuluğuna yaslanırken.

"Yani bir anda evine geldim ve odan komedi filmi çevirir bir haldeydi."

"Haa,o mu?"Yüzüne bir sırıtma yerleşti."Temizlik hastalığım biraz ciddi."

"Belli oluyor."

Ne diyeceğimi bilemeyerek etrafa bakındım.Teras yan tarafa bakıyordu.Ceylan Teyzenin düzenlediği kutlama ise arka taraftaydı.Hafif müzik sesini duyabiliyordum."Annen cidden sizin gelmenizi mi kutluyor ya?"

"Bence bizim için kutlama yapmıyor.Babamı bile evden kovdu."dedi o tarafa bakarken.

İnanamayarak güldüm."Babanı mı kovdu?"

"Parti yapıcam sen kadınların arasında ne yapacaksın,dedi kovdu.Anneannemle gittiler."Kollarını göğsünde birleştirip sırıttı."Kaderimizi bağlayan anneannem gitti."

"Olsun ya,"diye geveledim.Sırıtması kalbimi garip bir şekilde çarptırıyordu.

Bir süre sessizce etrafa bakındık.İkimizde birbirimize bakamıyorduk sanki.İlk karşılaşmamız böyle mi olacaktı?Garip.

Bir süredir odadan sesler geliyordu çünkü Urazlar arada bir atışıyordu ama bu ses başka birine aitti.Annem."Ayy,bu ne?Tövbe bismillah."diye korkuyla bağırmıştı.Yağızla göz göze geldik.

"Annem,"dedim.

"Annen,"dedi.

Terasın kapısı annem tarafından açıldı.Eliyle kendine hava yapıyordu."Ayy Simay bu ne?Valla aklım çıktı."Annem bana savaştan çıkmış gibi baktı ama Yağızı görünce kocaman gülümsedi."Oğlum hoşgeldin Barkelomadan."

"Barcelona,anne."dedim.

"Annenin üstüne laf kondurma."Gidip bir anda Yağıza sarıldı.Yağızın kolları havalandı ama sarılamadı.Bana çaresizce baktı.Kafamı sallayarak ofladım.Sonra kollarını annemin etrafına doladı."Hoşbulduk,"dedi Yağız.

Annem sonra hızla yağızdan ayrıldı ve bana döndü.Göz ucuyla Yağızın üstüne garipçe baktığını görmüştüm.

"Sen Eliz'i evde bıraktın,değil mi?"diye sordu sahte bir tebessümle.

"Babam bakacaktı anne.Sen öyle dedim ya,"

"Baban eve gidememiş evdede çocuk ağlıyormuş.Hadi bir koşu git kardeşine bak."

"Oha anne,"dedim bir anda.Evimiz iki mahalle ötedeydi.

"Anneye öyle denmez Simay,"dedi Yağız arkadan.Annem gülümseyerek Yağıza döndü ve elini koluna yasladı.Yağız irkilmiş gibi kolunu çekmeye yeltendi ama sadece yeltenmekle kaldı.Annem,"Bak gördün mü evlat gibi evlat,"derken Yağızın kolunu sıvazlıyordu.Yağız gözlerini kapatıp açtı ve dudaklarını yaladı.

"Biz birlikte gidelim kardeşine bakmaya."

Beklenmedik sözle annemle aynı anda Yağıza döndük.

Ben ve Yağız?Bizim eve mi?

Odam dağınık mıydı acaba?

જ⁀➴