3- BEN KİMİM?

Birkaç gün sonra öleceğimi anladım.

Her şeyim tükenmişti. Gözyaşlarım, duygularım, kalbim, beynim, hislerim. Benden geriye kalan boş, ağrıyan bir bedendi.

Bunca zamandır yanlış soruyu soruyormuşum. Doğrusu; sen kimsin değil, ben kimimdi?

Ben kimim?

Kimdi bu cani? Kimdi bu katil? Artık önemi yoktu.

Karanlıktaki adam yanıma geldiğinde ilk defa gülümsemiyordu. Kara ellerini boğazıma koyup sıkmaya başladı. Adamın suratı değişti. Solgun yüzü yamulup birbirine girdi. Parçalara ayrıldı. Bütün uzuvlarından yırtılma sesi geliyordu. Her uzvu ayrılıp, siyah kanlar yüzüme dökülürken, oyuk gözlerindeki siyah gözyaşları beni derinden büyüledi. Direnmedim. Aylar sonra ilk defa gözlerimi hiçliğe kapadım. Karadeliğin beni yutmasına izin verdim. Yüzümde buruk bir tebessümle, adamın çürük kollarının arasında sessizce fısıldadım.

“Sonum olduğun için teşekkür ederim.”

Elimi parçalanmış yüzünde gezdirdim. Sonra sonsuz karanlıkta kayboldum.

__________________________________

Kafamın içinde çok fazla vakit geçirdim. Ve sonunda aklımı kaybettim. (Edgar Allan Poe)

__________________________________

Duyguların aşırı güçlü oluşunu delilik zannediyorsunuz. (Edgar Allan Poe)