1- ONLAR KİM?

Odanın karanlık köşesinde, gözünü kırpmadan bana bakan adama baktım. Ürpertici bir şekilde gülümsedi. Tüylerim diken diken oldu. Yıllardır rüyalarıma girip, burada tanışıp konuştuğu insanların hayatlarını anlatıyordu bana. Benim de kendi yaşadıklarımı anlatmam konusunda ısrar ediyordu. Ona karşı temkinliydim. Gizemli bir aurası, karanlık bir gülümsemesi vardı. Ama o kadar yalnızdım ki, benimle konuşacak birine her zaman muhtaç hissettim. Onun hakkında daha fazla şey öğrenmek istiyordum. Ona soru sorduğumda sadece gülerdi. Açıklama yapmaz, konuşmamı beklerdi. Ona seveceği hikayeler anlatmamı, yaşadığım anıları anlatmamı isterdi. Bugün belki bir cevap alabilirim düşüncesiyle tekrar sordum.

“Sen kimsin?”

Güldü.

Hiçbir şey diyemedim. Gözlerim kapalıydı. Açmak istemiyordum. Yüzüne bakmak. Benimle konuşmasını sağlamak, ilgisini çekmek istiyordum.

“Neden her gün rüyalarıma geliyorsun?”

Güldü. Karanlığın içinden daha fazla yaklaşarak yanıma geldi. Yüz hatları belirginleşti. Uzun, solgun bir yüzü, keskin çene hattı vardı. Onu olduğundan daha gizemli ve ürpertici gösteren tek şey gülümsemesi değildi. Sesi bir buz gibi keskin ve soğuktu.

“Bana bir anını anlat. Çocuklarının da olduğu güzel bir anını..”

Benden uzaklaşıp tekrar geriye doğru, karanlığa doğru yürüdü. Düşündüm. Kendimi anılara bıraktım.

“Hava açıktı. Gökyüzünde hiç bulut yoktu. Küçük çocuklarımı parka götürmek istedim. Onları hazırladıktan sonra giyinip evden çıktım. Küçük bir marketten atıştırmalık aldım. Parkın köşesindeki banka geçip eğlenmelerini izledim. Johan ve Jase koşuyor, bana bağırıyor, parlak gülümsemeleriyle bana el sallıyorlardı. Ben de onlara salladım. Kaydıraklardan kaydılar. Boyları yetmeyen oyuncaklara ben bindirdim. Yanlarında durup, aletleri düzgünce kullanabilmelerine yardım ettim. Korktuklarını ve binmek istemediklerini söylediler. Onları teselli edip devam etmelerini söyledim. Sonra susamışlardır diye marketten aldığım içecekleri verdim. İkisi de düzgün içemeyip üstlerine döktüler. Çeneleri vişne suluyla kaplıydı. Yüzlerini temizledikten sonra kollarından tutup onları eve götürdüm. Sonra-”

“Parka gittiğinden emin misin?”

“Evet. Eminim.”

Karanlığın içinden gülümsüyordu. Yüzü karanlıkta daha ürpertici gözüküyordu.

“Meyve suyu demek?”

Şaşırdım ve yüzüne baktım.

“Evet. Onlara meyve suyu almıştım.”

Derin bir nefes aldım.

“Neden bana böyle sorular soruyorsun?”

“Gitmemi ister misin?”

“H -hayır. Gitme.”

“Öyleyse yarın başka bir anını daha hatırla. Tekrar geleceğim.”

“Tamam.”

Ertesi gün yine rüyalarıma girdi. Her gün sorduğum soruları tekrar sordum. Yine güldü. Yine güldü... Yine güldü! Gülüşü çok güzel. Ölü bir çiçeğe bahşedilmiş bir hediye gibi..

“Anlat. Başka anılarını anlat. En sevdiklerini. En mutlu olduklarını.”

Gülümsedim.

“Bir gün evimde parti düzenlemiştim. Bütün arkadaşlarımı partiye davet ettim. O gün ilk kez parti veriyordum. Evde kimse yoktu. Sanırım çocukları anneme bırakmıştım eşim de gece mesaisindeydi.”

“Evde kimse yok muydu?”

Yüzüne baktım.

“Ailemden kimse yoktu.”

“Devam et.”

“Sonra bir şey oldu. Mutfakta içecek hazırlıyordum. Dışarıdan sesler geldi. Kapıyı tırmalama sesleri. Kapıyı açıp bakınca bir kopek olduğunu gördüm. Yavru, sevimli bir kopekti.”

Başta bir kıkırtı olan kahkahası gittikçe yükselerek kulaklarımda çınladı. Ona tuhaf bir şekilde baktım. Devam etmemi söyler gibi sustu ve beklentiyle yüzüme baktı.

“Onu içeri aldım. Diğerlerini rahatsız etmemiş için ölen köpeğimizin tasmasını bulup taktım. Biraz yemek verdim. O günden sonra onu sahiplenmeye karar verdim. Parti bitince güzelce yıkadım ve bakımını yaptım. Sonra ona sarılarak uydum. Çok huzur vericiydi. Aileme yeni birini kattığım bir gündü. Sevdiğim kişilerin yanımda olduğu bir gündü. O günü hiç unutmuyorum.”

“Partiye kimi çağırdın?”

Sorduğu soruyla afalladım. Çünkü hatırladığım yüzleri bir anda unuttum. Sanki hiç bilmiyormuş gibi isimleri ve yüzleri aklıma gelmiyordu.

“Bilmiyorum..”

Güldü. Sonra karanlığın içine yürüyüp kayboldu. Birden odamın kapısı açıldı. Gözlerimi açtım ve ayağa kalkmaya çalıştım. Beyaz önlükler giyen maskeli adamlar etrafımı sardı. Beni muayene ederken itaatkar davrandım. Gözlerimin içine doğrudan bakmaya korkan biri uzaktan konuştu. Önündeki belgelere odaklandı.

Onlar kim? Neden buradalar? Bana ne yapacaklar? Pür dikkat hareketlerini izledim.

“Bugün yetmiş altıncı gün. Değerleri gittikçe düşüyor. Beyin fonksiyonları düzgün çalışmıyor. Günden güne akıl sağlığını daha da kaybediyor.”

Kıyafetimi açıp bedenimi inceleyen kişi konuştu.

“Yakında ölecek.”

“Tanrı ‘nın bir lütfu olurdu. Hem ona hem de bize.”

Fal taşı gibi açılmış gözlerimi üzerlerinde gezdirdim. Onlara dikkatle baktığımı görünce ürperip hareketlerini hızlandırdılar. Çatallaşmış sesimle konuştum. Sanki başkasının sesi gibiydi. Bana ait değildi. Oysa rüyalarımda ne kadar güzel ve yumuşaktı.

“O nerde? Gölge adam nerde?”

“Yine başladı.”

Biri koluma iğne batırıp, göz temasından kaçınarak cevap verdi.

“Yakında anlayacaksın. Her şey sona erecek.”

Sonra bağırmaya başladım.

“O nerde?! O nerde?! Neredeeeeee?!!”

O zaman fark ettim ellerim arkamdan bağlıydı. Sadece ellerim değil ayaklarımda zincirle yatağa bağlıydı.

“İğnenin etkisi geçene kadar bilgilerini düzenleyin. Detaylı bir şekilde tekrar tekrar gözden geçirin.”

“Tamam doktor.”

Doktor mu? Ne doktoru? Ben neredeyim? Çocuklarım nerede? Ya eşim?

“76 gündür uyumuyor. Yemiyor beslenmiyor. Serumlarla hayatta kalıyor. Deneyin bitmesine yani hastanın ölmesine kalan tahmini süre üç gün.”

Kimden bahsediyorlar? Ne söylüyorlar? Hasta ben miyim? Ama rüyalarımda gördüğüm o adam..

Konuşamıyordum. Bedenim uyuşmuştu. Vücudum uyumam için bağırıyordu ama içimde bir his beni uyutmuyordu. Gözlerimi kapattırmıyordu. Acaba en son ne zaman göz kırpmıştım?