GEÇMİŞİN SANCISI

GEÇMİŞ

Sıcaktı hava.Tam da Ahu’nun kalbi gibi.Mutlu hissediyordu birkaç gündür,nedeni ise şuan tam yanında oturan,hayatına bir bomba gibi düşen,şu sıralar yanından ayrılmadığı genç delikanlıydı.Tanışmalarının üzerinden sanki dört ay değilde 4 yıl geçmişti sanki, o kadar yakın hissediyordu ama bu yakınlık sanki arkadaşlıktan farklıydı.

Şu zamana kadar bir sürü yakın erkek arkadaşı olmuştu ama onlar da gelip geçmişti.Ahu hiçbirine arkadaşlık dışında bir duygu beslememişti ama dedik bu biraz farklıydı sanki.Artık o da bunun arkadaşlıktan öte bir duygu olduğunu anlamıştı.

Okul çıkışı delikanlının isteği üzerine bir kafeye geldiler, ama bir gariplik vardı sanki üzerinde…Sabırsızdı.

Kahvelerin hazır olduğunu duyunca hemen kalkıp kahveleri almaya gitti.Geri döndüğünde Ahu’nun kahvesini ona uzatıp kendi kahvesini yudumlamaya başladı.Aralarında bir sessizlik oluştu.Ahu da bu sessizliği bozmak istediğini belli ederek konuştu;

“Beni ısrarla buraya kadar getirdiğine göre bir sebebin vardır herhalde Ateş?”dedi.

“Evet var aslında…” diye konuşmaya başladı Ateş.”Aslında senle konuşmam gereken bir konu var.”

“Dinliyorum.”dedi Ahu.Artık o da sabırsızdı.Anlamıştı.Saf bir kız değildi,hiçbir zaman olmamıştı.

“Nasıl söyleyeceğim bilmiyorum Ahu,süslü cümlelerim yok belki ama…İçimde tutmak istemiyorum artık.Bana diğer bütün arkadaşlarına davranmanı hazmedemiyoru-“

“Sen diğer arkadaşlarımdan farklısın Ateş,sen benim en yakın arkadaşımsın.”diye sözünü kesti Ahu.Saf gibi görünmeyi tercih etmişti nedense,sanki bu sohbet uzasın,hiç bitmesin istiyordu.

“Evet biliyorum…Ama kastettiğim bu değil Ahu.”dedi ve Ahu daha fazla numara yapmak istemiyor olacak ki Ateş ile aynı anda;

“Seni seviyorum.” Dediler.Ahu şaşırmamıştı,ama Ateş’in gözbebekleri büyümüştü resmen.

Ateş birinin karşısında ilk defa kekeleyerek;

“G-gerçekten mi?” Diye sordu.

Ahu bu sözler karşısında sadece kıkırdayarak kafasını sallamakla yetindi ve ilk defa bir erkeğe kollarını açtı.

Bir yelkenli, daha denize açılmadan,okyanusa açıldı.Gücüne güvendi belki de yanıldı,belki de yolculuğun kötü bittiğini sandı.Ama yolculuk onun için daha yeni başlıyordu.

Ateş tereddüt etmeden kızın kollarının arasına girdi.Tam şuan ömür boyu bu kollarda kalabileceğini hissetti.Dışarıdan bakan biri belki bunun sadece bir “küçüklük yanılgısı” veya ”sevdiğini sanmak” diye yorumlayabilirdi ama bu iki genç erken yaşta olgunlaşmış insanlardı ve dışarıdan biri bunu görmezdi.

Ateş, güzel kızın kokusunu derince içine çekti.Dakikalar sonunda ayrıldıklarında ikisininde yüzünden okunan,tarifsiz bir mutluluk vardı.O kafeden çıktıktan sonra Ateş,Ahu’ya elini uzattı.Ahu tereddütsüz bir şekilde tuttu elini.

Ahu ve Ateş’in belkide gülümseyerek hatırlayacakları bu an da geçmişin tozlu sayfalarına karıştı.