1. BÖLÜM ÖZDEŞLEŞEN KALPLER

Kolay mıydı beklemek?

Kolay mıydı merak etmek?

Kolay mıydı sevmekten vazgeçmeye çalışmak?

Ben bu sorulara çok cevap aradım.Hiç bir zaman cevabım “evet” olmadı.

Bunu bana gösteren de şuan karşımda bana şaşkınlıkla bakan kişi oldu.

İki dakika boyunca bakıştık.Sonra beklenmedik bi hamle yaparak bana doğru koşmaya başladı.O bana doğru koşarken ben de ondan kaçmaya başladım.Hemen okula girip bodrum kata indim.Eğer beni girerken görmediyse burayı bulması imkansızdı.

Hemen bir duvarın arkasına saklanıp soluklanmaya başladım.Bu his de neydi böyle? Ben onu özlemediğime kendimi inandırmıştım.O zaman neden şimdi böyle hissediyordum?

Çok saçma!O geri dönmüş olamaz!Ben onu unutmuştum, en azından kendimi buna inandırmıştım.Şimdi ise her şeyi yok sayarak buraya gelip karşıma çıkamazdı!

Ben tam bunu düşünürken arkamda bir nefes hissettim.

“Benden kaçamazsın Ljubov moja .”

Ljubov moja…
Uzun zaman oldu duymayalı…
Sevgilim dedin bana…
Ben hiçbir zaman senin sevgilin olmadım ki…

“Ben senin sevgilin falan değilim!”dedim hemen savunmaya geçerek.

“Öyle mi Ljubov moja ? Ne çabuk unuttun beni ?Üzülüyorum bak ama!”

“Ben senin sevgilin falan değilim! Kafanda kurmuşsun sen!”

“Memleketime dönmek suç olmamalı ljubov moja.”dedi.

“Ne, memleketin mi? Sen Makedonya’ya mı döndün?Sen bunu nasıl yaparsın! Ölebilirdin!”dedim hemen.

“İnan beni red etmen onlardan daha çok öldürdü beni ljubov moja.”

“Ben seni unutmak için neler yaptım biliyor musun?!Şimdi öyle bi anda ortaya çıkıp, yine ortadan kaybolamazsın! Tekrar duygularımla oynamana izin vermem! Şimdi de okuldan defolup gideceksin!” dedim ona işaret parmağımı doğrultarak.

Söylediğim şeyler karşısında sadece kafasını iki yana sallamakla yetindi.”Beni hiç anlamayacaksın değil mi ljubov moja?”

“Hayır! Asla sana tekrar inanmam da!” diyip hemen arkamı dönerek bodrumdan çıktım. Anlaşılan zor bir dönem olacaktı.

❤️🩹

Sınıfa çıkıp Öykü’yü bulduğumda ona hemen olanları anlattım. Zaten ona tanıştığımız ilk gün her şeyi anlatmıştım.O da bir daha konuyu açmamaya çalışmıştı. Şimdi ise bunu duyduğunda şok oldu.

“Sister sen iyi misin?Gidip neler olduğunu sorsaydın ya! Hem ben de çok merak ediyorum lütfen göster bana onu lütfen!”

“Olmaz dedim ya olmaz!Olmadı okuldan ayrılırım.Çünkü ben bir daha kanmam ona.”dedim.

“Öff iyi tamam ya!”dedi ve tam bu sırada matematik öğretmenimiz Ahmet Hoca sınıfa girdi ve derse başladık.

❤️🩹

Matematik dersi bittikten sonra Öykü yine onun hakkında konuşurken ben sadece boş boş duvarı izliyordum.Zaten bütün ders boyunca da bunu yapmıştım.

Eski anılarımızı düşündüm.

Tam bu sırada sınıfa yabancı biri girdi ve direkt olarak bana doğru yürümeye başladı.Ben durumu garipserken Öykü saf bir hoşlantı ile yabancı çocuğu izliyordu.

Çocuk yanıma geldi ve “Ahu yenge merhaba.”dedi.

Ahu yenge?
YENGE?

“Ne?” ağzımdan sadece bu çıktı.Öykü ise şaşkınlıkla bana döndü ve kahkaha atmaya başladı.

“Yani kanka ben senin herşeyini biliyorum bunu mu söyleyemedin bana ?”diyip yine kahkaha atmaya başladı.Zaten bunu da kahkahası arasında soluk soluğa söylemişti.

“Ya yok öyle bişey!Söyle arkadaşına saçmalamasın!”dedim hemen savunmaya geçerek.

“Yalnız yenge ben kan bağımız olmamasına rağmen onun sadece arkadaşı değil aslan kardeşiyim, ayıp oluyor yani.”

“Ya bi yürü git!Ben ne diyorum sen ne diyorsun!” dedim ve Öykü’ye döndüm.Öykü kahkaha atmayı kesmiş direkt olarak onun ‘Aslan kardeşine ‘ bakıyordu.

Koluna hafif ama etkili bir şekilde vurdum.”Öykü!Bende kal,bak herkes olur o olmaz!”dedim.

Öykü ise beni duymuyordu bile!

“Öykü!”Bu sefer yüksek sesle bağırdığım için irkilerek bana döndü.

“Öff tamam be!” dedi ama hala alttan alttan ona bakıyordu.

“Bu arada ben Berk.” diye harika bir giriş yaptı aslan kardeş Berk.

“Ve bende Ateş Bozarslan. Gerçi Ahu beni iyi tanır.” dedi arkamdan bir ses.

Ateş…

Ateş Bozarslan…