seçilmiş 2. bölüm

Okulun koridorları yavaş yavaş boşalıyordu.

Aras ve Efe, öğrencilerin kitaplarını koyduğu bölümün önünde durmuş, yerdeki kitaplara bakıyordu.

"Biz gerçekten bunların hepsini mi düzelteceğiz?" — Efe

"Öyle görünüyor." — Aras

Efe yerdeki kitaplardan birini eline aldı.

"Ben hâlâ suçsuz olduğumuzu düşünüyorum." — Efe

"Çünkü suçsuzuz." — Aras

"Ben de onu diyorum zaten." — Efe

Aras gülümseyerek kitapları toplamaya başladı.

Bir süre sonra koridorun diğer ucundan Hakan, Nur ve Zeynep göründü.

"Siz hâlâ burada mısınız?" — Nur

"Ceza aldık." — Aras

Hakan kitaplara baktı.

"Yalnız bırakmayacağız sizi." — Hakan

Efe şaşkınlıkla ona döndü.

"Gerçekten mi?" — Efe

"Beş kişi daha hızlı bitirir." — Hakan

Nur kollarını sıvadı.

"Ben de yardım ederim." — Nur

Hakan ona baktı.

"Sen daha çok dağıtırsın." — Hakan

Nur kaşlarını kaldırdı.

"En azından eğlenerek dağıtırım." — Nur

"Evet, o daha kötü." — Hakan

Zeynep gülerek araya girdi.

"Tamam, siz tartışırken kitaplar kendi kendine dizilecek galiba." — Zeynep

Herkes kitapları toplamaya başladı.

Dakikalar geçtikçe okul sessizleşiyordu. Önce öğrencilerin sesleri kesildi, sonra öğretmenlerin...

En sonunda koridorda yalnızca beşinin sesi kalmıştı.

Aras elindeki kitabı rafa yerleştirirken saate baktı.

"Çok geç oldu." — Aras

"Biraz daha dayanırız." — Hakan

Efe derin bir nefes verdi.

"Benim karnım acıktı." — Efe

"Senin karnın her zaman aç." — Zeynep

"Bu benim suçum değil." — Efe

Nur güldü.

"Senin bütün hayatın yemek yemek zaten." — Nur

Efe cevap verecekken koridorun sonundan bir ses geldi.

Tak.

Herkes sustu.

"Ne oldu?" — Nur

"Bir şey düştü galiba." — Zeynep

Hakan koridorun sonuna baktı.

"Ben bir şey görmedim." — Hakan

Aras ise gözlerini karanlık koridora dikmişti.

"Ben gördüm." — Aras

Efe hemen ona yaklaştı.

"Neyi?" — Efe

"Birini." — Aras

Hakan'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Kimi?" — Hakan

Aras cevap vermeden koridorun sonuna doğru yürümeye başladı.

Diğerleri de peşinden gitti.

Koridor bomboştu.

Kimse yoktu.

Sadece yerde bir kitap duruyordu.

Zeynep eğilip kitabı aldı.

"Burada bir kitap var." — Zeynep

Aras kitabın kapağına baktığı anda durdu.

Kapakta kendi adı yazıyordu.

"Bu benim kitabım." — Aras

Efe kitabı elinden aldı.

"Az önce burada değildi." — Efe

Hakan kitabı inceledi.

"İçinde bir şey var." — Hakan

Kitabın sayfalarının arasından küçük, siyah bir kâğıt çıkardı.

Hakan kâğıdı açtı.

Üzerinde yalnızca tek bir cümle yazıyordu:

"Gece olmadan buradan çıkmayın."

Beşi birbirine baktı.

"Bu da ne?" — Nur

"Bir şaka olabilir." — Zeynep

"Kim böyle bir şaka yapar?" — Efe

Aras kâğıdı Hakan'ın elinden aldı.

"Burada bizim ismimiz bile yok." — Aras

Tam o sırada...

Okulun bütün ışıkları söndü.

Karanlığın içinde bir ses duyuldu.

Üç kez.

Tak.

Tak.

Tak.

Kimse konuşmadı.

Sonra koridorun en sonunda bir kapı yavaşça açıldı.

Gıcırtı sesi bütün koridorda yankılandı.

Aras kapıya baktı.

Kapının üzerinde küçük bir yazı vardı:

KÜTÜPHANE.