🔗 SANAL KÖRDÜĞÜM 🔗

6.BÖLÜM✨
A. Kız pencereye doğru gitmeye çalışır ama gölge odaya girer – DEVAMI

Pencerenin kilidi “klik” diye açıldığında, kız korkudan birkaç saniye hareketsiz kaldı. Cam çok yavaş bir şekilde aralandı. Perde, içeri giren soğuk hava akımıyla hafifçe dalgalandı ama rüzgâr bu kadar güçlü değildi. Bir şey… dışarıdan itiyordu.

Kız nefesini kontrol etmeye çalışarak pencereye doğru bir adım attı. Mantıksızdı ama bir yanıyla hâlâ “belki rüzgârdır” demek istiyordu. Tam perdeyi tutup kapatacağı an, perde karardı.

Arkasından biri gelmiş gibi değil.

Bir gölge… perdeye doğru sızmış gibi.

Kız çığlık atamadan geri çekildi. Gölge, perdeyi itip içeri doğru kıvrılan bir kol gibi uzadı. Yere yansımış hâli normal bir insan gölgesi değildi: Baş kısmı olmadan ilerleyen uzun, bükülmüş bir şekil…

Telefonu masadan düşmüştü. Ekranı yanıp sönerken bir mesaj daha geldi:

“Geri çekilme. Kaçmak sadece hızlandırır.”

Gölge, kızın ayaklarının hizasına kadar yaklaştı. Yerdeki karanlık, onun adımlarını takip eder gibi büyüyordu. Ardından gölgenin içinden, fısıltıya benzeyen bir ses yükseldi:

“Bağ tamamlanmak üzere.”

Kız kapıya koşmaya çalıştı; ama kapı kolu dönmüyordu. Sanki dışarıdan biri tutuyordu. O an gölge duvardan sıyrıldı ve boyut değiştirdi. Artık kızın boyuna yakındı.

Ve ilk kez… bir yüz şekillenmeye başladı.

Ama bu yüz, hatırladığı İlkin’in yüzü değildi.

Bu, hiç görmediği birine aitti.

Bir yabancı. Bir sahibi.

Kız, boğazından kopan titrek bir nefesle geri adım attı.

Gölge “Ben geliyorum.” dedi. Fısıltı değildi. Ses, evin içinden yankılanıyordu.

Kız bir köşeye sıkışırken, gölge üzerine doğru eğildi