Bölümler 2Şu an: Bölüm 1: Geçmişin izi.
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazı düşmanlıklar vardır, insan nedenini bilmeden bile gölgesinde büyür. Ben de yıllardır böyle bir düşmanlığın içinde yaşıyordum.
İnsan bazen tüm bu olanları geride bırakıp yeni bir hayata başlamak ister. Ben de onlardan biriydim işte.
Çocukluğumdan beri babamdan şiddet görmüş, onun gözünde yalnızca başarısız ve çirkin bir kız olarak büyümüştüm. Bunların nedenini hep çok şımarık olmama bağlıyordum.
Fakat gerçekleri henüz yirmi yaşındayken öğrenmiştim.
Dört yıl önce;
Günlerden cumartesiydi. Yıl 2020, mevsim ise sonbahardı. Tıp fakültesi son sınıftaydım.
O gün okuldan eve her zamankinden biraz daha erken dönmüştüm. Üzerimde günün yorgunluğu, aklımda tamamlamam gereken işler vardı. Tek istediğim odama çıkıp biraz dinlenmekti.
Eve girdiğimde içeriden annemle babamın sesleri geliyordu. Salonda olduklarını düşünerek merdivenlere yöneldim. Fakat babamın söyledikleriyle adımlarım yavaşladı.
"Ben de bir oğlum olsun isterdim Leman. Bazen düşünüyorum da Zelâl olmasaydı, belki Yiğit'im olurdu. Bir oğlum olurdu."
Olduğum yerde kaldım.
Annemin sesi duyuldu.
"Levent, yine aynı konuya geldik. Zelâl senin kızın. Onu böyle hissettirmeye hakkın yok."
"Ben sadece bir oğlum olsun istedim. Bunun neresi yanlış?"
"Bir kızın var Levent. Hem de seni sevmekten başka hiçbir şey yapmamış bir kızın."
"Yeter Leman! Her şeyi onun üzerinden konuşmaktan bıktım."
Elimdeki çantanın askısını sıkıca kavradım. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sesini onların bile duyacağından korktum.
Demek mesele buydu.
Yıllardır neden ne yaparsam yapayım babama yetemediğimi şimdi daha iyi anlıyordum. Daha başarılı, daha güzel, daha uslu olmaya çalışmıştım. Belki bir gün beni de sever diye...
Ama o, benim yerimde bir oğul hayal ediyordu.
Gözlerim doldu. Ses çıkarmadan odama çıktım. Kapıyı kapatır kapatmaz sırtımı kapıya yasladım.
O gün içimde bir şeylerin kırıldığını hissettim.
Ve ilk kez babamın sevgisini kazanmak için çabalamaktan vazgeçmek istedim.
Şimdi:
Aradan dört yıl geçmişti.
Artık yirmi dört yaşındaydım. Üniversiteden mezun olmuş, hayalini kurduğum mesleğe kavuşmuştum. Bir hemşireydim.
Evet, yanlış duymadınız. Babamın yıllardır karşı çıktığı mesleği yapıyordum.
Levent Asilkan, kızının hastanelerde çalışmasını hiçbir zaman istememişti. Ona göre benim böyle bir işte çalışmama gerek yoktu. İstediğim her şeye sahiptim. Üstelik bir Asilkan kızının hastanelerde nöbet tutması ona göre hiç uygun değildi.
Ama ben onun düşüncelerine göre yaşamak zorunda değildim.
Telefonumun alarmıyla düşüncelerimden sıyrıldım. Yatağımdan kalkıp banyoya ilerledim. Yüzümü yıkadıktan sonra aynanın karşısına geçtim. Saçlarımı tarayıp üzerime rahat kıyafetlerimi geçirdim.
Tam odadan çıkacakken telefonum çaldı.
Arayan Baran'dı.
"Efendim, yakışıklı abim?"
"Sabah sabah yine başladın. Aşağı insene, kahvaltı yapıyoruz."
"Geliyorum, sabırsızlanma."
"Beş dakikaya inmezsen yukarı çıkıyorum."
"Tehditlere bak. Korktum gerçekten."
Gülerek telefonu kapattım.
Merdivenlerden inerken mutfaktan gelen sesleri duydum. İçeri girdiğimde annem, abim ve babam masadaydı.
"Günaydın ailem!"
Baran başını kaldırıp bana baktı.
"Sonunda teşrif ettiniz hanımefendi."
"Özledin mi beni?"
"Her gün biraz daha eksiliyordu hayatımdaki huzur, geldin tamamlandı."
"Çok komiksin Baran."
Annem gülümseyerek önüme bir tabak koydu.
"Günaydın güzel kızım. Gel, kahvaltını yap."
"Senin günaydının yeter anneciğim."
Sandalyeme oturup çayımdan bir yudum aldım. Her şey oldukça sıradan görünüyordu. Ta ki babam konuşana kadar.
"Bugün hastaneye gitmeyeceksin."
Elimdeki bardağı masaya bıraktım.
"Efendim?"
"Duydun beni. Bugün hastaneye gitmeyeceksin."
Derin bir nefes aldım. Yine aynı konu...
"Baba, bugün nöbetim var."
"İptal edersin."
"Nasıl yani? İnsanların işi gücü var. Benim keyfime göre nöbet mi iptal edilir?"
Levent çatalını tabağına bıraktı.
"Ben senin o hastanede çalışmanı istemiyorum Zelâl. Kaç kere söyleyeceğim?"
"Ben de kaç kere söyleyeceğim baba? Ben mesleğimi seviyorum."
"Bir Asilkan kızının hemşire olmasına gerek yok."
Gözlerimi devirdim.
"İyi ki doktor olmadım, onu hiç kaldıramazdın."
Baran kahkahayı bastı. Annem gülmemek için başını önüne eğdi. Babam ise bana sert bir bakış attı.
"Zelâl!"
"Tamam, tamam. Sustum."
Baran araya girdi.
"Baba, bırak kız istediği işi yapsın. Hem mesleğini seviyor."
"Sen de karışma Baran."
"Ben sadece—"
"Yeter!"
Masaya yeniden sessizlik çöktü.
Çayımdan son bir yudum alıp ayağa kalktım. Çantamı omzuma astım.
"Ben hastaneye gidiyorum. Akşam görüşürüz."
Babam arkamdan seslendi.
"Zelâl, benimle inatlaşmayı bırak!"
Kapının önünde durup arkamı döndüm.
"Ben seninle inatlaşmıyorum baba. Sadece kendi hayatımı yaşamaya çalışıyorum."
Cevap vermesini beklemeden evden çıktım.
Arabaya bindiğimde derin bir nefes aldım. Gün daha yeni başlamıştı ama şimdiden yorulmuştum.
Kontak anahtarını çevirdim.Bugün güzel bir gün olacaktı.En azından ben öyle olmasını umuyordum.
Bölüm etkileşimi
