8

Ondan uzak durmaya karar verdim.
Aynı sokaktan geçmedim.Aynı kafeye oturmadım. Aynı saatlerde dışarı çıkmadım.Ama ne yaptıysam olmadı.
Gittiğim her yerde o vardı.

Otobüs durağında.Market sırasında.
Bir köşe başında. Bir kaldırımda.
Bir ışığın altında. Sanki şehir onu önüme çıkarıyordu.Sanki kader inat ediyordu.
Ben kafamı çeviriyordum. Göz göze gelmemeye çalışıyordum. Var olmuyormuş gibi yapıyordum. Çünkü korkuyordum.

Bir gün daha yanlış anlaşılmaktan.
Bir gün daha gözlerinde korku olmaktan.
Bir gün daha kendim olmaktan.
O gün hızlı yürüyordum.
Her zamanki gibi kaçıyordum.
Arkamdan ayak sesleri duydum.

Sonra bir ses…
“Ayaz… bekler misin?”

Dünya durdu.
Adımı ilk kez birinin ağzından duydum.
Ama öyle bir söyledi ki…
Sanki adım değil, kalbim çağrıldı. Durmadım birkaç adım daha attım.
Sonra ayaklarım beni dinlemedi.
Döndüm. Göz göze geldik.
Konuşamadım.Çünkü sesini tekrar duymuştum.

Ve ben o sese…
Bir kez daha âşık olmuştum.

“Geçen gün için.. Özür dilerim.”

Kalbim sıkıştı.
“O adamın beni takip ettiğini biliyordum,” dedi.

“Ben de korkuyordum zaten.”
Bir an sustu.
“Evin önünde seni görünce kaçmamın nedeni sen değildin.. Babam arabada beni bekliyordu…Gecikmiştim… panikledim…”

Cümleleri bitti.
Ama içimde bir şey başladı.
Yıllardır içimde taş gibi duran bir şey…
İlk kez hafifledi. Boğazım düğümlendi.
Konuşamadım.Yutkundum.

Hayatımda ilk kez… Babamın bağırması aklıma gelmedi.Geceler gelmedi. Kavgalar gelmedi. Karanlık gelmedi. Sadece o vardı.
Ve gözlerim doldu. Ama bu sefer acıdan değil.

İlk kez…Mutluluktan. Kendimden utandım.
Ama umurumda olmadı. Ben serseriydim. Ben karanlıktım. Ben yaralıydım.Ama biri
Beni yanlış anlayarak değil,ilk kez adam gibi anlayarak bakmıştı.