1. Bölüm Tekrardan Buluşma

21 Eylül 2018 Günümüz

Ben 10 yıldır bir ateş zambağının açmasını bekliyordum. Ondan ne nefret ediyor, ne de mutlu oluyordum. Onun kokusuna hasret kalmıştım. Ben kim miydim? Ben Bora Ateş. Tam on yıl önce karım beni işim yüzünden terk etti. Onu çık seviyordum özellikle onun kızıl saçları beki benden alıyordu. Ofisinde telefonumdan onun fotoğrafına bakıyordum. Kızıl saçları, minyon yapısı, çilli suratı ve o fıstık yeşili gözleri...

Ayağa kalktım ve ceketimi alıp odama yöneldim oradan araba anahtarını aldım ve garaja yöneldim. Garaj kapısını açtıktan sonra Siyah Mercedes arabama bindim. Arabayı çalıştırdıkları sonra karım ile her zaman gittiğim Gülhane Parkına gittim. Kafamı dağıtmak için oraya gider sonra eve giderken Kafamı yine doldururdum.

Arabayı park edip hemen girişe yöneldim. İçeri girdiğim an güller beni sanki eşimin beni gelinlikle karşılamış gibi hissettirdi. İlerledim ve en yakın bankta oturdu. Kafam ve gözüm dalgınken Tanıdık bir kadın figürü gördüm. Daha dikkatli bakınca o kişinin karım Nisa olduğunu fark ettim. Gözlerime inanamadım o idi. Ama o kız benim kızım miydi? Yoksa başkasının mıydı?

Ayağa kalktım onların yanına yavaş ve temkinli adımlarla gittim sonra orda durup beni fark etmelerini bekledim. Ama sanki varlığım onun için silinmiş gibiydi. Nisa arkasını döndüğünde beni görünce dona kaldı dudaklarından zorlukla "Bora.." döküldü. Yıllar sonra adımı onun ağzından duyuyordum. Ona daha dikkatli baktım ve korkuyordu belliydi. Sonra düşünmeden "Kaçtın," Dedim sert bir şekilde. "Bunu neden yaptın?"

Bana sevgili olduğumuzu zaman ki gibi baktı ama perde arkasında korkulu bir bakış vardı.
"Bana mafya olduğunu söylemedin. Eğer baştan söyleseydin bunlar olmazdı."
Haklıydı ama sadece mafya olduğumu söylemedim ve hata yaptım. Ona dik dik bakarak sanki ondan artık nefret ediyormuş gibi yaparak. "Ama bana bunu söylemedin ve onun yerine kaçtın." Diye söyledim otoriter bir ses tonuyla.

Nisa bu tavrım ile ilk defa karşılaşıyordu çünkü ona eskiden çok fazla kızmadım hatta hiç kızmamıştım.
Tam bir şey söyleyecekken kız Nisa'nın kolunu çekiştirip. "Anne bu adam kim?" Nisa kızın omzuna destekleyici bir şekilde elinizi koydu.

"Boş ver Neva önemsiz biri."

Nisa o cümleyi kurunca kalbime sanki hançer saplanmış gibiydi. Bunca yıl sonra ben hâlâ onun beni sevdiğini zannederken beni gerçekten hayatından silmiş gibiydi. Ban a hiç böyle davranmadı ve birine karşı böyle bir cümle kurmadı. Şimdi kızımın yanında (ama başkasınında olabilir) beni boş görüp kötülemeyin beni çok kırmıştı. İlk Nisa'ya sonrada Neva'ya baktım. Ciddiyetle "Bu benim kızım mı?" Diye sordum

Başını salladı kısa ve öz bir şekilde "Evet." Dedi.

"Neden söylemedin? Hamile olduğunu öğrenince neden yanıma gelmedin? Bebeği, kızını, kızımızı neden benden sakladın? Zarar vereceğimi mi düşündün?"
Nisa sessiz kalmıştı ve Neva olayo anlamış gibi görünmüyordu.
Elimi saçlarımın arasından geçirdim ve bir "of" çektim sonra tekrar konuşmaya başladım.

"Sana ne zaman zarar verdim?" Sessiz kaldı Nisa yine biliyordum tartışmalarda hep sessiz kalıyordu. Sonra yine devam ettim.

"Söyleyeyim mi? Hiç. Hiç sana zarar vermedim, kıyamadım sana, gözlerinden yaşlar akınca ömrümden ömür gidiyordu. O güzel saçlarının bir teline zarar geldiğinde sanki kolum kopmuş gibiydi. Biliyor musun? Sana o kadar aşıktım seni o kadar çok seviyordum ki asıl ben zarar görüyordum. Ama sen beni bir iş yüzünden canavar olarak gördün ve terk ettin. Beni terk ettiğin gün kendimi öldürmek istedim ama yapamadım bana geri dönmeni bekledim. Ama sen gelmedin ve beni lıızk ile ilgileniyordun. Senden nefret ediyorum."

Nisa son cümlemi duyunca bir kırgınlık hissetti. Sonra ne dediğimin farkına vardım.

"Yani öyle demek istemedim. Sadece seni artık eskisi gibi tanıyamıyorum demek istedim." Arkamı döndüm ilerledim ve sonra durdum. "Engellerimi aç ve mahkemeye hazırlan yakın zaman da bışanıyoruz ve velayeti ortaklaşıyoruz." Dedim hemen oradan uzaklaştım onları orda bıraktım. Çıktıktan sonra hemen arabanın kapısını açtım ve koltuğa oturdum ardından kapıyı kapattım. Aynadan kendime baktım

"Ne yapıyorsun sen Bora? Onu hâlâ seviyorsun biliyorsun."
Sonra arabayı çalıştırdım ve eve doğru yöneldim. Kafam karışıktı. Bağırmadı, karşılık vermemişti ama her zaman ki gibi bildiğim Nisa idi.

Eve vardığımda arabayı garaja park ettim ve hemen evdeki ofisime girsşm. Koltuğa oturdum cebimden telefonu çıkardım. Ekranı açtığımda kilit ekranında Nisa'nın fotoğrafı ile karşılaştım on sevdiğimin kanıtıydı onu unutamıyordum. Sonra hemen telefondan avukatım Yavuz'u aradım telefonu kulağıma yaklaştırır cevap vermesini bekledim. Telefon açıldı.

"Bora Bey bir sorun mu var?"

İç çektim. "Nisa Ateş yani kışlık soyadı ile Nisa Aksoy'a boşanma davası açmam gerek bana yardımın lazım."

"Tamam yarın saat 12 gibi orada olurum."

"Tamam, yarın görüşürüz." Dedim telefonu kulağımdan çektim ve çağrıyı sonlandırdı.
Hâlâ olayların yükünü kaldıramıyordum. Keşke zamanı geri alsaydım ama bu ne gerçekte ne de kitaplarda gerçek olur

🌙
Nisa Aksoy Anlatımıyla

Ben ne yaptım? Neler yaşadım? Hayatta başıma gelen en olaylı gün bugün olmuştu. Ona bağırmadım ve kıyamadım korkum yüzünden onu kendimle arama mesafe koydun ve 10 yıl olmuştu.
Neva kolumu çekiştirdi. "Anneciğim iyi misin?"
Ona baktım ve derin bir nefes bıraktım. "Evet kızım iyiyim."

"Değilsin," diye atıldı. "O abinin hâlâ bana kim olduğunu söylemedin ve babam olduğunu söylüyor bu doğru mu?"

Daha 9 yaşındaki çocuk ne olduğunu anlamıştı çok akıllı olduğu aşikardı.

"Evet kızım o babandı."

"Ama onunla nedem yaşamadın?"

İç çektim. Neva böyle sormaya devam ederse kendimi öldürmek gibi birmşey yapacaktım. Neva'nın saçlarını okşadım. "Hadi sana çilekli dondurma alalım." Onu tek oylamanın yoludu. Neva'nın gözleri parladı. "Evet! Dondurma." Dedi haykırarak

Onun elinden tuttum ve arabımıza yöneldim. Parktan çıktıktan sonra araba anahtarını çantamdan çıkardım ve arabanın kilidini açtım. Neva arabanın arka koltuğuna otururken bende o esnada şoför koltuğuna geçtim ve çantamı yanımdaki koltuğa koydum. Anahtarı kilide geçirdim ve döndürdürdüm ve araba çalıştı. Sonra donurmacıya yöneldim. Vardığımız da arabayı park ettiktim çantamı aldım sonra Neva'yı arabadan indirdim. Karşıdan karşıya geçerek dondurma dükkanına girdik.

Dondurmacı adam güler yüz ile bizi karşıladı
"Hoş geldiniz abla. Ne istersiniz."

"Hoş bulduk kızım için külahta çilekli dondurma alalım." Dedim. Adam bir külah aldu kapakları açarak çilekli donrumayı hemen külaha koydu ve donrumayı hazırladı. Sonra Neva'ya külahı uzatırken "Al bakalım küçük hanım." Neva donrumayı aldı ve "teşekkürler" Diye baktı.

"Gel Neva oturalım." Derken onu sandalyeye oturttum bende onun karşısındakine oturdum. "Anne sen yemeyecek misin?"
Başımı sağa sola salladım. Neva Omuz silkti ve dondurmasını keyifle yemeğe devam etti. Telefonumu çantamdan çıkardım sonra WhatsApp'a girdim. Ecem ile olan sohbete tıkladım. Ecem benim en iyi dostumdur hamileliğimde ve üniversiteye giderken Neva'ya bakmıştı.

Ben: Ecem müsait misin?

İki dakika geçmeden Ecem bana cevap yazdı.

Ecem: Evet ne oldu?

Derin bir nefes aldım ve yazmaya devam ettim.

Ben: Bugün Bora ile kaşılaştım

Ecem: Ne? Gerçekten mi senden ne

Ben: Onun engellerini açmamı istedi.

Ecem: Sen ne yaptın?

Durdum. Düşündüm başımı iki dakika telefondan kaldırdım ve Neva'ya baktım dondurmasını yerken gördüm sonra telefona geri baktım ve cevap yazmaya devam ettim.

Ben: Hayır açmadım.

Ecem: O zaman aç yoksa işeler karışır. Neyse ben gidiyorum sen hallet bayss

Yazdıktan sonra çevrim dışı gözüktü. Bende Bora'nın Whatsap, Instagram ve Facebook engellerini açtım ama kendimden emin değildim yaptığım dopru muydu?. Sonra telefonumu çantama koydum ve Neva'ya baktım donrumasını bitirmişti.

"Neva," dedim bana baktı cüzdanımı çıkardım ve ona yüz lira uzattım. " Al bunu ve donurmacı abiye ver ve para üstünü getir."
Neva hemen parayı aldı ayağa kalktı ve hemen tezgaha ilerledi abiye parayı verdi sonra para üstünü alıp bana geri geldi. 80 TL'yi ondan alıp çantama koydum ve ayağa kalktım.
Sonra Neva'nın elini tuttum ve onunla karşıdan heçip arabaya bindik, araba çalıştıktan sonra arabayı sürmeye başladı. 10 yıl sonra, en sonunda boşanıyorum bu garipti ama sanki onu hâlâ onu seviyordum ama neyse.
Ben artık onun tanıdığı Nisa Ateş değil Nisa Aksoy idim. Bizim aşkımız tarihlerin arasında saklı kalmıştı.