Beklenmeyen Ortaklık

Mutfak çıkışının paslı demir kapısını itip kendimi dışarı attığımda, gökyüzü bardaktan boşalırcasına yağmaya devam ediyordu. Soğuk su damlaları bir anda yüzüme, saçlarıma ve üstümdeki kan lekelerini gizleyen koyu renk montuma çarptı. Arkamdaki binadan yükselen alarm çığlıkları ve siren sesleri, yağmurun gürültüsüne karışarak boğuk bir uğultuya dönüşüyordu. Kumarhanenin ön tarafında kıyamet kopuyor olmalıydı.

Arkamı dönüp bakmadım. Adımlarımı koşar adıma çevirmeden, dikkat çekmeyecek bir tempoda dar ve karanlık ara sokaklardan birine saptım. Koşan biri her zaman şüphe çekerdi. Oysa sakince yürüyen bir gölge, bu şehrin kirli sokaklarında görünmez olabilirdi.

Sokağın ortasına geldiğimde, arkamdaki ayak seslerini işte o zaman fark ettim.

Adımlar aceleci değildi. Kösele ayakkabıların ıslak betona basarken çıkardığı o tok ve ritmik ses, peşimde bir polisin ya da öfkeli bir korumanın olmadığını söylüyordu. Durmadım, yürümeye devam ettim ama sağ elim montumun cebinde, sustalı bıçağımın kabzasını yeniden kavradı. Zihnim anında simülasyonu başlattı: Sokak dar, kaçış açısı dar. Eğer arkamdaki adam hamle yaparsa, dönüp sağ alt boşluğuna vurmalı ve sol taraftaki çöp konteynerini siper almalıydım. Üç hamle sonrasını planlamak benim doğamdı.

"Beni öldürmen işleri zorlaştırdı," dedi arkamdan gelen ses.

Pürüzsüz, sakin ve bu havaya yakışmayacak kadar mesafeli bir sesti bu. Adımlarımı yavaşlatıp durdum. Ağır ağır arkama döndüm.

Siyah takım elbisesi yağmurdan sırılsıklam olmuş, saçları alnına yapışmıştı ama o odanın kapısında durduğu gibi dik ve sarsılmazdı. Aramızda yaklaşık beş adımlık bir mesafe bırakarak durdu. Ellerini ceketinin ceplerine koymuştu. Bu, "Sana saldırmayacağım ama tetikteyim," demekti.

"Kim olduğunu bilmiyorum," dedim sesimi olabildiğince düz tutarak. "Ama o adam ölmeyi çoktan hak etmişti. Hesabı kapattım."

Yabancı başını hafifçe iki yana salladı. Gözlerindeki o keskin uyanıklık, sokaktaki loş neon ışığında parlıyordu. "Sen bir hesabı kapattın, doğru. Ama benim açacağım büyük davanın ilk tanığını yok ettin. Onun konuşması gerekiyordu."

"Ölüler konuşamaz," dedim kestirip atarak. Dönüp yürümeye yeltendim.

"Ama arkalarında büyük enkazlar bırakırlar," diye seslendi arkamdan. Sesi bu kez daha ağırdı. "Şu an o kumarhanenin etrafını saran arabalar sıradan polisler değil. Bu şehrin yeraltını yöneten o büyük konseyin tetikçileri. Ve seni gördüler. Tipini, boyunu, yürüyüşünü... Onların hafızası iyidir."

Tekrar ona döndüm. Kaşlarımı hafifçe çattım. Bu adam sıradan bir çete üyesi ya da intikam peşinde koşan bir kabadayı değildi. Konseyi biliyordu, işleyişi biliyordu. "Bana bunları neden anlatıyorsun? Beni onlara teslim edip yerini sağlamlaştırmak senin için daha kolay olmaz mı?"

Dudaklarının kenarı çok hafif, neredeyse belirsiz bir şekilde yukarı kıvrıldı. "Çünkü kaba kuvvetle iş yapan piyonlardan sıkıldım. O odaya girdiğimde, masanın altındaki alarm kablosunu nasıl kestiğini fark ettim. O yaştaki bir kızın, o baskı altında elleri titremeden o kesiği atması... Sen sıradan bir katil değilsin."

Birkaç saniye boyunca sadece yağmurun sesini dinledik. Birbirimizin gözlerinin içine bakarak bir sonraki hamleyi tahmin etmeye çalışıyorduk. Güven, bu dünyada en çabuk eriyen kimyasaldı. Benim lugatımda ise hiç yeri yoktu.

"Bir ismin var mı?" diye sordu.

"İsimler zayıflıktır," dedim, kendi duvarlarımı daha da tahkim ederek. "İhtiyacın olan tek şey, o adamın artık nefes almadığı gerçeği."

"Güzel bir savunma mekanizması," dedi adımlarını bana doğru bir tık yaklaştırarak. "Ama benim bir ismim var. Bana Savaş derler. Ve şu an ikimizin de hayatta kalması, birbirimizin elindeki taşları doğru oynamamıza bağlı."

Sokağın başından gelen keskin far ışıkları ve motor sesleri konuşmamızı bıçak gibi kesti. Siyah, camları filmli bir SUV sokağın girişinde yavaşlıyordu. Farlar ıslak sokakta devasa iki göz gibi üzerimize dikildi. Zamanımız tükenmişti.

Savaş ceketinin iç cebine uzandı. Elimi refleks olarak bıçağa götürdüm ama o sadece küçük, pirinç bir anahtar çıkardı. "Sokağın sonunda eski bir un deposu var. Arka kapısı bu anahtarla açılır ve o kapı doğrudan eski metro tünellerine bağlanır. Eğer benimle gelirsen, bu gece o konseyin seni bir çöplükte deşmesini engellerim."

"Neden sana güveneyim?" diye sordum, gözlerimi yaklaşan araca dikerek.

"Güvenme," dedi Savaş, çoktan deponun olduğu yöne doğru hareketlenirken. "Bana asla güvenme. Sadece mantığına güven. Tek başına o arabadakileri geçemezsin. Ama benimle gelirsen, tahtada bir kale kazanmış olursun."

Arabanın kapılarının açılma sesini duydum. İçimdeki o soğuk, hesapçı ses bana tek bir şey fısıldadı: Hayatta kalmak için bazen düşmanının gölgesine sığınmalısın.

Savaş'ın arkasından, karanlığa doğru koştum. Bu bir dostluğun başlangıcı değildi. Bu, iki zehirli yılanın aynı torbaya girmesiydi. Kimin kimi ilk ısıracağını ise sadece zaman ve doğru hamleler belirleyecekti.