4.Bölüm:Dönüm Noktası-Bölüm Şarkısı:Yalın:Ki Sen

"Bir kış günü çöllerde nilüferler açarsa
Denizde kuşlar yüzer , gökte balık uçarsa
Menekşelerin boyu sarmaşığı aşarsa
Kutuplarda topraklar susuz kalıp çatlarsa
Okyanuslar kururda Sahra'yı sel basarsa
Güneş batıdan doğar doğudan da batarsa
Belki o zaman seni sevmekten vazgeçerim..."
Cahit Zarifoğlu
~★~
"Atamanız askeriye revirine alınmıştır efendim."HASSİKTİR!Evet bu tam hassiktirlik bir olaydı.Ondan kaçtıkça ona nasıl daha fazla yaklasabilirdim?Hay sansımı sikeyim ya.Ben hala soktan çıkamamışken gelip de omzuma dokunan Leyal'le beraber irkildim."Sana da mı aynı şeyi söylediler?"Başımı salladım. İşte tam o anda hayatımın bu andan itibaren fazlasıyla değişeceğini anlamıştım.
~★~
-1 Hafta Sonraa..
İşte tam şu an dönüm noktamdayım, askeriyenin kapısının önündeyim. Ayaklarımın titremesi şaka olabilir mi acaba? Stresten şimdi paçalarımdan salıvereceğim resmen. Benim aksime yanımdaki Leyal oldukça sakin bir şekilde benim de aynı sakinliğe gelmemi bekliyordu.BEN BÖYLE BİR DURUMDA NASIL SAKİN OLABİLİRİM AMINA KOYAYIM YA?! Kapıdan bize doğru ilerleyen birini gördüğümde duruşumu düzelttim. Adam daha da yaklaştı."Siz yeni atanan revir doktoru ve hemşiresi misiniz acaba?"Ben cevap veremeyince Leyal cevap verdi."Evet biziz"Adam gülümsemeye başladı."Askeriyemize hoş geldiniz.Buyurun size revire kadar eşlik edeyim."Ben bunu kesinlikle memnuniyetle kabul edebilirdim. Adam ilerlemeye başlayınca peşinden gitmeye başladık. Revirin kapısına geldiğimizde"Revir burası.Eğer bir ihtiyacınız olursa çekinmeden söyleyebilirsiniz,kolay gelsin"Teşekkür ederek içeriye geçtik. Eşyalarımı bıraktıktan sonra sonunda konuşmaya başladım."Şansıma sıçayım."
"+1"
"Abi neden amına koyayım ya?Neden ben?"Şu an ağlamaya başlasam çok mu saçma olurdu? Bence olmazdı çünkü gözlerim dolmaya başlamıştı. Daha fazla dayanamadım ve sonunda ağlamaya başladım. Beni bu durumda gören Leyal hiçbir şey söyleyemedi. Çünkü beni en çok tanıyan oydu. Öylece saatlerce ağlayıp sonunda uyuyakaldım.
~★~
Gözümü açtığımda başım çok ağrıyordu. Sanki kafamı bir yere vurmuşum gibiydi. Sanıyordum ki daha önce bu kadar derin uyumamıştım. Başımın ağrısı ile beraber kalktığında Leyal'ın da uyumuş olduğunu fark ettim. Hem hava almak hem de biraz yürümek amacıyla bahçeye çıktım. Hava soğuk olmasına rağmen ben sanki hava sıcakmış gibi asla üşüdüğümü hissetmiyordum. Rastgele bahçede dolanmaya başladım. Biraz daha yürüdüğümde binanın arkasında birileri olduğunu fark ettim. Bu saatte benden başka dışarı çıkacak manyak olmadığı için biraz telaşlandım. Ne olursa olsun terör bölgesindeydik ve her şey olabilirdi. Yerde bulduğum sopayı elime aldım ve binanın arkasına doğru ilerlemeye başladım. Sesin geldiği yöne çok yaklaştığım sırada bana dönem el feneri ile çığlık atmam bir oldu. Başıma geleceklerden korkarak sopayı savurdum ve tam o an olanlar oldu.