GİRİŞ

[Kafasının içindekileri susturamayıp kaçmaya çalışan herkese...]

~

Aptal olan insanların hepsi acımın fiziksel olduğunu düşünecekti.
Değil mi diyorlardı bileklerimdeki kesiklerin bıraktığı izleri ve vicudumdaki morlukları görenler ama anlamadıkları şey benim içimdeki acıydı. Yıllardır fiziksel acıya zaten alışmıştım ama ben içimdeki acıya alışamıyordum.
Alışamayacaktım...

İçimde ki acı da kardeşim ve annemdi,kardeşimin ölümü üzerime yıkılmış hep "senin yüzünden" demişlerdi ve ben bunu on sene sonra kardeşimin boğularak öldüğü gün o deniz kenarında kabullendim. Annemin acısı ise gene ölümdü. Hep ölümdü ama annemin ölmeden önce söylediklerini hala unutmamıştım ki hayatım annemin dudakları arasından çıkan kelimelerle şekillenmişti.

"Adın gibi karanlık ol Gece" demişti annem bana "Ben senin adını anlamı gibi ol diye koydum,kimseler anlayamasın içindekileri,insanlara güvenme kızım insanlar sana söyledikleri ve söyleyecekleri yalanlardan ibarettir,acıma güzel kızım sen insanlara ne kadar merhamet gösterirsen onlar sana o kadar kötülük yapar"

Söyledikleri bana hem iyilikti hem kötülükte ve ben bunu yeni anlamıştım.

Annem ile kardeşimin ölümünden sonra babam ve abimle kalmıştım. Onların umurunda bile değildim,onlar sadece beni döver ya da kızardı sebebi ise kardeşimin ve annemin ölümüne sebep olmammış. Ama ben hiç bir şeyin sorumlusu değildim neden kimse beni anlamıyordu. Annemin dediği gibi kimseye duygularımı belli etmediğim,beni anlamalarına izin vermediğim için mi?

Bilmiyordum. Ama bildiğim bir şey var...
Ben bir gün dört yaşındaki kardeşimin öldüğü bu denizde aynı şekilde ölecektim.
Ya da sadece burayı izleyip yaşayacaktım...

Gece.