32. bölüm · Saat ŞUÂN 10:05
32. BÖLÜM — “GERÇEK”
A.Yiğit karanlık koridorlarda koşuyordu.
Nefesi hızlanmıştı.
Arkada kalan Simay ve Batuhan aklından çıkmıyordu.
Bir anda önüne bir koridor çıktı.
Ama devamı yoktu.
Çıkmaz sokaktı.
A.Yiğit durdu.
Etrafına baktı.
Sessizlik vardı.
Fazla sessizlik.
Karanlığın içinden siyah giyinmiş biri çıktı.
Yavaşça ona doğru yürüyordu.
A.Yiğit geri çekildi.
“Sen kimsin?”
Cevap gelmedi.
Sonra arkasından bir kişi daha çıktı.
İki kişilerdi.
İçlerinden biri yavaşça maskesini çıkardı.
A.Yiğit’in gözleri büyüdü.
“Yiğit…?”
Sınıftaki Yiğit karşısındaydı.
A.Yiğit öfkeyle baktı.
“Sen miydin?”
Yiğit’in yüzünde karmaşık bir ifade vardı.
“Bunu yapmak zorundaydım.”
A.Yiğit kaşlarını çattı.
“Neden?”
Yiğit yanındaki kişiye baktı.
“Onun için.”
A.Yiğit anlam veremedi.
“Kim için?”
Yiğit silahını kaldırdı.
A.Yiğit’in kalbi hızlandı.
“Dur…”
Ama Yiğit tetiğe bastı.
Bang.
Ama o anda yanındaki siyah giyimli kişi daha hızlı davrandı.
Yiğit yere düştü.
A.Yiğit birkaç saniye ne olduğunu anlayamadı.
Koridorda sessizlik oldu.
A.Yiğit’in içinde korku ve öfke birbirine karıştı.
Selin.
Batuhan.
Simay.
Hepsi gözünün önüne geldi.
Artık daha fazla kaybetmek istemiyordu.
Siyah giyimli kişi ona döndü.
A.Yiğit nefesini tuttu.
“Sen kimsin?”
Kişi yavaşça maskesini çıkardı.
A.Yiğit’in gözleri büyüdü.
Sesi titredi:
“Simay…?”