Bir Proje, İki Bela”

Herkese iyi okumalar diliyorum 🫶

Alya Erdem

Sınıfa girdiğimde ilk yaptığım şey, her zamanki gibi en sevdiğim sıraya ilerlemek oldu. Pencerenin kenarındaki, kimsenin gelip beni rahatsız etmediği o sıra…

En azından ben öyle sanıyordum.

Çantamı sıraya bırakıp kitaplarımı çıkardım. Tam defterimi açmıştım ki sınıfın kapısı büyük bir gürültüyle açıldı.

“Günaydın, güzellikler!”

Gözlerimi kapattım.

Hayır. Hayır, hayır, hayır.

Bu sesin sahibini tanımamak mümkün değildi.

Pars Yaman.

Arkasında iki arkadaşıyla sınıfa girdi. Sanki okulun sahibiymiş gibi rahatça yürüyüp arka sıralardan birine oturdu.

“Yaman, sesini biraz kısar mısın?” dedim başımı kaldırmadan.

“Günaydın sana da Dört Göz.”

“Ben sana günaydın demedim.”

“Kalbimi kırıyorsun ama.”

Başımı kaldırıp ona baktım. Elini göğsüne koymuş, dünyanın en büyük acısını yaşıyormuş gibi yüzünü buruşturuyordu.

“İstersen rehberlik servisine gidelim. Bu kadar ağır bir travmayı tek başına atlatamazsın.”

Arka sıralardan kahkahalar yükseldi.

Pars'ın arkadaşlarından biri masaya vurdu.

“Oğlum, kız seni fena bozdu!”

Pars arkadaşına ters bir bakış attıktan sonra yeniden bana döndü.

“Çok konuşuyorsun, Erdem.”

“Sen de çok yaşıyorsun, ne yapalım? Herkesin bir kusuru var.”

Bu kez gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.

Pars birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra başını iki yana sallayıp arkasına yaslandı.

“Bugün seninle uğraşacağım, haberin olsun.”

“Bugün mü? Ben bunun için ayrı bir takvim tutuyordum zaten.”

Tam cevap verecekti ki öğretmenimiz sınıfa girdi.

Hepimiz yerlerimize geçtik.

Sonunda huzur…

“Günaydın çocuklar. Bugün sizinle önemli bir konu konuşacağız.”

Öğretmenimiz masasının üzerine birkaç kâğıt bıraktı.

“Üniversite sınavına hazırlanıyorsunuz. Ancak okul notlarınız da önemli. Bu nedenle dönem sonuna kadar tamamlamanız gereken bir proje ödeviniz olacak.”

Sınıftan birkaç kişi aynı anda söylendi.

Ben hemen defterimi açtım. Projenin konusu ne olursa olsun, yeter ki düzgün bir şekilde yapıp teslim edeyim.

“Ödevleri ikişerli gruplar hâlinde hazırlayacaksınız. Grupları ben belirledim.”

İçime bir kurt düştü.

Lütfen sevdiğim biri olsun. Lütfen benimle aynı kafada biri olsun. Lütfen…

Öğretmenimiz isimleri okumaya başladı.

“Eymen ve Ece”

Defterime konuyla ilgili notlar almaya başladım.

“Emir ve Nuray”

"Erdem ve Nazlı"

"Yiğit ve Nisa"

"Mert ve Büşra"

"Talha ve Melisa"

"Yağız ve Zeynep"

Kalemimi çevirdim.

“Son olarak, Alya ve Pars.”

Kalem elimden düştü.

Bir saniye.

Ne?

Başımı yavaşça kaldırdım. Öğretmenimizin yüzüne baktım, sonra arka sırada oturan Pars'a…

Çocuk sırıtıyordu.

Hem de öyle böyle değil.

“Hocam!” diye itiraz ettim. “Başka biriyle eşleşmem mümkün mü?”

Öğretmenimiz gözlüğünü düzeltti.

“Bir sorun mu var, Alya?”

Sorun mu?

Hocam, sorun kelimesi yaşadığım şeyi anlatmaya yetmezdi.

“Yani… Pars'la pek anlaşamıyoruz da.”

Arka sıradan hemen bir ses yükseldi.

“Ben anlaşıyoruz sanıyordum, Dört Göz.”

Dişlerimi sıktım.

“Sen sus, Yaman!”

Öğretmenimiz hafifçe gülümsedi.

“Tam da bu yüzden birlikte çalışmanızın faydalı olacağını düşünüyorum. Birbirinizi tanımayı ve ortak karar vermeyi öğrenirsiniz.”

Pars elini kaldırdı.

“Hocam, benim hiçbir itirazım yok.”

Tabii ki yoktu!

Çünkü bu çocuğun hayat amacı benim sabrımı tüketmekti.

Öğretmenimiz projelerin iki hafta içinde teslim edilmesi gerektiğini anlattıktan sonra dersine başladı. Ben ise tahtaya bakıyor gibi yapıp önümdeki defterin köşesine aynı cümleyi yazıyordum.

Pars Yaman'la iki hafta.

Altını çizdim.

Bir kez daha çizdim.

Sonra yanına küçük bir mezar taşı çizdim.

Defterime bakıp iç çektim.

Teneffüs zili çalar çalmaz çantamı toparlayıp sınıftan çıkmaya hazırlanıyordum ki önümde bir gölge belirdi.

“Ortağım, nereye?”

Başımı kaldırdım.

Pars.

“Senin ortağın falan değilim.”

“Öğretmen öyle düşünmüyor ama.”

“Bak Yaman, bu projeyi tek başıma yaparım, sen de adını yazdırırsın. İkimiz için de daha kolay olur.”

Pars'ın yüzündeki sırıtış biraz silindi.

“Benim ödevimi başkasına yaptırmak gibi bir huyum yok, Erdem.”

Bir an duraksadım. Beklediğim cevap bu değildi.

“Güzel. O zaman konuyu belirleyelim, görevleri paylaşalım ve birbirimizin hayatından çıkalım.”

“Bu kadar mı?”

Kaşlarımı çattım.

“Ne bekliyordun?”

Omuz silkti.

“Bilmiyorum. Biraz heyecan, biraz mutluluk… Sonuçta iki hafta boyunca benimle vakit geçireceksin.”

Gözlerimi devirdim.

“Hayallerinde görüşürüz, Yaman.”

Yanından geçip gitmeye çalıştım ama arkamdan seslendi.

“Bugün okul çıkışı kütüphanede buluşuyoruz!”

Arkamı döndüm.

“Kim karar verdi buna?”

Pars hiç düşünmeden cevap verdi.

“Ben.”

“Ben kabul etmedim!”

“Üçte orada ol, Dört Göz. Geç kalırsan seni beklemem.”

Sonra arkasını dönüp arkadaşlarının yanına gitti.

Olduğum yerde kalakaldım.

Bu çocuk gerçekten aklını mı kaçırmıştı?

Telefonumu çıkarıp en yakın arkadaşıma mesaj yazdım.

Alya: Başım belada.

Zehra: Ne yaptın yine? 😂

Alya: Pars Yaman'la proje ödevine düştüm.

Mesajımın görülmesiyle cevap gelmesi bir oldu.

Zehra: AHAHAHAHAHA GEÇMİŞ OLSUN KIZIM.

Telefonu çantama attım.

Evet.

Kesinlikle başım beladaydı.

Üstelik içimdeki ses, bunun daha başlangıç olduğunu söylüyordu.

~Bölüm sonu~