Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: Bölüm 1.
  1. 1 Bölüm 1.696 kelime · Okuduğun bölüm

Öğrendiğim şeyden sonra parkta oturmak iyi gelmişti.
Çocukken burada ne güzel anılar biriktirmişiz meğer... O adam öz babam değil ve asıl babam Rus bu ne saçmalık! Üstelik yıllarca 'babam' dediğim adam para uğruna beni ortaya koymuş.
'Ogonyok...' bunu nerede olsa tanırım.

"Alev,"yan tarafımda bir ses duymamla durdum.

"Atlas..."dedim.

"Ogonyok... sana bir şey demem lazım," dedi. Sesi hüzünlüydü.

"Biliyorum. Babam beni ortaya koydu... para uğruna,"dedim. O esnada telefonum çaldı.
Ateşka arıyor...
Açtım.
"Alev çabuk gel annem fenalaştı,"dedi. Ne!

"Ne? Ne zaman? Nasıl? Niye? Onun yüzünden! O yaptı!"dedim sadece. Başkada bir şey diyemedim.

"Alev iyi misin? Ne oldu?"dedi Atlas.

"Mama..."dedim sadece.
(Anne...)

Atlas gözlerime baktı, bir şeylerin çok kötü olduğunu anlamıştı.

"Alev, ne oldu? Annen mi?"

Başımı sallayabildim sadece. Gözyaşlarım akıyordu.
"Annem... fenalaşmış."

Bir saniye bile beklemedi.
"Tamam. Arabaya... Ogonyok. Ben sürüyorum."dedi.

Evdeydim. Ambulans'ı aramışlardı. Kalp masajı yapıyordum. Ambulans geldi. Bizde ambulans'ın peşinden gittik. Hastanedeydik.
Ateş, ben, Güneş, Atlas, Arda,Arya teyze, Adnan amca ve Murat. Murat Kaya.

Hastane koridorunda herkes susuyordu. Güneş elimi bırakmıyordu. Ateş duvarın dibinde, yumrukları sıkılı, bekliyordu. Arya teyze ağlıyordu. Adnan amca ona sarılmış, sakinleştirmeye çalışıyordu. Atlas yanımda, bir adım bile ayrılmıyordu.
Ve Murat... Murat Kaya en köşede, telefonuna bakıyordu. Sanki hiçbir şey olmamış gibi. Sanki annem içeride can çekişmiyor gibi. Bu rahatlığı sinirimi bozdu sanki onun yüzünden değil bir başkası yüzünden olmuş gibi.
Murat hala susuyordu. Hala telefona bakıyordu.
Benim içimde bir şey koptu.
Artık Türkçe konuşamıyordum. Kelimeler ağzımdan Rusça döküldü.
"Ty voobshche chelovek?!"
(Sen insan mısın?!)

Herkes bana döndü. Ateş bile şaşırdı.
"Mama tam umiraet! A ty smotrish v telefon."
(Annem orada ölüyor! Sen telefona bakıyorsun!)
Sesim koridorda yankılandı.
Murat ilk defa başını kaldırdı. Gözleri büyüdü. Çünkü ilk defa Rusça konuştuğumu duymuştu.

Ateş arkamdan fısıldadı. "Alev... Alev sakin ol..."

Kimse duymasın diye Rusça dedi.
"Alev, ty v poryadke?"
(Alev iyi misin?)
Ben dedim sadece.
"Net..."
(Hayır...)
Ateş dedi ki:
"Ya zdes. Ne boysya."
(Ben buradayım. Korkma.)
Ben dedim ki:
"Mama... Mama tam..."
(Annem... Annem orda...)
Ateş dedi ki:
"Znayu. Ya znayu."
(Biliyorum. Biliyorum.)
Ben dedim ki:
"Sakin mi sakin mi olayım Ateş?"
Ateş dedi ki:
"Ne nado. Prosto dyşi."
(Gerek yok. Sadece nefes al.)
"Posmotri na Güneş. Ona plachet."
(Güneş'e bak. O ağlıyor.)

Güneş'e baktım.
Gerçekten ağlıyordu.
İçimde kopan her şey bir anda sustu.
Yanına gittim. Ellini tuttum.

"Güneş kardeşim özür dilerim böyle olsun istemedim."dedim.

Güneş ela gözlerini benim mavi gözlerime dikti.

"Çikolata verirsen affederim."dedi. Gülümsedim.

"Tamam alırım."dedim. Çantamın içindeki çikolatayı ona uzattım.

"Erimiş bir şey olmaz değil mi?"dedim.

"Çikolata Çikolatadır."dedi Güneş.

"Eren sakin ol."yan tarafta bir ses duymamızla kafamızı o tarafa çevirdik hepimiz.

Su ve Eren.

"Akrabalar her şeyi konuştular!" dedi Eren. "Alev'i kumarda ortaya koyduğunu da, Zeynep teyzenin senin yüzünden fenalaştığını da herkes biliyor!"dedi ve Murat'ın yakasına yapıştı.
Su'da Eren'de aceleden sarı saçlarını taramamıştı.

"Öz olmayan bir kuzen için kendini boşa harap ediyorsun."dedi Murat. Buradaki herkes dondu. Kahretsin! Öğrenecekler.
Murat'ın sözü havada asılı kaldı. Herkes donmuştu.
Su, bir kahkaha attı. Gözlerini devirip, "Zaten bildiğimiz bir bilgiyi bize tekrar hatırlattığın için teşekkürler amca," dedi. "Yeni bir şey söyleyeceksen söyle, bunu biliyoruz."

Bir dakika ne biliyorlar mı? Nasıl? Ne zaman?

Su ve Eren mavi gözleriyle önce bana sonra abime baktı.

"Şimdi sen içinden soruyorsun nereden biliyor bunlar diye. Murat amca ile hiç benzemediğinizi fark ettik ve içimize bir şüphe düştü. Biz de Eren'le gidip DNA testi yaptık."

Su artık dayanamadı, Murat'ın üstüne yürüdü.
"Yeter artık ya! Senin yüzünden! Hep senin yüzünden!"
Herkes sustu. Su, eliyle bana döndü.
"Bak! Bak şunlara! Onların senden zaten bir farkı var! Kızıl! İkisi de kızıl! Çilleri var! Alev her ne kadar o güzel şeyleri saklamaya çalışsa da, kapatmaya çalışsa da olmuyor işte! Fondöten sürüyor, saçını toplamaya çalışıyor ama hâlâ belli!"
Sesi titriyordu. Gözleri dolmuştu.
"Alev çillerinden senin yüzünden utanıyor! Sen ona hep farklı hissettirdiğin için saklamaya çalışıyor! O çiller çok güzel! Saçı çok güzel! Ama sen, sen ona kendini hep yabancı hissettirdin! Tek ona değil ona ikizine Zeynep ablaya!"
Su sustu. Birden ne kadar bağırdığının farkına vardı. Koridordaki herkes ona bakıyordu.
Gözleri Güneş'e kaydı. Güneş köşede, küçücük olmuş, elleriyle kazağının ucunu çekiştiriyordu.
Su'nun sesi bir anda yumuşadı. Yanına gitti, diz çöktü.
"Korkuttum mu seni?" dedi kısık sesle. "Özür dilerim bebeğim."
Sonra da Güneş'e sımsıkı sarıldı. Güneş de ona öyle bir sarıldı ki, sanki bırakırsa Su da gidecekmiş gibi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…