RUHE

Geçmiş, gelecek ve şimdiki zaman. Hangisi daha kötü, hangisi daha iyi hissettiriyordu? Geçmiş, acılarımızla bizi yaralarken, gelecek neler olacağıyla ilgili baskı kuruyordu üzerimizde. Şimdiki zaman ise ne yapacağımızı bilmeden yaşamamızı istiyordu bizden. Yaşıyor muyduk peki? Kısmen...

Melek... Sadece Melek. Yalnız başına mutluyken, kimsesi yokken ne kadar huzurluydu. Sonra, kader belki, birini çıkardı karşısına. Daha çok küçükken...

Mavi gözlü çocuk... Adı yok. Sadece mavi gözlü bir çocuktu. Onu koruyacağına söz vermişti. Korumuştu da...
Her şeyi yaparak ve her şeye dayanmak zorunda kalarak.
Melek, korumak demekti. Koruyucu bir varlıktı. Ve o da öyle olmayı seçti. Korudu, korudu ve korumaya devam etti. Ta ki kendini kimsenin korumadığını anlayana kadar. Yorulmuş, küsmüş ve kırılmıştı bir zaman sonra. O da insandı. Her ne kadar, bunu bilen tek kendisiymiş gibi hissetse de. O da insandı ama sanki kimsenin umrunda değil gibiydi. Zaten kimsenin de umrumda değildi. Olmazdı.

Bu hikaye kimilerine göre basit gelse de, Melek'in hikayesiydi. O da insan olduğunu birilerine duyurmak için size ulaştı. Ne dersin? Melek'in hikayesini okumak ister misin?