Parlayan Gölge kitap kapağı

2. bölüm / 2

2. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 2. Bölüm

Damilan ağır çekimde gibi hissettiren adımlarıyla tam karşımda durduğunda boyu yüzünden kafamı kaldırmak zorunda kaldım. Abisinin yanında belli olmasa da Damilan da epey uzamıştı.

"Valeria," dedi oldukça sakin ama tüm sesleri susturacak şekilde. "Ne istiyorsun?" Salondaki nötr duruşunun aksine dudakları yavaşça yukarı kıvrılırken, gerginliğimi gizlemeye çalışarak bende ona gülümsedim ama gülümsemekten ziyade öldürecek gibi baktığımdan neredeyse emindim.

"Uzun zaman oldu Valeria beni özledin mi?" Hayır. HAYIR. HAYIR! "Tabii lordum çocukluk arkadaşımsınız nasılsa," işte bu anlarda prenses gibi davranmaktan nefret ediyordum. Eğer özlemediğimi söylersem beni aileme şikayet edeceğini biliyordum ve bir çocuk gibi azarlanmak istemiyordum.

Bana sessizce baktığında benim de karşılık vermem gerektiğini anladım. "Siz beni özlediniz mi?"
"Özlemez miyim leydim. Özellikle beni salıncaktan attığınız günleri hala düşünüp durarım," yaptığı iğneleyici söz ile gözlerimi devirmemek için kendimi zor tuttum sahte ve oldukça abartılı bir gülüşle ona başımı salladım.

"Neyse ki yakında kavuşacağız," dedi ve arkasını döndü. Sözleri beynimin içinde uğuldarken ne dediğini anlamaya çalıştım. "Kavuşacağız derken?" Diye sorduğumda omzunun üstünden bana baktı. "Diyorum ki... bunca zaman beni beklemeniz çok hoş Valeria ailelerimiz sayenizde çok daha 'yakın' ittifak kurabilecek."
"Hey-" Diye seslenmek istedim ama yüzü her zaman ki nötr ifadesini aldı ve bir şey söylememe izin vermeden içeri girdi.

Damilan'ın dediklerini zihnim de tartarken bir varilin yere düşme sesiyle arkamı döndüm. Az önce Damilan yüzünden unuttuğum ışık bu sefer kaybolmuştu ama yerinde garip tıkırtılar vardı. Korumacı reflekslerim anında devreye girerken sese dikkat kesildim. Ne olduğunu anlayamıyordum ama ters giden bir şeyler olduğu kesindi ve sesin geldiği yöne bakılırsa müdahale etmezsem bu balo bir felakete dönebilirdi. Sesler gözcü kulesi taraflarından geliyordu ama asıl sorun bu değildi. Kulenin altında koca bir ana zindan vardı.
Telaşla kapıya koştum. Bu kesinlikle haydutların işi olmalıydı. Kapı çıkıngırağı iki kez öterken eteklerime basmamaya özen gösteriyordum. Ara koridora ulaşmak için öncelikle balo salonundan geçmek zorundaydım. Yüzüme her zaman ki kusursuz maskemi yerleştirerek içeri girdim. Tam sessizce koridora ilerliyordum ki İlena'nın sesiyle olduğum yerde kaldım.

"Ah leydim neredeydiniz?" Nefes nefese konuşan İlena'ya baktım. Belli ki tahminimden hızlı yürümüştüm ve yanıma ulaşmak için efor sarf etmişti. Elindeki bardaklardan kırmızı olanı bana uzattığında yavaşça bardağı kavradım. İlena kendi yeşil renkli içeceğinden bir yudum alıp gözleriyle elimdeki bardağı işaret ettiğinde elime harika bir fırsat geçmişti.

Bardağı dudaklarıma götürmek üzereyken bir anlık dengemi kaybetmiş gibi yaparak sendelerken tüm içecek elbiseme dökülerek büyük bir gürültüyle yere düştü.

Bardak bin parçaya bölünürken çıkan ses salondaki birçok gözün bize dönmesine sebep oldu. Elimle ağzımı kapatarak mahçup bir şekilde İlena'ya baktım. Gözleri bir an üstümde gezinirken benim gözlerimle buluştuğunda bir anlık öfke geçtiğini hissettim. Hemen ardından endişe ile kollarımı tuttu. "Leydim iyi misiniz?" Gözlerim Damilan'a kaydığında gözlerinde anlık endişe gördüm ya da hissettim. Hemen ardından gözlerini devirip yanındaki kont ile konuşmaya başladı. Gözlerim tekrar İlena'ya döndüğünde onun ellerini tuttum. "Özür dilerim," diye fısıldadım etrafın uğultusunun bile sesimi bastırmasına izin vererek. "İlena bu halde kalamam. Üstümü değiştirmeliyim, belki gelmem bile çok üzgünüm. Sen bizimkilere haber verebilir misin?"

Mahçup bakışlarıma ikna olmuş olacak ki yavaşça başını salladı. "Dikkatli ol," diye mırıldanarak eğlenceye geri döndüğünde derin bir nefes verdim. Ucuz atlatmıştım.

Vakit kaybetmeden koridora ulaştım. Koridorun sonlarına yaklaşırken, kalbim göğüs kafesimi zorlayacak kadar hızlı çarpıyor yetişme umuduyla bunu umursamadan koşuyordum. Tam köşeyi dönmek üzereyken, iki muhafızın karşılıklı sohbete başladıklarını görmekle aniden duvarı teğet geçerek durdum. muhafızlar yanıbaşımda yavaş adımlarla yürürken ben ise nefesimi tutacak kadar sessizce gitmelerini bekliyordum. Bu halde ve üstelik koşan bir prenses oldukça merak konusuydu. Fakat benim konuşacak vaktim kalmamıştı.

Muhafızlar yavaş yavaş uzaklaşırken bir kedi gibi hızlı ve sessiz adımlarla odama doğru tekrar koşmaya başladım. Odanın kilit sesini duymakla rahat bir nefes almak istedim ama yapamazdım. Bunun tek sebebi korse olmasını istesem de zamanla yarıştığım için hızlı şekilde kıyafetlerimi değiştirmeye koyuldum. Kıyafetlerimi hızlıca çıkarırken aynı zamanda dolabın gizli bölmesinden muhafız kıyafetlerimi çıkarıyordum.

Boydan boya siyah olan kıyafetleri giyip sadece gözlerim açıkta kalacak şekilde maskemi kapattım. Son olarak uç kısımları hafif yeşile kayan imza pelerinimi taktığımda hazırdım.

Bu halde kapıdan çıkmak kendi sonumu hazırlamak olduğundan pencereye yöneldim. Açık olan pencereden dışarı atladım. Sarmaşıklara tutunarak kendimi aşağı bıraktığımda koşmaya başladım. En iyi dostum gölgelere sığınarak kendimi kamufle ettim.

Saraydan uzaklaştıkça adımlarım ağırlaşıyordu. Bunun sebebi yolların çamurlaşmaya başlamasıydı. Genel olarak yollar çamur olsa da dün yağan yağmurla birlikte neredeyse bataklık denebilirdi.

Kuleye yaklaştığımda tahminlerim beni yine yanıltmamıştı. Bunun için seslere bile ihtiyaç duymamıştım ki yerde yatan iki muhafız bunun en büyük kanıtıydı. Üzerlerine basmamaya çalışarak kapıyı araladım. Kapı hafif bir gıcırtıyla açıldığında sessizce içeri sokuldum.

Bir varilin hemen arkasına saklanıp etrafa baktığımda Ay'ın içeri sızan ışığı sayesinde etrafımı zar zor seçebiliyordum. Buraya fazla gelmediğim için etrafı ezbere bilmiyordum ama merdivenler beni iki tarafa yönlendiriyordu. Seçmek zor olmayacaktı.

Merdivenleri bir bir inerken sesler gitgide artıyordu. Son birkaç basamak kalmıştı ki arkamda duyduğum boğuk sesle refleksle arkamı döndüm.

Karşımda duran adam yüzünde ki derin yaralar ve soğuk gülüşüyle beni olduğum yere çiviledi. "Gölge muhafız," dedi alaycı bir sesle. "Görüyorum ki gerçek eğlenceyi izlemeye gelmişsiniz." Yutkundum. Tam cevap vermek üzereydim ki her şey saniyeler içinde oldu.

Ellerini omuzlarıma koyup beni iterken, tecrübelerim sayesinde dengemi sağlasam da sert bir gövdeye çarparak arkamı döndüm. Aynı adamlardan biriydi. Az önce ki adamın kahkası kulaklarımda çınlarken hemen kafamı çevirdim.

Yavaş yavaş geri giderken sırtım duvara yaslandığında kaçacak yerim kalmadığını anladım. Etrafım sarılmıştı. Korkmam gerekirdi. Korkuyordum da ama korku bir düşmana verilebilecek en büyük zaferdi. Hançerimi kınından sıyırıp yere paralel tutarak tam karşılarına dikildiğimde adamlardan biri uzun bir ıslık çaldı. "Bak sen," dedi bir diğeri "bu kadar adama karşı koyabileceğini mi sanıyorsun Gölge?"

Karşımda yaklaşık olarak on iki kadar adam vardı ve hepsi iri yarıydı. Bu sırada aralarından sıyrılıp tam karşımda duran adamla daha da küçüldüğumü hissettim. "Bir hesabımız vardı Gölge," diye kükredi. Bu adamı çok iyi tanıyordum. Zamanında bu zindana atılmasını sağlayan, sayısız ölüme sebep olan, zindanın en vahşi mahkumu tam karşımda duruyordu ama unuttuğu bir şey vardı.

O bir mahkumdu. Uzun süredir kaslarını hareket ettirmemişti ama ben de bir gölgeydim. Çevik, hızlı ve sessiz... Yüzümde ki tedirginlik yerini yavaş yavaş buz gibi bir ciddiyete bırakırken adamların birkaçının yüz kaslarının gerildiğini fark etmiştim.

"Yakalayın şunu!" Diye gürleyen haydutla, çevik bir hamleyle atıldım. Gelen ilk ikisini vakit kaybetmeden savuştururken bir diğerinin omzuna hançerimi sapladım. Adamın elindeki kılıç hızla yere düşerken ani bir hareketle kılıcı kaptım. Bu sırada üstüme savrulan başka bir kılıç darbesiyle kendimi savurup yerde yuvarlanarak fıçıların olduğu yere ulaştım. Nefes nefese kalmıştım. Ayağa kalkıp gelen kılıçları yumrukları tek tek savuşturmaya başladım. İnlemeler bağırışlar birbirine girerken sağ koluma gelen ani kılıç darbesiyle yüzümü buruşturdum.

Ne kaçacak yerim ne de dermanım kalmıştı. Dövüş konusunda iyi olsam da balonun yorgunluğu üstüne sayılarının fazlaca olması enerjimi tüketmişti. Sağ kolum sızladıkça darbelerim yavaşlıyordu.

"Diz çök Gölge," dedi Büyük Mahkum zafer kazanmış bir edayla. Diyarda şanımı bilmeyen yoktu. Büyük Mahkumun asıl amacı beni öldürmek değil egosunu tatmin etmekti.

Şu zamana kadar kaybettiğim hiçbir savaş olmamıştı. Bir gölge muhafızın diz çökmesi, pes etmesi görülmemiş şeydi. Eğer biri bunu başarırsa o diyarda en güçlü kişi kabul edilirdi. Onun asıl amacı buydu biliyordum.

"Asla!" Diye haykırarak son gücümle kılıcımı savurduğumda sağ koluma giren ani acıyla dişlerimi sıktım. Kahkalar zihnimde katlanılmaz bir uğultuya dönüşürken gözlerimi kapattım. Tam kendimi bırakacağım sırada tahta kapı büyük bir gürültüyle demir menteşelerinden sökülerek yere düştü. "Gölge Muhafız!" Diyen bir ses zihnimin derinliklerinde yankılanıyordu.

Nasıl buldunuz sevdiyseniz yorum yapabilirsiniz kendinize iyi bakın!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…