38.Bölüm

Ömer koçarinın ölümünün ardından 40 gün geçmişti bugün kırkı vardı İsmail bu süreçte sürekli fadimenin yanında olmaya çalıştı ama Fadime babasının cenazesinden sonra evden dışarıya hiç çıkmadı , ne zaman biri onla konuşmaya çalışsa ya konuşmuyor ya da tamam teşekkürler gibi tek Kelimelik cevaplar veriyordu İsmail'e ise hiçbir kelime etmiyordu ne zaman onu görse bakışlarını yere çeviriyordu sanki babası ile birlikte kendini de mezara koymuş gibiydi
İsmail her gün eve gelip bir ihtiyaçları var mı diye soruyordu o da Fadimenin onla konuşmak istemediğini düşünüyor babasının ölümünden onu suçluyor diye düşünüyordu o yüzden fadimeye olabildiğince görünmemeye çalışıyordu konaktaki diğerleri ise kendi acılarını yaşıyorlardı İsmail ve Fadime arasındaki durumu kendilerinin çözmesine karar vermişlerdi bugün acılarını yaşayacakları son gündü çünkü yarın furtunaların kan hakkı için geliceklerini biliyorlardı ömer koçari ölümü kabil etsede kalp krizinden ölmesi kan hakkı olarak sayılmıyordu o olmadığından kan hakkı adilin canıydı bunu herkes çok iyi biliyordu

Akşam
Mevlüt okunduktan sonra herkes evlerine dağılmıştı koçariler evlerine geçmeye hazırlanmıştı sadece İsmail kalmıştı orda adil eliyle İsmail'i çağırdı
Ad-Seninle konuşmamız lazım mühim
İsmail soru sormadan onun yanına gitti
Ad-Sana bazı sorular soracam sende sadece evet ya da hayır diyeceksin kabul mü?
İ-Kabul
Ad-Sen fadimenin başına birşey gelmesini ister misin
İsmail hiç düşünmeden cevap verdi
İ-Hayır
Adil eyvallah anlamında başını salladı
Ad-Fadimenin üzülmesini ister misin?
İsmail yine hiç düşünmeden cevap verdi
İ-Hayır
Adil yine başını salladı
Ad-Fadimeyi seviyor musun?

İsmail bu sefer hemen cevap veremedi bu soru o kadar basit değildi
İ-Koçari biz-(sözü kesildi)
Ad-Evet ya da hayır
İsmail derin bir nefes aldı
İ-Evet sesinde büyük bir mahcubiyet vardı sevdiği kadına baba acısı yaşatmıştı çünkü
Adil bu sefer derin bir nefes aldı ve ayağa kalktı
Ad-Soracak başka bir sorum yok iyi geceler dedi ve konağın kapısına yöneldi
Ad- kendini suçlama babamın ölümü takdiri ilahiydi der ve konağa girer
İso bir süre daha bahçede bekler Fadimenin odasını izler her gün fadimenin ışıkları kapatıp uyuduğundan emin olmak ister

Fadime ise odasında babasının kıyafetlerinden birine sarılıp uzaniyordur sonra adil odaya girer yatağa oturur fadimenin kafasını dizine koyar ve saçını okşamaya başlar Fadime yine hiçbirsey demez bir süre sonra adil fadimenin uyuduğuna emin olduktan sonra yataktan kalktı ve odanın ışığını kapatıp odadan çıktı

İsmail ışığın kapandığını gördüğünde rahat bir nefes aldı artık eve gidebilirdi ama yarın olacakları gayet iyi biliyordu babaannesi yine kan hakkı için gelecekti bugün konağa gitmek istemiyordu

1 saat sonra
İsmail babasının mezarına gelmişti
İ-Merhaba baba ben geldim
Sessizlik
İ-Uzanabilir miyim dizine yine eskisi gibi
Sessizlik
İsmail'in gözleri doldu ve babasının mezarına uzandı
İ-Çocukken ne zaman canın acirsa dizime otur acın dinene kadar beklerim demiştin hatırlıyor musun baba?
Sessizlik
İ-Kalbim çok acıyor baba onu görünce, onun o hâlini görünce, sanki her gün ellerimden kayıp gidiyor gibi hissediyorum çok acıyor baba seninde canın böyle acıdı mı vurulduğunda ?
Sessizlik
İ-Suan karşımda olsan bana seni öldüren adamın kızına aşık oldum diye babasi yani senin katılın öldü diye onu teselli ettiğimi görsen kızar mıydın bana yoksa sevdiğinin yanında ok diye arkamda mı dururdun ?
İsmail'in bu cümlesinden sonra babasının mezarının üzerine bir kuş kondu bu babasının en sevdiği kuş olan atmacaydı kuş mezarın üstünde durarak bir süre İsmail'e baktı ismailde kuşa baktı kuş bir süre sonra başını aşağı yukarı hareket ettirir gibi salladı sonra uçtu İsmail ise bunlara anlam veremedi bir süre sonra uykuya teslim oldu

Koçari konak

Fadime gece yarısı uyanmıştı çekmecesinden isoyla olan fotoğrafını çıkardı isonun yüzünü okşadı yavaşça sonra fotoğrafı göğsüne bastırıp hıçkırarak ağlamaya başladı