PARALAKS kitap kapağı

1. bölüm / 2

Bölüm 1 - On Yedi Dakika

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: Bölüm 1 - On Yedi Dakika

Rowan Mercer, karşısındaki kadının on yedi dakika önce güldüğünü biliyordu.
Bu, gülümsemeyi daha az gerçek yapmıyordu. Yalnızca ona karşılık vermeyi tuhaflaştırıyordu.
Ekrandaki Kaptan Linh Dao, Nereid’in dar bakım bölmesinde, beline kadar açık bir panelin içine eğilmişti. Görüntü, Mars yörüngesinden Dünya’ya gelene dek üç röleden geçmiş; her geçişte biraz daha solmuş, kenarlarında ince gri izler bırakmıştı. Yine de yüzündeki yağ lekesi, ensesine yapışan saçları ve arkasında aralıklarla yanıp sönen sarı uyarı lambası açıkça seçiliyordu.
“Kuzey Atlantik, beni hala duyabiliyorsanız size iki haberim var,” dedi Linh. “İyi haber, oksijen hattındaki düşüşü durdurduk.”
Bir an durdu. Ekranın dışındaki birine baktı.
“Kötü haber, Milo bunun kendi başarısı olduğunu düşünüyor ve son sekiz dakikadır bize açıklıyor.”
Uzakta bir erkek sesi duyuldu.
“Çünkü benim başarımdı.”
Linh gözlerini devirdi. “Gördünüz mü?”
Görüntü dondu. Son karede gülümsemesi kaldı. Altındaki sayaç sıfıra indi ve bağlantı penceresi siyaha döndü.
NEREID → DÜNYA
TEK YÖN GECİKME: 00:17:11
YANIT PENCERESİ AÇIK
Rowan mikrofonu kendine çekti.
“Nereid, Kuzey Atlantik. Görüntü ve ses net alındı. Gönderdiğiniz ölçümlerde oksijen hattındaki basınç kararlı görünüyor. Onarımın Milo’ya ait olduğu da resmi kayda geçirildi.”
Sağındaki masadan boğuk bir gülme geldi.
Rowan başını çevirmeden devam etti.
“Ancak on ikinci saniyede arka planda ikinci devre pompasının düzensiz çalıştığını duyuyorum. Paneli kapatmadan önce yatak sıcaklığını kontrol edin. Değer yüz on sekiz kelvinin üzerindeyse pompayı devreden çıkarın. Birinci hat, dönüş boyunca yükü taşıyabilir.”
Parmağını gönder tuşunun üzerinde bir saniye bekletti.
“Kuzey Atlantik tamam.”
Mesaj gitti. Ekranda yeni bir sayaç belirdi. Linh’in Rowan’ın cevabını duymasına on yedi dakika on saniye vardı. Vereceği karşılığın Dünya’ya ulaşmasıyla birlikte, bu kısa konuşma otuz dört dakikadan fazla sürecekti.
Yan masadaki Mira Cole sandalyesini geriye itti.
“Pompayı nasıl duydun?”
Rowan az önceki kaydı geri sardı. Linh’in “iki haberim var” dediği yere geldi. Konuşma kanalını kısıp arka plan sesini yükseltti. İnsan kulağının kolaylıkla geminin genel uğultusuna karıştıracağı iki kısa sürtünme sesi odaya yayıldı.
“Dördüncü ve yedinci dönüşler birbirini tutmuyor.”
Mira bir süre dinledi. “Ben hiçbir şey duymuyorum.”
“Çünkü sen Linh’i dinliyorsun.”
“İnsanlar konuşurken genelde yaptığım şey bu.”
Rowan kaydı yeniden oynattı. “Burada.”
Mira başını yana eğdi. Bu kez sürtünme sesini yakalamış olmalıydı; yüzündeki alaycı ifade azaldı.
“İğrenç bir yeteneğin var, Mercer.”
“Teşekkür ederim.”
“İltifat değildi.”
“O zaman geri alabilirsin.”
Mira elindeki kupayı kaldırdı. Dibinde kalan kahveye baktıktan sonra kupayı yeniden bıraktı. Kuzey Atlantik Derin Uzay Haberleşme İstasyonu’ndaki kupaların çoğu gibi onunki de yıllardır beyaz değildi. Kenarında, yarısı silinmiş kırmızı harflerle CEVAP GELENE KADAR BEKLE yazıyordu.
Saat 05.43’tü. Gece vardiyasının bitmesine on yedi dakika kalmıştı.
İstasyonun ana salonu, dışarıdaki karanlığa rağmen gündüz kadar aydınlıktı. Ön duvar boyunca uzanan ekranlarda Güneş Sistemi, iletişim hatlarından oluşan soluk bir ağ gibi görünüyordu. Ay’daki yerleşimlerden gelen sinyaller neredeyse eşzamanlıydı. Mars hattında gecikme on yedi dakikayı aşmıştı. Jüpiter’in çevresindeki otomatik maden istasyonlarından gelen son durum paketleri kırk dakikadan daha eskiydi. Daha uzaktaki araçların yanında saat değil, tarih yazıyordu.
Rowan hepsine alışkındı.
İnsanların söyledikleri şey ile söylediklerinin duyulduğu an arasındaki boşluk, işi açısından bir sorun değildi. Boşluk ölçülebilirdi. Bir başlangıcı, bir bitişi ve ekranda azalan sayıları vardı.
Ölçülemeyen sessizlikleri sevmiyordu.
Mira kupasını masaya bıraktı. “Bu arada, saat yedide üçüncü görüşme odasında olman gerekiyor.”
Rowan gözlerini ekrandan ayırmadı. “Hangi görüşme?”
“Takvimine düşen, üç kez görmezden geldiğin görüşme.”
“Görmezden gelmedim.”
“Açmadın.”
“Aynı şey değil.”
Mira, karşı çıkacakmış gibi ağzını açtı ama vazgeçti. Bileğindeki ekranı masaya doğru çevirdi. Rowan’ın adının yanında siyah bir satır duruyordu.
07.00 — GÖRÜŞME ODASI 3
YETKİ: HALCYON GÖREV KURULU
Rowan satıra birkaç saniye baktı.
“Beni neden görev kurulu çağırıyor?”
“Belki iletişim bölümünde çalışan Rowan Mercer’lardan diğeridir.”
“Başvurmadım.”
“Biliyorum.”
“Sen nereden biliyorsun?”
Mira bu kez kupasını eline almadı. “Çünkü başvuru yapman için iki yıl boyunca kafanın etini yedim.”
Rowan önündeki kontrol pencerelerini kapatmaya başladı. “Beni teknik değerlendirme için çağırmış olabilirler.”
“Olabilirler.”
Mira’nın sesindeki rahatlık, söylediklerine inanmadığını gösteriyordu.
“Vesper’in son iletişim paketleri hakkında bir rapor yazmıştım.”
“On sekiz ay önce.”
“Kurullar hızlı çalışmalarıyla bilinmez.”
“Rowan.”
“Ne?”
“Üçüncü oda.” Mira çenesini ana salonun arkasındaki cam bölmelere doğru kaldırdı. “Bu binada teknik değerlendirmeler ikinci katta yapılır. Üçüncü oda, insanlara hayatlarını mahvedecek teklifler sundukları yerdir.”
Rowan ona baktı.
Mira omuz silkti. “Bazen iyi anlamda.”
Nereid’e giden mesajın sayacı on üç dakikayı gösteriyordu. Rowan kulaklığını çıkardı, kısa vardiya notunu sisteme ekledi ve kalan takibi Mira’ya bıraktı. Linh’in mesajı ekranda açık kaldı.
“Yanıt geldiğinde pompa değerini bana yollarsın.”
“Sen burada olmayacak mısın?”
“Yedide bir görüşmem varmış.”
“Üç yıl süreninden bahsediyorum.”
Rowan ceketini sandalyenin arkasından aldı. “Ben hiçbir yere gitmiyorum.”
Mira, Nereid’in donmuş son karesini ekrana geri çağırdı. Linh’in az önce izledikleri gülümsemesi yeniden ekrandaydı.
“Tabii,” dedi Mira. “O yüzden görevin dönüş tarihini benden daha iyi biliyorsun.”
***
Rowan, kendisi için danışmaya bırakılan siyah görev dosyasını alıp alt kata indi. Tess, kafede pencereye en yakın masayı seçmişti.
Dışarıda sabah, Atlantik’in üzerinden ağır ağır geliyordu. Deniz neredeyse siyahtı. Kıyıdaki bazalt kayalıklar boyunca dizilmiş rüzgar türbinleri, alçak bulutların içinde kaybolup yeniden beliriyordu. Camın alt kenarında gece boyunca biriken yağmur damlaları vardı. İstasyonun dış duvarlarındaki beyaz ışıklar yeni sönmüş, ufuk ise henüz aydınlanmamıştı.
Tess’in önünde iki tabak ve tek bir kahve duruyordu.
Rowan sandalyeyi çekti. “Benimki nerede?”
Tess kendi kupasını iki eliyle tuttu. “Geç kaldın.”
“Üç dakika.”
“Kahve için yeterli.”
“Beni buraya beş kırk beşte çağırdın.”
“Seni yüz yüze görmenin başka yolu yok.”
“Geçen hafta görüştük.”
“Balkonuma bir kutu bırakıp asansöre bindin.”
“Seni gördüm.”
“Ben de kargocuyu görüyorum. Onu aileden saymıyorum.”
Rowan tabağındaki kızarmış ekmeğin bir köşesini kopardı. Tess, kendisinden dört yaş küçük olmasına rağmen çocukluklarından beri onunla konuşurken ablasıymış gibi davranırdı. Yüzlerindeki benzerlik inkar edilemezdi; fakat Tess, Rowan’ın koyu saçlarının aksine kendi saçlarını canlı pembeye boyamış, uzun tutamları birkaç dağınık örgü halinde omuzlarına bırakmıştı. Tess’in yüzü, bir şey söylemek üzereyken tamamen değişirdi. Kaşlarından biri hafifçe yükselir, dudaklarının kenarı önce belli belirsiz kıvrılırdı.
Şu anda değişmek üzereydi.
“Söyle,” dedi Rowan.
“Neyi?”
“Söylemek istediğin şeyi.”
Tess, Rowan’ın ceket cebine baktı. “Siyah davet dosyası çok sade olmuş. Kenarında kocaman HALCYON yazsaymış daha gizli durabilirmiş.”
Rowan ceketinin iç cebinden görünen siyah köşeyi eliyle itti.
“Davet değil.”
“Peki.”
“Bir görüşme.”
“Daha da iyi.”
“Teknik bir konu olabilir.”
Tess kahvesinden içti. “Görev ne kadar sürüyor?”
“Bilmiyorum.”
“Rowan.”
“İki yıl, on ay. Dönüş penceresi kaçarsa üç yıl, dört ay.”
Tess kupayı yavaşça masaya bıraktı.
“Ama bilmiyorsun.”
Rowan tabağına baktı. “Herkes biliyor. Haberlerde vardı.”
“Ben bilmiyordum.”
“Sen haberleri izlemiyorsun.”
“Çünkü bana gerektiğinde her şeyi anlatan bir ağabeyim var.”
Rowan cevap vermedi.
Kafenin karşı tarafında gece vardiyasından çıkan teknisyenler konuşuyordu. Bir kahve makinesi, boş bardak bulamadığı için aralıklarla uyarı sesi çıkarıyordu. Tezgahın arkasındaki görevli üçüncü uyarıdan sonra makineye eliyle vurdu; ses kesildi.
Tess, “Gitmek istiyor musun?” diye sordu.
“Neden çağırdıklarını bile bilmiyorum.”
“Sormadığım soruya cevap verdin.”
“Üç yıl uzun bir süre.”
“Evet.”
“Dünya’yla konuşmak gittikçe zorlaşacak. Vesper’in bulunduğu noktada tek yönlü gecikme altı saati geçiyor. Gerçek bir konuşma yapamazsın.”
“Bu kısmın seni rahatsız ettiğine emin misin?”
Rowan başını kaldırdı.
Tess’in yüzünde gülümseme yoktu. Bunu şaka olarak söylememişti.
“Ne demek istiyorsun?”
“Hiç.”
“Hayır. Söyledin, bitir.”
Tess bir süre camın dışına baktı. “Sesli mesajlarımı hep dinliyorsun.”
“Evet.”
“Bazen üç kez.”
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Uygulama söylüyor.”
Rowan bu özelliği kapatmayı aklının bir köşesine yazdı.
“Ama seni aradığımda açmıyorsun,” diye devam etti Tess. “Sonra bana iki saat sonra kusursuz bir cevap yolluyorsun. Her kelime yerli yerinde. Hiç duraksama yok. Hiç yanlış bir şey yok.”
“Gece çalışıyorum.”
“Biliyorum.”
“Sen gündüz çalışıyorsun.”
“Onu da biliyorum.”
“O zaman sorun ne?”
Tess omuzlarını hafifçe kaldırdı. “Belki sorun yoktur. Belki sen gerçekten altı saat uzaktaki insanlarla konuşmak için yaratılmışsındır.”
Rowan kızarmış ekmeği tabağa bıraktı. Aç olmadığını yeni fark etmişti.
“Beni gitmeye mi ikna etmeye çalışıyorsun?”
“Hayır.”
“Kalmaya mı?”
“Ona da hayır.”
“Çok yardımcı oldun.”
“Ben senin iletişim subayın değilim, Row.” Tess masanın üzerinden uzanıp siyah dosyanın köşesine parmağıyla dokundu. “Beni bahane olarak kullanma yeter.”
“Seni bahane olarak kullanmıyorum.”
“Henüz kullanmıyorsun.”
Kafenin tavanındaki ışıklar bir kademe kısıldı. Dışarıda gökyüzü sonunda renk değiştirmeye başlamıştı; siyahın yerini, denizle bulutları birbirinden ayırmaya yetmeyen soluk bir mavi aldı.
Tess saatine baktı ve ayağa kalktı.
“Gitmem lazım.”
“Kahvaltı için beni sen çağırdın.”
“Evet, sonra sen geç kaldın.”
“Üç dakika.”
“Bazen üç dakika çok uzun bir süre.”
Tess ceketini giydi. Rowan’ın omzuna iki kez vurduktan sonra masadan uzaklaştı. Beş adım sonra dönüp baktı.
“Dönüş tarihini gerçekten ezberledin mi?”
Rowan cevap vermedi.
Tess başını salladı. “Saat yedide bol şans.”
“Nereden—”
Ama Tess çoktan kapıya ulaşmıştı.
Rowan, Mira’nın ne zamandır kız kardeşiyle konuştuğunu düşünürken bileğindeki ekran titreşti.
Tess’ten yeni bir sesli mesaj gelmişti.
SÜRE: 00:08
Tess, başını çevirse camın ardından onu görebilecek kadar yakındaydı. Rowan camın dışına baktı. Tess, yağmurun altında servis aracına doğru yürüyordu.
Mesajı açmadı.
Henüz değil.
***
Üçüncü görüşme odasında pencere yoktu.
Odanın ortasında, masadan çok çalışma tezgahını andıran uzun bir metal yüzey vardı. Kapalı ekranlar bir duvarı boydan boya kaplıyordu. İçeri girdiğinde iki kişi onu bekliyordu.
Kaptan Helena Voss’u haberlerden tanıdı. Ekranda Rowan’ın gözünde büyümüş olmalıydı; karşısındaki kadın beklediğinden daha ufak tefekti. Kısa, açık renk saçlarının önünde gümüş çizgiler vardı. Üniformasının yakası açıktı, ancak tek bir kırışıklık bile görünmüyordu.
Yanındaki adam ayağa kalkmadı. Dr. Soren Malik’in kırlaşmış sakalı, yüzünü Vesper projesinin tanıtım kayıtlarında olduğundan daha sert gösteriyordu. Önünde açık duran dosyanın ilk sayfasında Rowan’ın fotoğrafı vardı.
Helena saatine baktı. “Bay Mercer.”
“Kaptan.”
“Dakiksiniz.”
“Binadaydım.”
Helena’nın ağzının kenarında belli belirsiz bir hareket oldu. Gülümseme sayılabilecek kadar uzun sürmedi.
“Oturun.”
Rowan masanın karşısındaki sandalyeye geçti. Siyah dosyayı önüne koydu ama açmadı.
Soren, “Neden burada olduğunuzu biliyor musunuz?” diye sordu.
“Vesper’in iletişim sistemiyle ilgili teknik görüş istediğinizi tahmin ediyorum.”
“Yanlış.”
Helena, Soren’e kısa bir bakış attı. “Tam olarak yanlış değil.”
“Yetersiz,” dedi Soren.
“Dr. Malik cevapların ya doğru ya da yanlış olduğuna inanır,” dedi Helena. “Bu, onunla seyahat etmeyi zaman zaman yorucu hale getiriyor.”
“Henüz birlikte seyahat etmedik.”
“Şimdiden yorucu.”
Soren buna karşılık vermedi. Dosyadan ince bir sayfa çıkarıp masanın yüzeyine yerleştirdi. Kağıt değildi; üzerinde sıralanan veriler, Rowan yaklaştıkça yeniden hizalandı.
“On sekiz ay önce Vesper’den gelen son tam iletişim paketlerinden birini incelediniz,” dedi Soren.
“İşimin parçasıydı.”
“Hayır. İşiniz, paketi doğrulayıp bilim bölümüne aktarmaktı. Siz paketi üç kez yeniden oluşturdunuz, zaman kodlarını ayrı ayrı karşılaştırdınız ve kırk yedi sayfalık bir itiraz raporu yazdınız.”
“Otuz dokuz sayfaydı.”
Soren ilk kez başını kaldırıp doğrudan ona baktı.
Helena arkasına yaslandı. “Sanırım birbirinizi seveceksiniz.”
Rowan ekrandaki verilere göz gezdirdi. Dosyayı hatırlıyordu. Vesper’in düzenli olarak gönderdiği yıldız haritalarından biri, aktarım sırasında parçalara ayrılmış ve otomatik sistem tarafından yanlış sırayla birleştirilmişti. En azından ilk değerlendirme buydu.
“Paket bozuk değildi,” dedi Rowan.
Soren’in yüzünde çok küçük bir memnuniyet belirdi. “Devam edin.”
“İçerikte veri kaybı yoktu. Zaman damgaları kaymıştı. Sistem önce aldığı parçayı sonra, sonra aldığı parçayı önce yerleştirmişti.”
“Ne kadar kayma?”
“İlk pakette iki nokta sekiz saniye. Sonuncuda on bir nokta dört.”
Helena, “Bunun nedenini buldunuz mu?” diye sordu.
“Vesper’in ana saatiyle üçüncü röle arasındaki eşitleme hatası olduğunu düşündüm.”
“Düşündünüz?”
“Kanıtlayamadım. Röle testi yapılmadan Vesper sustu.”
Odadaki kapalı ekranlardan biri açıldı. Güneş Sistemi’nin dış sınırını gösteren sade bir harita belirdi. Neptün’ün yörüngesi ince mavi bir çizgiydi. Çok daha ötede, neredeyse ekranın kenarında küçük beyaz bir nokta yanıp sönüyordu.
VESPER DERİN UZAY GÖZLEMEVİ
SON TEMAS: 14 AY 03 GÜN ÖNCE
Soren, “İnsan gönderme kararımızın tek nedeni bu değil,” dedi. “Hatta en önemli nedeni bile değil. Fakat iletişim sistemini yeniden kuracak kişinin, sistemin söylediği şey kadar ne zaman söylediğine de dikkat etmesini istiyoruz.”
Rowan bakışlarını haritadan ayırdı. “Benden bir iletişim protokolü hazırlamamı istiyorsunuz.”
Helena ellerini masanın üzerinde birleştirdi.
“Hayır,” dedi. “Altıncı koltuğu öneriyoruz.”
Oda sessizleşmedi. Havalandırma çalışmaya devam etti. Duvarın arkasındaki veri hatlarından ince bir titreşim geliyordu. Koridorda bir kapı açılıp kapandı. Rowan bunların hepsini duydu.
Yine de birkaç saniye boyunca cevap veremedi.
Soren dosyayı ona doğru çevirdi. “Görev süresi iki yıl on ay. Dönüş penceresi kayarsa—”
“Üç yıl dört ay,” dedi Rowan.
Helena’nın gözleri hafifçe daraldı. “Görevi araştırmışsınız.”
“Haberleri okudum.”
“Başvurmadınız.”
“Hayır.”
“Neden?”
Rowan hazır bir cevap bulmaya çalıştı. Böyle soruların genelde doğru cevapları olmazdı; yalnızca sonradan daha az pişman olunan cevapları olurdu.
“Uzun süreli görev tecrübem yok.”
“Bu bir neden değil. Bir veri.”
“Eğitimim tamamlanmadı.”
“Sekiz haftalık uyum programına alınacaksınız.”
“Ben gemi personeli değilim.”
Helena sabırla bekledi.
Rowan sonunda, “Burada bir hayatım var,” dedi.
Soren önündeki dosyaya baktı. Helena ise bakmadı.
“Evet,” dedi. Yargılamadan söylemişti. Bu, cümleyi daha da rahatsız edici yaptı.
Rowan haritadaki beyaz noktaya döndü. Vesper, ekranda bir noktadan ibaretti. Oraya ulaşmak on dört ay sürecekti. Dünya’dan gönderilen bir mesajın Halcyon’a varması, yolculuğun sonlarına doğru altı saatten fazla zaman alacaktı. Birinin “İyi misin?” diye sormasıyla Rowan’ın “Evet” cevabını alması arasında yarım gün geçecekti.
Belki Tess haklıydı. Belki bu fikir onu korkutması gerektiği kadar korkutmuyordu.
“Diğer beş kişi belli mi?” diye sordu.
“Dördü sözleşmeyi imzaladı,” dedi Helena. “Birinin sağlık değerlendirmesi sürüyor.”
“Kimler?”
“Kabul ederseniz tanışacaksınız.”
“Kabul etmeden önce birlikte üç yıl geçireceğim insanları bilmem mantıklı olmaz mı?”
Helena bu kez gerçekten gülümsedi. Çok az, ama yeterince uzun.
“Bu, sabah boyunca duyduğum ilk doğru soru.”
Soren, önündeki dosyayı kapattı. “Karar için kırk sekiz saatiniz var.”
“Sonra?”
“Sonra sıradaki adayla görüşürüz.”
Helena ayağa kalktı. Görüşmenin bittiğini başka şekilde söylemesine gerek yoktu.
“Biz kahraman aramıyoruz, Bay Mercer,” dedi. “Sessizlik başladığında içine kendi cevaplarını doldurmayan birini arıyoruz. Dosyanıza göre bu konuda iyisiniz.”
Rowan da ayağa kalktı. Siyah dosyayı eline aldı.
“Dosyam beni olduğumdan daha ilginç göstermiş olabilir.”
“Bütün dosyalar öyle yapar.” Helena kapıyı açtı. “Bu yüzden insanlarla yüz yüze görüşürüz.”
Koridora çıktığında kapı arkasından sessizce kapandı.
Rowan birkaç adım ilerledikten sonra siyah dosyayı açtı. İlk sayfada Halcyon’ın yandan çekilmiş bir görüntüsü vardı. Gemi, hangarın ortasında asılı duran uzun, koyu renkli bir omurgaya benziyordu. Altında altı isimlik bir liste bulunuyordu.
İlk beş satır karartılmıştı.
Altıncı satır açıktı.
KOLTUK 06 — HABERLEŞME VE VERİ SİSTEMLERİ
ADAY: ROWAN MERCER
Bileğindeki ekran yeniden titreşti.
Tess’in sekiz saniyelik mesajı hala açılmamıştı.
Rowan kulaklığını taktı ve oynat tuşuna bastı.
Önce rüzgarın sesi geldi. Ardından Tess konuştu.
“Bu tavsiye değil. Gitmek istiyorsan, beni kalma nedenin yapma. Hepsi bu.”
Mesaj bitti.
Ekran cevap vermesini bekledi.
Rowan başparmağını kayıt düğmesinin üzerinde tuttu, fakat basmadı.
Bu kez gecikmenin hiçbir teknik nedeni yoktu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…