Malsın sen🍬

"sen malsın kanka "diyen minaya Bön bön baktım
"Nerden bile bilirim ultra zengin yakışıklı evleneceğim adamın evlendikten 2 gün sonra kaza geçirip akli meleklerini yitireceğini ve 6 yaşındaki haline döneceğini"
Yani nerden bilebilirim Kader
AA
Zaten sinirim bozuktu sabah sabah sinirden köpürdüm
Gelmiş bana gece gece ben korkuyom karanlıktan gel yanımda yat demesini bende beklemiyordum
Minayi eve davet etmiştim
Ben yanına gidecektimki
Ağlamaya başlamıştı.

Çok nazik ağlıyordu.

Öyle sessiz, öyle içten ağlıyordu ki insanın içi parçalanıyordu. Normalde olsa umurumda bile olmazdı. Hatta belki de gidip, “Kes artık şu ağlamayı!” diye bağırırdım.

Ama karşımda duran adam benim yüzümden ağlıyordu.

Üstelik koca bir adamdı.

Yani… Eski hâliyle öyleydi.

Şimdiyse altı yaşındaki bir çocuğun aklıyla bana bakıyordu.

Off, Elvin! Senin başına gelenler neden hep böyleydi?

Derin bir nefes alıp Mina'nın yanından kalktım. Kapının önünde birkaç saniye duraksadım. İçeri girip girmemek arasında kaldım. Sonunda vicdanım galip geldi ve usulca kapıyı araladım.

Miranzer yatağın kenarına oturmuş, yorganın ucunu parmaklarının arasında buruşturuyordu. Gözleri kıpkırmızıydı. Beni görünce hemen başını kaldırdı.

Sonra dudağını büktü.

“Gittin…”

İki kelime.

Yalnızca iki kelime.

Ama sanki dünyanın en büyük suçunu işlemişim gibi hissettim.

“Geldim işte.”

“Beni bıraktın.”

“Bir yere bırakmadım, Miranzer. Mina'nın yanına gittim.”

“Ben de geleyim dedim.”

“Gece gece herkesin odasına mı gideceksin sen?”

Başını iki yana salladı.

“Hayır. Senin yanına.”

Bir an sustum.

Allah'ım, bu adam eskiden kesinlikle böyle değildi. Eminim! Yoksa ben bu adamla nasıl evlenmiştim?

Gerçi iki günlük evliliğimizde başımıza gelmeyen kalmamıştı. Önce düğün, sonra kaza, ardından hafıza kaybı…

Hayatımın özeti resmen: Ben ne yaşıyorum?

Yatağın diğer ucuna oturdum.

“Bak Miranzer, sen artık kocaman bir adamsın. Her şey için benden yardım isteyemezsin.”

Bana öyle bir baktı ki sanki dünyanın en kötü insanıydım.

“Ben kocaman değilim.”

“Boyun benden uzun!”

“Ama korkuyorum.”

İşte bütün sinirim o anda uçup gitti.

Karanlıktan korkuyordu. Yalnız kalmaktan korkuyordu. Tanımadığı bu dünyada, tanımadığı bir hayatın içinde yapayalnızdı.

Ve ben, onun karısıydım.

İstemeden evlendiğim, daha doğru düzgün tanımaya fırsat bulamadığım adamın karısı…

Elimi yüzüme kapatıp derin bir nefes aldım.

“Peki, tamam. Bu gece burada kalacağım. Ama bir şartım var.”

Gözleri parladı.

“Ne?”

“Bir daha gece yarısı ağlayarak beni korkutmayacaksın.”

Başını hızla salladı.

“Tamam!”

“Bir de tek başına yatağa yatacaksın.”

Bu kez yüzü düştü.

“Sen de burada kalacak mısın?”

“Evet, burada kalacağım.”

“Gitmeyeceksin değil mi?”

İçimde bir şeyler burkuldu.

“Gitmeyeceğim, Miranzer.”

Yorganı kaldırıp yatağın diğer tarafına geçti. Ardından yorganın altından yalnızca gözlerini çıkarıp bana baktı.

“İyi geceler, Elvin abla.”

…

Elvin abla mı?

Yatağın üzerinde doğruldum.

“NE ABLASI, MİRANZER?”

İrkilerek yorganı başına kadar çekti.

“Bağırma! Korktum!”

Gözlerimi kapattım.

Bir.

İki.

Üç.

Sakin ol Elvin. Sadece sakin ol.

“Ben senin ablan değilim.”

Yorganın altından cılız bir ses geldi.

“Peki, nesin?”

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Karınım, Miranzer. Karın!”

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra o küçücük ses yeniden duyuldu.

“Karım da ablam gibi değil mi? O da beni koruyor.”

Cevap veremedim.

Çünkü bu kez gerçekten ne diyeceğimi bilmiyordum.

Başımı yastığa bırakıp tavana baktım.

Ben bu adamın karısı mıydım, bakıcısı mıydım, ablası mıydım?

Henüz bilmiyordum.

Ama bildiğim bir şey vardı.

Miranzer, benim hayatıma girdiği andan itibaren bütün düzenimi altüst etmişti.

Ve daha ikinci geceden sabrımı sınamaya başlamıştı.

Yorganın altından bir el uzandı, pijamamın kolunu tuttu.

“Elvin abla?”

“Efendim?”

“Yarın bana oyuncak alır mısın?”

Dudaklarım istemsizce aralandı.

Sonra başımı yastığa gömüp sessizce bağırdım.

“BEN NEDEN EVLENDİM YA!”