Bölümler 1Şu an: Özlemim, Hasretim Efsa
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bu şarkıyı dinleyerek yazdım. Sizde okurken bu şarkıyı dinleyerek okuyun lütfen. İyi okumalar dilerim.
Manuş Baba-İki Gözümün Çiçeği
Gecenin bir yarısı elimde zehir gibi kahvem, çıkıyorum terasa yavaş ve sakin adımlarla. Her zaman olduğu gibi koltuklar yerine kahverengi-ela desenli minderlere oturuyorum. Kahvemi yere bırakıyorum. Yanımdaki minderi elime alıp arkasındaki küçük gözden eşyalarımı çıkarıyorum. Siyah, üzerinde mor menekşe desenleri olan, kenarlarına parlak sarıyla desenler işlenmiş bir yazma. Kırmızı, kenarına beyaz gül işlenmiş bir mendil. Ve bir fotoğraf. O var içinde. Yazması saçlarının çoğunu örtmüş, omuzundan hafifçe kahverengi saçları dökülmüş, elinde işlediği kırmızı mendil... Efsa, ela gözlü, adı gibi berrak kız gülümseyerek bakıyor.
Onu görünce yüzüme hüzünlü bir gülümseme geliyor. Sol gözümün altında bir ıslaklık hissediyorum. Yazmasını burnuma yaklaştırıyorum. Kokusu azalmasın diye derin nefesler almıyorum, alamıyorum.
Bugün gittiği günün 2.yıl dönümü... Gökyüzüne kafamı kaldırıyorum. Gittiği gün gibi yıldızlar soluk. Kalbimde hafif bir sancı başlıyor. Bekliyorum kalbimin durmasını. Belki durur da bu halden kurtulurum.
Ne kadar zaman geçti, bilmiyorum. Dalmışım gökyüzüne. Ağır ağır kalktım yerimden. Eşyaları aynı yere koyup kapıya yöneliyorum.
Odaya geçtiğimde bardağı masanın üzerine bırakıp yere uzanıyorum.
Güneş ışığı yüzüme vurduğunda uyuyakaldığımı fark ediyorum. Ayağa kalkıp banyoya yöneliyorum. İşlerimi halledip meydana gitmek için üzerime siyah bir takım giydim. Ceketin yakasına dün terastan getirdiğim mendili takıyorum.
Meydana geldiğimde saat erken olduğundan çok kimse yoktu. Dükkanlarını açmaya başlayanlara selam verip Remzi Usta'nın yanına gittim. Selam verdikten sonra yerime geçip durağı izlemeye başladım. Gelmeyeceğini bildiğim kızı bekliyordum, gözlerimde özlem ile... Remzi Usta hüzünle bakıp tezgaha geçti.
"Ustam, kağıt kalem var mıdır?"
"Var oğlum. Dur getireyim." başımla onaylayıp tekrar durağa döndüm. Remzi Usta önüme kağıt kalem uzattı.
"Sağ ol Ustam." diyerek aldım.
"Kendine niye bu kadar eziyet ediyorsun oğlum, Efsa'nın babası artık bu şehre ayak basmaz. Boşuna beklemesen."
"Beni düşündüğün için sağ ol Usta. Ama ben Efsa'yı ölene kadar beklemeye razıyım. Nerede olduğunu bilsem gidip alacağım, getireceğim buraya tekrar. Fakat bilmiyorum işte."
Remzi Usta bir şey demeden gitti. Ben ise kağıda döndüm:
"Canım, Çiçeğim Efsa, İki Gözümün Çiçeği,
2 yıl, 2 koca yıl oldu sen hala dönmedin. Bu kaçıncı mektup sana ulaşamayacak olan, bilmiyorum. Seni bekliyorum, 2 yıldır olduğu gibi aynı yerde aynı saatte... Gelmeyeceğini bile bile bekliyorum. İki Gözümün Çiçeği, iyi bak kendine. Selametle...
Eren"
Kafamı kaldırdığımda tekrar durağa baktım. Bir tren gelmişti. İnenlerde birini gördüm. Kalbim heyecanla atmaya başladı. Ona çok benziyordu. Efsa'ya...
Gerçekten gelmiş miydi yoksa yine hayal miydi?
Hayal olduğunu bildiğim için ayağa kalkıp uzaklaştım. Merak edip tekrar baktığımda onun yerinde yine başka biri vardı. Yine bir hayaldi...
-SON-
Bölüm etkileşimi
