ONCE NEFRET

ÖNCE NEFRET - 4. BÖLÜM
"Deren, burada yatacaksın. Eğer kaçmayı düşünürsen... Olacaklardan ben sorumlu değilim!"
"Tamam, kaçmam merak etme."
Eren tam odadan çıkacakken dayanamayıp arkasından seslendim: "O-okul ne olacak?"
Eren duraksadı, yüzünde garip bir ifadeyle geri döndü: "Bir süre boyunca ikimize de okul yok!" dedi ve kapıyı çekip gitti.
Kafamdaki binlerce soru işaretiyle yatağa uzandım. Korku ve yorgunluk birbirine karışmıştı; ne zaman olduğunu anlamadan uyuyakalmışım...
SABAH
"KALK ARTIK! SAATTEN HABERİN VAR MI SENİN!?"
Eren’in gürlemesiyle yerimden sıçradım. "Kalktık be! Adam gibi söylesene şunu. Ayrıca, beni artık neden kaçırdığını söyleyecek misin?"
Eren alaycı bir tavırla güldü: "Dün söyledim ya, kıt mısın?"
"Bunun gerçek olmadığını biliyorum! Doğruyu söyle Eren!" diye çıkıştım.
Eren derin bir nefes alıp kapıya yöneldi: "OFF! SENİN O KIT BEYNİNLE UĞRAŞAMAM! Kahvaltın odana gelecek, dolapta da senin için eşyalar var."
"Ne yani? Hapishane gibi tüm gün bu odada mı kalacağım?"
Eren kapı kolunu tutarken son kez bana baktı: "Ne bekliyorsun? Seni bırakayım da kedi yavrusu gibi evin içinde gez mi?"
Eren odadan çıktı. Ben de dolaptan rahat bir şeyler seçip üzerime geçirdim. Odayı incelemeye başladım; her yer lüks ama ruhsuzdu. Raftaki kitaplardan birini elime aldım, yine o vıcık vıcık romantik kitaplardan biriydi. Sayfaları çevirince gördüklerimle gözlerim fal taşı gibi açıldı. "Tövbe lan, bu ne? İğrenç!" diyerek kitabı hızla yerine fırlattım.
"Ne o, beğenmedin mi?"
Eren, kapı eşiğine yaslanmış, yüzünde o sinir bozucu sırıtışla bana bakıyordu.