ÖNCE NEFRET

ÖNCE NEFRET - 1. BÖLÜM
Merhaba, ben Deren. Okuldan, hayattan, kendimden... Her şeyden nefret ediyorum. Tek sevdiğim biri var, o da maalesef zorbam. Ben bir aptalım; o gelsin bana her şeyi yapsın ama ben yine de ona aşık olayım... Ama "İnsan bazen duygularına sahip çıkamıyor," evet, ben de çıkamadım. Zorbamın adı Eren. Çok yakışıklı biri, okuldaki tüm kızlar ona aşık. O kadar kız varken niye bana aşık olsun ki zaten? Neyse, ben size bunları anlatırken bir yandan da okula hazırlandım.
...
Genç kız, zorbasına görünmemeye çalıştı ancak zorbası onu görmüştü bile. Eren, Deren’e doğru hızlı adımlarla yürümeye başladı.
"Naber ezik? Ahh, biliyor musun? Senin bu iğrenç yüzünü görmekten bıktım artık!"
Bu kurduğu cümle ile çok kırılmıştım. Ağlamamak için kendimi zor tuttum, gözlerim dolmuştu ama aslında bu duruma alışıktım. Bence güzel bir kızım ama o böyle söyleyince kendimi çok kötü hissediyorum.
"Bana iğrenç diyene bak sen! Asıl kendine bak!"
Eren’den
O kız bana karşı mı çıkmıştı gerçekten? Hiç akıllanmıyor. Tam elimi kaldırıp ona tokat atacakken zil çalmıştı.