SİLİNMİŞ Bir İSİM

İKİNCİ BÖLÜM
Sonunda eve geldin, kardeşim."
Mira, kapının ardındaki karanlığa bakarken geri çekilmek istedi. Fakat ayakları sanki yere çivilenmişti. İçeriden çıkan kız, onunla aynı yaşlarda görünüyordu. Uzun saçları omuzlarına dökülüyor, gözleri Mira'nın gözleriyle aynı ürkütücü benzerliği taşıyordu.
"Adım Lal," dedi kız. "Ve buraya gelmeni yıllardır bekliyorum."
Mira cevap vermek üzereyken bileğindeki bilekliğin altını fark etti. Derisinin üzerinde, dövmeye benzeyen ama dövme olmayan bir yazı belirmişti. Tükenmez kalemle yazılmış gibi değildi; harfler sanki derisinin altından ışık veriyordu.Birden kırmızı renkte yanıp sönmeye başladı.
DENEY 0-12
Lal'ın yüzü bembeyaz kesildi.
"Hayır... Daha başlamaması gerekiyordu."
"Neyin başlamaması gerekiyordu?" diye sordu Mira.
Lal cevap vermeden duvardaki küçük ekran açıldı. Önce rakamlar belirdi, ardından yeni bir yazı ortaya çıktı:
DENEY 013 AKTİF.
Mira'nın başı döndü. "Neden iki farklı deney yazıyor?"
Lal ona yaklaştı.
Çünkü 0-12, senin hafızana yerleştirilen sistemin adı. Ama 013..." Bir an durdu. "O, senin kim olduğunu ortaya çıkarabilecek tek şey."
Tam o sırada koridorun ışıkları söndü. Uzaklardan gelen mekanik bir ses, boş odada yankılandı.
"Deney 013 bağlantısı kuruluyor."
Mira'nın bileğindeki ışık hızlandı. Birkaç saniye sonra harfler değişti.
BAĞLANTI ESİLİYOR...
Lal, Mira'nın elini tuttu.
"Ne olursa olsun, gözlerini kapatma!"
Ama Mira çoktan başka bir yerdeydi.
Beyaz duvarlı bir odada duruyordu. Camın arkasında insanlar vardı. Masanın üzerinde dosyalar, dosyaların yanında ise iki küçük kızın fotoğrafı duruyordu. Bir kadın fotoğraflardan birini alıp diğerine baktı.
"İlkini unuturlarsa ikincisi yaşayabilir," dedi.
Mira kadının yüzünü seçemedi. Yalnızca elindeki dosyanın üzerinde yazan ismi gördü.
LAL."Bağlantıyı sen kestin," dedi şaşkınlıkla.
"Ben hiçbir şey yapmadım!"
"Yaptın, Mira. Deney 013'ün bağlantısını kendi iradenle kopardın. Bunu daha önce kimse başaramadı."
Mira'nın aklı karmakarışıktı. "Ben bir deney değilim!"
Lal başını kaldırdı. "Bunu kanıtlamak istiyorsan bana güvenmek zorundasın."
Tam o anda kapının dışından bir telefon sesi duyuldu. Mira kendi telefonunu çıkardı. Ekranda annesinden bir mesaj vardı:Eve dön. Okulda gördüğün hiçbir şeye inanma. Özellikle de Lal'a.
Mira mesajı Lal'a gösterdi.
Lal'ın gözleri doldu. "Sana benden uzak durmanı söylüyor çünkü gerçeği öğrenirsen onu bir daha asla affetmeyeceğini biliyor."
"Neyin gerçeğini?"
Lal cevap vermek yerine kapının arkasındaki duvarı gösterdi. Orada, daha önce bulunmayan küçük bir yazı belirmişti:
013 BİR DENEY DEĞİL, UNUTULAN SON KİŞİDİR.
Mira yazıya dokunduğunda bilekliği son kez parladı."Ben senin kardeşin miyim?" diye sordu Mira.
Lal bir süre sustu.
"Belki," dedi sonunda. "Ama asıl soru bu değil."
"Ya asıl soru ne?"s
Lal, kapının karanlığına baktı.
"Sen doğmadan önce adın neden bu okulun kayıtlarında vardı?"
Mira cevap veremedi.
Çünkü o anda okulun bütün saatleri aynı anda durdu.
Ve hiç tanımadığı bir ses, zihninin içinden fısıldadı:
"Hatırlamaya başladın. Şimdi sıra bende."
Bir insanı herkes unutursa, o insan gerçekten yok olmuş sayılır mı?
Peki ya o insan hiç yaşamamışsa?