Hatırlayan Son Kişi

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Hatırlayan Son Kişi
Okulun bütün saatleri aynı anda durmuştu.
Mira telefonuna baktı. Ekranda saat 03.13 yazıyordu. Koridordaki dijital saatler bile aynı dakikada donmuştu.
Tam o sırada telefonuna yeni bir mesaj geldi.
Mira, eğer bu mesajı okuyorsan, seni hâlâ hatırlıyorum demektir.
Mesaj annesindendi.
Mira şaşkınlıkla Lâl'a döndü.
"Annem nereden biliyor?"
Lâl'ın yüzü gerildi.
"Çünkü bazı insanlar seni unutmadı. Sadece hatırladıklarını söylemeleri yasak."
Mira cevap veremeden koridorun sonundan üç kez kapı sesi duyuldu.
Tak. Tak. Tak.
"Mira? Kızım, kapıyı aç."
Bu annesinin sesiydi.
Mira kapıya doğru ilerledi ama Lâl kolunu tuttu.
"Sakın açma!"
"Neden? Bu annem!"
Lâl gözlerini ondan ayırmadan fısıldadı:
"Çünkü annen sana hiçbir zaman Mira diye seslenmedi."
Mira olduğu yerde kaldı.
Kapının arkasındaki ses yeniden konuştu.
"Geç kaldın, Mira. O artık seni hatırlıyor."
Birden bilekliğinin altındaki kırmızı ışık yandı.
UYARI: SES TAKLİDİ ALGILANDI.
Kapının arkasından bu kez Mira'nın kendi sesi duyuldu.
"Lâl, beni neden terk ettin?"
Lâl'ın gözleri doldu.
"Bu sesi en son duyduğumda on iki yaşındaydım," dedi.
"Kimin sesi bu?"
Lâl cevap vermedi.
Çünkü duvardaki ekran açılmıştı.
Ekranda beyaz duvarlı bir oda belirdi. Küçük bir masanın önünde iki kız oturuyordu. Biri Mira'ya, diğeri Lâl'a benziyordu.
Beyaz önlüklü bir kadın elindeki dosyayı açtı.
"Deney 012 tamamlandı. Hafıza aktarımı başlatılıyor."
Ardından başka bir ses duyuldu.
"Deney 013'ün kimliği korunacak. Bütün kayıtlar silinecek."
Küçük kızlardan biri ağlayarak diğerinin elini tuttu.
"Söz ver, beni unutmayacaksın."
Görüntü aniden bozuldu.
Ekranda tek bir cümle belirdi:
KAYDIN DEVAMI İÇİN KİMLİK DOĞRULAMASI GEREKLİ.
Altında iki seçenek vardı.
DENEY 012.
DENEY 013.
Mira ekrana dokunduğu anda yeni bir yazı ortaya çıktı.
LÂL — KAYIT DIŞI.
Lâl geriye çekildi.
"Hayır... Bu mümkün değil."
Mira onun elini tuttu.
"Sen gerçeksin. Ben seni görüyorum."
Lâl ona baktı. Gözlerinde korkunun yanında küçük bir umut ışığı vardı.
Fakat ekran yeniden kırmızıya döndü.
SİSTEM TEMİZLİĞİ BAŞLATILIYOR.
Koridorun kapıları birer birer kapandı.
Lâl, Mira'nın elini sıktı.
"Buradan hemen çıkmalıyız!"
"Ama nereye gideceğiz?"
Lâl cevap vermeden koridorun sonunda daha önce hiç görmedikleri bir kapı açıldı.
Kapının ardında bembeyaz bir oda vardı. Ortasında tek bir sandalye duruyordu. Sandalyenin üzerinde eski bir fotoğraf bulunuyordu.
Mira fotoğrafı aldı.
Fotoğrafta küçük Mira ve Lâl'ın yanında üçüncü bir çocuk vardı. Fakat çocuğun yüzü görünmüyordu.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
İlk ikisi birbirini hatırlarsa, üçüncüsü geri döner.
Lâl'ın elleri titremeye başladı.
"Biz... üç kişiydik."
Mira ona döndü.
"Kimdi bu çocuk?"
Tam o anda odadaki bütün ekranlar açıldı.
Her ekranda aynı görüntü vardı: yüzü görünmeyen çocuk.
Hoparlörden bir ses yükseldi.
"Merhaba, Mira. Merhaba, Lâl."
İkisi de donup kaldı.
Ses birkaç saniye sustuktan sonra devam etti.
"Sonunda beni hatırladınız."
Ekranlarda yeni bir yazı belirdi.
DENEY 014 UYANDI.
Mira'nın bilekliği son kez parladı.
Ardından çocuk konuştu:
"Ben sizin kardeşiniz değilim."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Ben, sizin unutmaya karar verdiğiniz kişiyim."
Ekranlar karardı.
Ve okulun bütün saatleri yeniden çalışmaya başladı.
Ama hiçbiri aynı zamanı göstermiyordu.
Çünkü yıllar önce silinen bir gün, yeniden başlamıştı.Bir insanı herkes unutursa, o insan gerçekten yok olmuş sayılır mı? Peki ya o insan hiç yaşamamışsa?Ya unutulan kişi, geri dönmek için sizi bekliyorsa?”