HİÇ VAR OLMAYAN ÇOCUK

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Bazı sırlar, ortaya çıktıkları anda çözülmezdi.
Bazılarıysa insanın bütün hayatını bir yalana dönüştürürdü.
Mira, kararan ekranlara bakarken az önce duyduğu sesi zihninden silemiyordu.
Ben, sizin unutmaya karar verdiğiniz kişiyim.
Bu cümlede yanlış bir şey vardı. Hayır, yalnızca cümlede değil… Her şeyde bir yanlışlık vardı.
Yıllar önce silinen bir gün yeniden başlamıştı. Okulun saatleri birbirinden farklı zamanlar gösteriyordu. Bilekliğinin altında hâlâ hafif bir sıcaklık hissediyordu. Üstelik Lâl, fotoğraftaki üçüncü çocuğun kim olduğunu biliyormuş gibi korkuyordu.
Mira yavaşça ona döndü.
"Lâl, bana bir şey söylemen gerekiyor."
Lâl başını kaldırmadı.
"Ne söylememi istiyorsun?"
"Her şeyi."
Lâl acı bir gülümsemeyle ona baktı.
"Her şeyi bilseydin, şu an benimle burada olmak istemezdin."
Mira'nın kalbi sıkıştı.
"Ben zaten hiçbir şey bilmiyorum. Annem neden beni hatırladığını söylüyor? Bilekliğim neden kendiliğinden yanıyor? Sen neden bazı şeyleri biliyorsun da anlatmıyorsun?"
Bir an durdu.
"Ve biz gerçekten üç kişi miydik?"
Lâl'ın gözleri fotoğrafa kaydı.
"Hatırladığım kadarıyla evet."
"Hatırladığın kadarıyla mı?"
"Çünkü bazı anılar benim değil."
Mira cevap veremedi.
Lâl ilk kez korkusunu saklamaya çalışmıyordu. Sanki içinde yıllardır kapalı tuttuğu bir kapının ardında ne olduğunu biliyor, ama o kapıyı açarsa kendisinden geriye hiçbir şey kalmayacağından korkuyordu.
Tam konuşacakken odanın tavanındaki hoparlörden cızırtılı bir ses yükseldi.
"Deney 012 ve Deney 013, lütfen belirlenen alanda kalın."
Mira irkildi.
Ses devam etti.
"Yetkisiz anı erişimi tespit edildi. Kayıtların korunması için sonlandırma protokolü başlatılıyor."
Duvarın üzerindeki küçük kırmızı ışıklar birer birer yandı.
Lâl, Mira'nın kolunu tuttu.
"Koşmamız gerekiyor."
"Az önce burada kalmamızı söylediler!"
"İşte bu yüzden koşmamız gerekiyor!"
Kapıya yöneldiler. Ancak kapı koluna dokundukları anda ekranlardan biri yeniden açıldı.
Bu kez görüntü bozuk değildi.
Bembeyaz bir odada küçük bir çocuk oturuyordu. Yüzü hâlâ seçilemiyordu. Çocuğun önünde üç sandalye vardı. İkisinde Mira ve Lâl'a benzeyen küçük kızlar oturuyordu.
Üçüncü sandalye boştu.
Çocuk başını kaldırdı.
"Yine mi kaçıyorsunuz?"
Mira olduğu yerde durdu.
"Sen kimsin?"
Çocuk cevap vermedi. Bunun yerine boş sandalyeye baktı.
"Benim yerime kimin oturduğunu hiç merak etmediniz mi?"
Görüntü bir anlığına titredi.
Mira'nın zihninde tanımadığı bir anı belirdi: Beyaz bir oda, yere düşmüş bir oyuncak, ağlayan bir çocuk ve küçük bir kızın titreyen sesi…
Onu burada bırakamayız.
Mira başını tuttu.
"Lâl… Ben bunu daha önce gördüm."
Lâl'ın yüzü bembeyaz kesildi.
"Neyi?"
"Bu odayı. Sandalyeleri. Sanki burada bulunmuşum gibi."
Ekrandaki çocuk gülümsedi.
"Çünkü bulundun, Mira."
Ardından görüntü kayboldu.
Hoparlörlerden tek bir cümle duyuldu:
"Hatırlama süreci yüzde on ikiye ulaştı."
Mira, Lâl'a döndü.
"Hatırlama süreci ne demek?"
Lâl cevap vermedi.
Bu kez Mira onun elini bırakmadı.
"Bana bak. Eğer beni korumaya çalışıyorsan, bunu bana yalan söyleyerek yapamazsın."
Lâl'ın dudakları aralandı. Bir şey söyleyecek gibi oldu, fakat koridorun öbür ucundan gelen mekanik ses ikisini de susturdu.
"Deney 013, kimlik doğrulaması bekleniyor."
Ardından başka bir ses duyuldu.
"Deney 012, tanık ifadesi bekleniyor."
Mira'nın bilekliğinde iki kelime belirdi.
TANIK: LÂL.
Lâl geriye çekildi.
"Hayır…"
Mira ekrana baktı.
"Sen neye tanıksın?"
Lâl'ın gözleri doldu.
"Ben o gün oradaydım."
"Hangi gün?"
"Senin hatırlamadığın gün."
Koridordaki ışıklar söndü.
Bir saniye sonra acil durum lambaları yandı ve duvarın sonunda, üzerinde daha önce fark etmedikleri bir numara bulunan küçük bir kapı ortaya çıktı.
013-B.
Mira kapıya yaklaştı. Bilekliği, kapının önünde durduğu anda yeniden parladı.
Lâl onu durdurmak istedi ama bu kez geç kalmıştı.
Kapı kendiliğinden açıldı.
İçeride raflar boyunca sıralanmış dosyalar, eski bilgisayarlar ve duvara asılmış fotoğraflar vardı. Oda terk edilmiş görünüyordu. Fakat masanın üzerindeki bilgisayar açıktı.
Ekranda üç dosya bulunuyordu.
MİRA — DENEY 013.
LÂL — KAYIT DIŞI.
KİMLİĞİ SİLİNEN ÇOCUK — ERİŞİM ENGELLİ.
Mira üçüncü dosyaya dokundu.
Ekran kırmızıya döndü.
Bu kayda erişmek için iki kişinin aynı anıyı hatırlaması gerekiyor.
Mira, Lâl'a baktı.
"İkimizin de mi?"
Lâl yavaşça başını salladı.
"Sanırım."
"Öyleyse denemeliyiz."
"Ya hatırladığımız şey bizi değiştirirse?"
Mira'nın sesi bu kez daha sakindi.
"Ya hatırlamazsak, bütün bunları yapan kişi kazanmaya devam edecek."
Bir süre birbirlerine baktılar.
Sonunda Lâl elini uzattı.
Mira onun elini tuttu.
Bilgisayarın ekranı beyaza döndü.
Ve ikisi de aynı anda bir anının içine düştü.
Yıllar önce…
Aynı okulun koridorunda üç çocuk yan yana oturuyordu.
Mira'nın saçları dağılmıştı. Lâl'ın dizinde küçük bir yara vardı. Üçüncü çocuksa avucunda tuttuğu kâğıdı onlara gösteriyordu.
Kâğıtta üç isim yazılıydı.
Mira.
Lâl.
Ve üçüncü bir isim…
Fakat Mira o ismi okumaya çalıştığında harfler dağılıyor, sanki zihni onları görmesine izin vermiyordu.
Küçük çocuk gözlerini onlara çevirdi.
"Bir gün beni unutursanız ne yapacağım?"
Küçük Mira hemen elini uzattı.
"Seni unutmam."
Lâl da onun elini tuttu.
"Üçümüz birbirimizi hep hatırlayacağız."
Çocuk gülümsedi.
"Peki ya size beni unuttururlarsa?"
Bu kez kimse cevap vermedi.
Çünkü koridorun sonunda beyaz önlüklü bir kadın belirmişti.
Elinde siyah bir dosya tutuyordu.
"Çocuklar, deney başlıyor."
Üçüncü çocuk ayağa kalkmadı.
"Ben gitmek istemiyorum."
Kadın dosyasını açtı.
"Bu sizin kararınız değil."
Küçük Mira çocuğun elini daha sıkı tuttu.
"Onu götüremezsiniz!"
Kadın, Mira'ya baktı.
"Onu götürmeyeceğiz."
Bir an durdu.
"Onu hiç burada bulunmamış hâle getireceğiz."
Görüntü parçalandı.
Mira çığlık atarak gözlerini açtı.
Yeniden 013-B odasındaydı. Nefes nefeseydi. Lâl da aynı şekilde titriyordu.
"Hatırladın mı?" diye sordu Mira.
Lâl'ın yanaklarından yaşlar süzüldü.
"Evet."
"O çocuk kim?"
Lâl dudaklarını birbirine bastırdı.
"Adını hatırlayamıyorum."
Mira masaya tutundu.
"Ama sen de onu tanıyordun."
"Tanıyordum."
"Bizi neden unutturdular?"
Lâl başını kaldırdı.
"Çünkü deneyin amacı insanlara anılarını unutturmak değildi, Mira."
Mira'nın kalbi hızlandı.
"Peki neydi?"
Lâl cevap vermeden önce bilgisayar yeniden açıldı.
Yeni bir kayıt ekrana düştü.
DENEY 013-B — SON GÖRÜŞME KAYDI.
Altında bir tarih vardı.
Mira tarihi okuduğunda parmakları buz kesti.
Kayıt, bugünün tarihine aitti.
"Bu imkânsız," diye fısıldadı.
Lâl ekrana yaklaştı.
"Kaydı aç."
Mira düğmeye bastı.
Ekranda beyaz önlüklü kadın belirdi. Yıllar önceki görüntüdeki kadının aynısıydı. Yüzünde tek bir değişiklik bile yoktu.
Kadın doğrudan kameraya baktı.
"Eğer bu kaydı izliyorsanız, Deney 014 başarıyla uyanmış demektir."
Ardından dosyasından bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğraftaki kişi Mira'ydı.
Fakat fotoğrafın altında yazan isim Mira'nın değildi.
DENEY 013 — AKTARILAN KİMLİK.
Kadın konuşmaya devam etti.
"Size söylenen her şey yanlıştı. Unutulan çocuk silinmedi. Hatıralarından çıkarıldı, kimliği başka bir kayda aktarıldı."
Mira'nın elleri titremeye başladı.
"Kimliğini kime aktardılar?" diye fısıldadı.
Kadın sanki onu duyuyormuş gibi başını kaldırdı.
"En büyük hata, bir insanın anılarının onun kimliğini oluşturduğuna inanmaktı."
Görüntüdeki kadın gülümsedi.
"Bir insanın geçmişini silebilirsiniz. Adını değiştirebilirsiniz. Onu tanıyan herkese unutturabilirsiniz."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Ama onun yerine kimin yaşadığını kontrol edemezsiniz."
Ekran karardı.
Ardından tek bir satır belirdi.
DENEY 014, İÇERİDEKİ KİŞİYİ BULDU.
Mira yavaşça Lâl'a döndü.
"Lâl… İçerideki kişi kim?"
Lâl cevap vermedi.
Çünkü odanın arkasındaki cam bölmenin içinden bir ses geliyordu.
Tak.
Tak.
Tak.
Mira donup kaldı.
Camın ardında bir siluet vardı.
Küçük bir çocuk, iki elini cama dayamış, onlara bakıyordu.
Yüzü artık görünüyordu.
Mira o yüzü tanıyordu.
Kendi yüzüydü.
Ama çocuk Mira değildi.
Lâl'ın dudaklarından güçlükle tek bir cümle döküldü:
"Bizim hatırladığımız çocuk…"
Camın ardındaki çocuk başını yana eğdi.
"Sonunda," dedi.
"Gerçek Mira'yı buldunuz."
Mira'nın bilekliği söndü.
Ve ilk kez, ekranda hiçbir uyarı yazmadı.
Çünkü sistem, hangisinin gerçek olduğunu artık kendisi de bilmiyordu.Bir insanı herkes unutursa, o insan gerçekten yok olmuş sayılır mı?
Peki ya o insan hiç yaşamamışsa?
Ya unutulan kişi geri dönmek için sizi bekliyorsa… ama geri döndüğünde sizin yerinize geçecekse?
Belki de asıl soru, kimin hatırlandığı değil; kimin hatırlanmaya hakkı olduğudur.