ÖLÜM ZİLİ kitap kapağı

1. bölüm / 1

1. BÖLÜM - GİRİŞ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: 1. BÖLÜM - GİRİŞ
  1. 1 1. BÖLÜM - GİRİŞ3.153 kelime · Okuduğun bölüm

Herkese selammm yeni kurguma
Hoşgeldinizzz❤️

Öncelikle belirtmek isterim ki bu kitapta yer alan olayların, karakterlerin ve mekânların tamamı hayal ürünüdür.

İlerleyen bölümlerde şiddet, argo ve küfürlü ifadeler, psikolojik baskı, ölüm ve rahatsız edici olabilecek bazı olaylar yer alabilir. Bu nedenle okurken bu uyarıları dikkate almanızı rica ederim.

Kitapta geçen hiçbir olay veya davranışın özendirilmesi ya da normalleştirilmesi amaçlanmamaktadır.

Hikayemize geçiş yapalım o zamannn.

Bir okul gezisi, altı öğrencinin hayatını mahvedebilir miydi?

Kim masumdu, kim suçlu? Kim dosttu, kim düşman? Ve en önemlisi, bu okuldan kim hayatta çıkabilecekti?

Unutmayın zil bir kez çaldığında artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

"Ben Efsun... Çok mu şey istemiştim hayattan? Ben de mutlu olmak istemiştim. Herkes gibi. tüm yaşıtlarım gibi..."
oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın Keyifli okumalar diliyorum🩸❤️

"Efsun efsun uyan... Çok sıcak burası. yanıyor heryer. Ev yanıyor anne baba ölüyor kalk..."

Derin nefes al Efsun. Gerçek değil, rüyadayım birazdan uyanacağım. anne ve baba ölmeyin, hayatta kalın lütfen. Bundan sonra uslu bir kız olacağım söz veriyorum...

"Efsun... Ballı çöreğim uyan." Bu sesi tanıyordum ve bu rüya gördüğümün en yüksek kanıtıydı. Ve bu benim için rüya değil aksine bir kâbustu.

Gözlerim yavaş yavaş aralandı ve karşımda karabasan gibi duran büyükannemi gördüm.

"Günaydın Ballı çöreğim. Kabus görüyordun herhalde. sayıklayıp durdun bütün gün." Çapaklanmış gözlerimi parmağımla yavaş hareketlerle sildim. Hemen baş ucumda duran komidinin üzerindeki saate göz ucuyla baktım. Okula gitmeme daha çok vardı.

Peki, neden bu saate uyandırılıyordum? Sıcacık yatağımdan doğrulmak zorunda kaldığım için itiraz etmeden kalktım.

"Büyükanne niye uyandırdın? Bırak biraz daha uyuyayım. Haydi iyi sabahlar," dedim ve hızla vücudumu sanki bir buharmış gibi hafifçe yastığa bıraktım ki tabii, büyükannem izin verir miydi? Tabii ki, hayır. Kolumdan tuttuğu gibi sert bir çimcik attı. acısıyla olduğum yerde homurdandım.

"Kalk, güneş doğdu uyuma bu saaten sonra Ballı çöreğim. Hadi kahvaltı yapalım," dedi. Büyükannemin bana taktığı şu lakap hiç hoşuma gitmese de her türlü dayak yiyeceğimi bildiğimden hep susuyordum.

"Büyükbabam uyandı mı?" diye sordum. Aklıma gelen bir gerçeklik vardı. Annem ve babam hayatta değillerdi. Peki kardeşim Atlas? Daha Yeni idrak edebiliyordum. Hızla yatağımdan fırladım büyükannem şaşkınca arkamdan bağırırken odamdan çıktığımdaki karşımdaki manzarayı hiçbir şeye asla değişmezdim.

"Atlas..." Sesimi duyunca neşeyle kıkırdadı. Salonun ortasında oturmuş resim çiziyordu şükürler olsun. Ve karşı odadan çıkan büyükbabam yeni uyanmış olmanın verdiği huzursuzlukla hemen arkamda duran büyükanneme huysuzca homurdadı.

"Şirin ne diye kızı uyandırdın okula daha çok var. Efsun git yat yatağına haydi," dedi. Bize doğru yaklaşırken karşımda duran Atlas'a baktım. Bu saaten sonra uyumam mümkün değildi zaten uyku ilacımın etkisi çoktan bitmişti.

Aslında gerçek şu ki bir türlü iyileşemiyordum her açıdan. Yine de bu dünya herkes için hayatta kalma mücadelesinden başka bir şey değildi. Annem ve babam erkenden bu dünyadan göçüp gitmeyi istemişlerdi ya da dünyanın bu kadar zalimliğine katlanamamışlardı. Yine günün sonunda canı yanan sadece çocuklar olmuştu.

Üzerimi değiştirmek için salondan ayrıldım. Dolabımı açıp içinden o dertleri de çilesi de bitmeyen lacivert okul üniformamı çıkarıp üzerime bir çırpıda geçirdim. Klasik saçımı başımın üstünde dağınık bir topuz yapıp odamdan çıktım.

Büyükbabam ve büyükannem çoktan kahvaltı sofrasını kurmuş, masanın başına geçmişlerdi bile. Yanlarına yaklaşıp boş olan sandalyeyi çekerek oturdum. Önümdeki tabaktan yumurtadan bir çatal aldım ki büyükbabam derin bir nefes alıp o cümleyi kurdu:

"Okulda durumlar nasıl, Efsun?"

Söylediği bu tek cümle, zihnimdeki eski Efsun'u getirmeye yetmişti.

Yıllar önce intihar etmeye çalışan beni...

Kulaklarımda yankılanan bu soru, beni o eski eve, masanın başında aynı bu şekilde derslerimi, notlarımı, sınav sonuçlarımı sorgulayan anneme götürdü. Annemin o endişeli ama bir o kadar da baskıcı ses tonu ruhumda öyle bir yere çarptı ki, içimde bir yerlerin incecik sızlayarak kırıldığını hissettim.

Yutkunamadım. Çatalı tabağın kenarına bırakırken parmaklarım hafifçe titredi. Karşımda oturan Atlas'a baktım. Tıpkı Babam'ı andırıyordu fakat sorun şu ki kardeşim özel bir çocuktu. Atlas doğduktan sonra annem ve babamın özel çocuk olmasından dolayı ettikleri kavgalar, aradan yıllar geçmesine rağmen hâlâ zihnimin en kuytu köşesinde uğuldamaya devam ediyordu.

Masadaki o ağır sessizlik çok uzun sürmedi Büyükbabam çayından bir yudum alıp gözlüklerinin üzerinden bana bakarak üsteledi.

"Geçen haftaki deneme sınavların nasıl geçti peki? Hocaların bir şey dedi mi notların toparlandı mı biraz?"

İçimdeki o ince sızı bir anda boğazıma düğümlendi. Deneme sınavları, notlar, gelecek kaygısı... Annemin sesinin yankısı kulaklarımda yeniden çınlamaya başladı. Her kelimesi sanki sırtıma bir taş daha koyuyordu ve ben artık taşıyamıyordum.

o evdeki bitmek bilmeyen sorgulamalar, beklentiler ve en sonunda o korkunç gece... Daha fazla bu ortamda kalamazdım masadaki hava ciğerlerimi yakmaya başlamıştı.

Sandalyemi geriye itip hızla ayağa kalktım. "Benim çıkmam lazım, geç kalacağım," diyebildim sadece sesimdeki o titremeyi saklamaya çalışarak. Büyükannemin şaşkın ve endişeli bakışlarına aldırmadan masanın etrafından dolandım. kaşığını tabağın kenarında gezdiren Atlas'ın yanına eğildim. Saçlarının arasındaki o tanıdık kokuyu içime çekip alnına sıcak derin bir öpücük bıraktım. Kapının yanındaki çantamı omzuma attığım gibi kendimi dışarıya sabahın serin havasına attım.

Sabahın köründe, sadece birkaç evsizin kartonların üzerinde kıvrılıp uyuduğu o ıssız ve boş sokakta sessiz adımlarla okula doğru yola koyuldum. Çantamdan çıkardığım kulaklığımı kulağıma yerleştirdiğim gibi müziği son ses açtım. Dışarıdaki hiçbir sesi, hiçbir fısıltıyı, hiçbir soruyu duymak istemiyordum. Herkes sussun, zihnimin içindeki gürültüler dursun ve geriye bir tek benim sesim kalsın istiyordum ama bu imkânsızdı.

Kulağımda yankılanmaya başlayan şarkı sanki benim yerime konuşuyor, yaşadığım bu daralmış hayatı yüzüme vururcasına ritmini ruhuma işliyordu.

Bir derdim var artık.

Tutamam içimde.

Gitsem nereye kadar.

Kalsam neye yarar?

Adımlarım hızlanırken şarkının sözleri içimdeki o düğümlere tek tek dokunuyordu. Ne kadar uzağa yürürsem yürüyeyim, geçmişin külleri hep ayaklarıma dolanıyordu ve asla geçmişim peşimi bırakmayacaktı. Nereye gidersem gideyim ne kadar kaçmaya çalışırsam çalışayım herşey yine içimde olduğu yerde aynı taze yarayla kalmaya devam edecekti.

Adımlarımı yavaşlatıp kulağımdaki kulaklığı tek taraflı olarak sıyırdım. Şarkının sesi dışarı sızarken cebimdeki telefonun titreşimiyle duraksadım. Derin bir nefes alıp telefonu cebimden çıkardım.
Mesaj Nehir'den gelmişti.

Nehir: "Okula vardın mı? Neredesin?"

Gözlerimi devirerek ekranı kilitledim ve telefonu hiç umursamadan cebime geri attım. Zaten yeterince kafamın içinde yankılanan sesler vardı. bir de Nehir'in her zamanki aceleci tripleriyle uğraşamayacak kadar yorgundum. Kulaklığımı tekrar kulağıma iyice yerleştirip müziğin sesini biraz daha açtım ve adımlarımı okulun binasına doğru yeniden hızlandırdım.

── 𝟎𝟎:𝟎𝟎 ──

Okulun binasının önüne geldiğimde her sabah olduğu gibi yine aynı demir tabeladaki kalın harfler karşıladı beni.

MEHMET AKİF LİSESİ

Zihnimdeki o hüzünlü uğultuyu ve büyükbabamın sabah masada kurduğu baskıyı bir kenara itmeye çalışarak derin bir nefes aldım. Bahçe kapısından içeri adım attığımda her zamanki gibi neşeli ya da uykulu yüzleriyle koşturan öğrencilerle doluydu avlu. Gruplar halinde toplanmış hafta sonu yaşananları konuşuyorlardı. Her şey o kadar sıradan ve normal görünüyordu ki, adımlarımı anında yavaşlatmak zorunda kaldım.

Gözüm istemsizce bahçenin sağ köşesindeki basketbol sahasına kaydı. Orada tek başına potaya atış yapan bir siluet vardı.

Barın Tunal... Okula sadece iki ay önce nakil olan o gizemli öğrenci. Hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorduk. Kimseyle konuşmaz, kimseye yaklaşmaz, o soğuk ve mesafeli duruşuyla okulun en sessiz köşesini kendine mesken tutardı. 1.92'yi bulan uzun boyu, pürüzsüz teni, yüzüne hafifçe düşen havalı koyu kahverengi saçlarıyla dikkat çekiciydi ama insanı asıl çarpan şey gözleriydi. Kehribar rengi gözleri...

Sanki benim varlığımı hissetmiş gibi birden hareketini durdurdu ve başını kaldırıp doğrudan bana baktı. Bakışlarımız aniden kesişti. Ne bir selamlama ne de aramızda hiç bir diyalog geçmemişti bu güne kadar.

O kehribar rengi gözlerdeki buz gibi ifade içimdeki o zaten kırılgan olan dengeyi bir anda sarstı. İkimiz de tek kelime etmedik birbirimize uzaktık gerçi yakınımda bile olsa asla tek kelime etmezdik.

o soğuk mesafenin orta yerinde birbirimize kilitlenmişken arkamdan gelen tanıdık bir ses bu sessizliği bozdu.

"Efsun! Kızım kaç kere sesleneceğim sana?"

Daha ne olduğunu anlayamadan Nehir arkamdan koşarak gelip bir kolunu aniden boynuma doladı ve ağırlığını üzerime verdi. Üzerimdeki o ani temas ve tensel yakınlık zihnimdeki koruma duvarlarını anında tetikledi. irkilerek hızla kendimi tiksinirmişcesine geri çektim.

omzumu silkerek Nehir'in kolundan sıyrıldım Nehir şaşkınlıkla bir adım gerileyip yüzüme baktı. "Ne oldu, alt tarafı sarıldık altı üstü... Ne bu gerginlik?" Karşılığında Cevap vermedim tabi. Gözüm anlık bir refleksle tekrar basketbol sahasına kaydığında Barın'ın hâlâ orada durduğunu ve kehribar rengi gözleriyle bu küçük anı izlediğini fark ettim. Dudaklarında alaycı değil ama oldukça tehlikeli silik bir kıvrım belirdi sanki yada ben abartıyordum.

Hiç çevresi yoktu hatta geldiği ilk günden beri sessizliği ile herkese korku salmıştı. Sınıfımdaki o aşağılık zorbayı bile tek bir bakışıyla susturmuştu. Normal şartlarda çoktan aralarında kanlı bocalı bir kavga çıkması ve ikisinden birinin okuldan uzaklaştırma alması gerekirdi. Ama hiçbiri olmamıştı Barın'ın sessizliği kaba kuvvetten çok daha baskın ve ürkütücüydü.

Tam bunları düşünürken Nehir aniden o her zamanki gıcık ve aceleci haliyle kulağımda duran kulaklığın tekini çekip kendi kulağına taktı. Şaşkınlıkla başımı çevirip yüzüne baktım. Ne yapıyordu bu kız Allah aşkına?

"Ne dinliyorsun bakayım? Şöyle havalı bir şeyler aç da kulaklarımızın pası silinsin," dedi. sırıtarak Tam bir kaçıktı.

Hızla kulaklığı kendime doğru çekiştirip kulağından çıkardım. "Canına mı susadın sen?" diye terslendiğimde kahkaha atarak karşılık verdi. Sinir bozucu bir huyu vardı ama ne yazık ki arkadaşım olduğundan beri artık gözüme o kadar da itici gelmiyordu. Ara ara beni çileden çıkarsa da bunu beni neşelendirmek için yaptığını bildiğimden, içten içe ses çıkarmıyordum.

Nehir'i arkamda bırakarak ağır adımlarla okulun içine doğru yöneldim. Koridorlar her zamanki gibi nöbetçi hocaların dik bakışları ve birbirine sataşan sinir bozucu öğrencilerle doluydu. Nehir hemen arkamdan yetişip yine koluma girmeye yeltendiğinde, içimdeki o huzursuzluk dalgasıyla gerildim. Temas edince yaşadığım o ani rahatsızlığı fark etmesi uzun sürmedi. Neyse ki bunu anladı da daha fazla üstelemeden kolunu çekti.

Aramızda kalan o sessiz anlaşmayla birlikte Nehir'le yan yana merdivenleri hızla tırmanıp üst kattaki sınıfımıza doğru yürümeye başladık.

Üst kattaki koridoru geçip sınıfımızın kapısının önüne geldik. Nehir'le yan yana içeri adım attığımız an gözüm doğrudan en arka sıralara kaydı. Sınıfın en büyük problemli zorbası her zamanki gibi yine kendine bir hedef bulmuştu.

Bu seferki hedefi Peri'ydi ikisi de ayakta durmuş Peri'nin ellerinde tuttuğu kitapları göğsüne sıkıca bastırmıştı. Karşısında ise okulun o kibirli zorbası Ateş dikiliyordu. Ateş yüzünü hafifçe öne eğmiş Peri'nin doğrudan gözlerinin içine bakarak alaycı bir şeyler fısıldıyordu. Sınıftakilerin bazıları ellerini çenelerine dayamış sessizce bu manzarayı izliyor bazıları ise ellerini ağızlarına kapatıp kısık sesle gülüşüyordu.

Her zamanki gibi zavallı bir eğlence bulmuşlardı kendilerince İçimdeki o ani öfkeyle beraber Daha fazla sessiz kalamadım.

Adımlarımı hızlandırıp aradaki mesafeyi kapattım ve doğrudan Ateş'in önüne geçtim. Refleksle uzanıp Peri'yi omzundan tuttuğum gibi arkama kendi yanıma çektim. Ateş karşısında beni görünce şaşkınlıkla duraksadı ve yeşil gözleri ile beni baştan aşağıya doğru süzdü.

karşısında beni görünce yüzündeki o öfkeli ifade bir anda alaycı ve sinir bozucu bir sırıtmaya döndü. Sağ elinde her zamanki gibi eksik etmediği küçük kola kutusunu hafifçe sallayarak başını yana eğdi.

"Oo..." dedi. sesini uzatarak. "Bak sen... Güzellik de teşrif etmiş sonunda hoş geldin Efsun." Midemi bulandıran o pişkin tavrı karşısında sabrım son damlasına kadar tükenmişti. Saniyeler önce içimde biriken tüm öfke ve gerginlik doğrudan dilime döküldü.

"Kes sesini piç herif şu zıkkımı içmeyi de bırak artık," dedim. Nasihat veren teyzeler gibi eve dönünce bunun içinde kendime baya bir sövecektim ama burada değil. Sınıfta aniden derin bir sessizlik oldu Ateş'in yüzündeki o sırıtış dondu kaldı. elindeki küçük kola kutusu havada öylece asılı kalırken gözleri öfkeyle yuvalarından fırlayacak gibi açıldı.

Karşısında böyle sert bir tepki beklemediği her halinden belliydi. Arkamda duran Peri korkuyla biraz daha bana sinerken Nehir de tiksinircesine yüzünü buruşturmuştu. Bu sınıftan herkesin Ateş'ten midesi bulandığı kesindi. ama hiç kimse sesini çıkarmıyordu çünkü ondan ötlek gibi korkuyorlardı.

Şuana kadar Ateş'e bir tek ben kafa tutabilmiştim. Garip bir şekilde kendiside bana sataşmadan duramıyordu zaten.

Ateş küçük kola kutusunu elinde çevirdi. Gözlerini kısarak üstüme doğru bir adım attı ve o tipik sinir bozucu piç tavrıyla pişkince sırıttı.

"Ne yiyip içeceğimi sana mı soracağım asi..." dedi. sesini alçaltıp iyice yaklaşarak. "İstediğim her şeyi içerim istersen sana da ikram edeyim... Ne dersin tadı tatlıdır belki?"

Eğer yanlış anlamadıysam bahsetiği şey tam olarak uyuşturucuydu her okul çıkışında Ateş'in kimsesizliğin hakim olduğu sokağa girip bir adamdan uyuşturucu aldığını görürdüm. fakat hiç burnumu sokmamıştım. Sanırım kendisi uyuşturucu kullanıyordu. yetmedi alım satım dahi yapıyordu.

Midem iyice bulanmıştı O pis sırıtışını yüzünden silmek için sabrım kalmamıştı. Gözlerinin içine dik dik bakıp onu çıldırtacağını bildiğim için aynı onun gibi yapıp o cümleyi kurdum:

"Ananın sütü yetmedi galiba piç kurusu hala biberon gibi elinde kola kutusuyla geziyorsun. Kendi acizliğini o dandik kutularla kapatmayı kes."

Ateş'in yüzündeki o alaycı ifade bir anda buz kesmişti bu sözümle beraber Damarlarının şiştiğini gözlerimle görebiliyordum gözleri adeta kan bürünmüştü. "Sen kime çektin lan kaltak!" diye patlayarak öfkeyle üzerime doğru atıldı.

Fakat tam bana ulaşacağı an sınıfın ortasındaki boşlukta birden devasa bir gölge belirdi. 1.92'lik boyuyla önüme geçen Barın bir duvar gibi Ateş'in bana doğru olan yolunu kesti.

Kehribar rengi gözlerinde kibirden eser yoktu sadece her zamanki gibi büyük bir soğukluk vardı. Elini uzatıp Ateş'in göğsünden yavaşça itti kendinden emin sesiyle tek cümle fısıldadı.

"Bu kadar yeter."

Bu niye beni savunuyordu şimdi? Kaşlarım hızla çatıklaşırken her an burada bir kavga çıkabilirdi ve böyle olursa Barın bursundan olabilirdi. evet Barın burslu olarak bu okula kayıt olmuştu. Buna rağmen önüme geçmişti. kahramancılık mı oynuyor yoksa özünde iyi biri mi? asla çözemiyordum.

Ateş göğsüne yediği o soğuk müdahalenin ardından bir adım sendeledi ama kibrinden ödün vermemek için hemen dikleşti. Kehribar gözlere dik dik bakarak yüzüne o alaycı gülümsemesini yerleştirdi ve sesini bütün sınıfın duyacağı kadar yükseltti.

"Oooo... Sınıfımızın dilsizinin dili varmış meğer. Ben seni dilsiz bir piç sanıyordum da."

Damarlarımdaki kanın beynime sıçradığını hissettim. Ateş'in bu aşağılık tavrı ve Barın'ı bu şekilde küçümsemeye çalışması beni çileden çıkarmıştı. Tam Barın'ın arkasından çıkıp Ateş'in ağzının payını verecektim ki Barın hafifçe başını çevirip beni olduğum yerde durdurdu. Bakışlarındaki net uyarı ağzımı açmamama yetti.

Barın tekrar Ateş'e döndü yüzünde en ufak bir mimik bile oynamadan az öncekinden çok daha buz gibi bir tonda konuştu.

"Bu kadar yeter dedim."

Ardından Ateş'i tamamen yok sayarak sırtını ona döndü. Bakışlarını bana çevirdi ve tek bir kelimeyle bütün ortamın sessizliğini bozdu.

"Gidelim."

Tam adımımı atıp onunla birlikte bu içinde olduğumuz cehennemden uzaklaşacaktım ki arkamızdan gelen o kaba hareketle ikimiz de durduk. Ateş, egosunun ezilmesini yedirememiş olacak ki elini uzatıp Barın'ın omzundan sertçe tuttu ve onu kendine doğru çekti. Bu çocuk cidden sıkıntılıydı!

"Nereye lan?" diye sesini yükselti Ateş Barın'ın tam dibine girerek. "Sözüm daha bitmedi benim, dilsiz." Sınıftaki hava bir anda barut fıçısına döndü tek bir kıvılcım her şeyi patlatabilirdi. Barın'ın omuz kaslarının gerildiğini olduğum mesafeden bile görebiliyordum umarım sinirine engel olabilirdi yoksa aksini bile düşünmek istemiyordum.

Barın omzunu saran o kaba ele aldırmadan başını hafifçe çevirdi. Gözlerini Ateş'in ellerine ardından yüzüne dikerek uyarır gibi fısıldadı.

"Bırak."

Fakat Ateş kibrinin ve kalabalığın verdiği cesaretle bunu dikkate almadı. Tam tersine daha da ileri gidip Barın'ın omzuna iki kez sertçe vurdu.

"Ne o dilsiz? Konuşmayınca kendini buranın en havalı çocuğu falan mı sandın yoksa?" dedi. Barın'ın sonunda sabrı taşmış olacak ki ben daha ne olduğunu anlamadan Barın tek bir hamlede Ateş itinin yakasına yapışıp arkalarında olan dolaba sertçe yapıştırdı. Yetmedi birde ani bir hızla yumruğunu kaldırdı.

Bir kere vursa içimdeki bütün yağlar erirdi fakat bunu yapmasını isteyemezdim bu okulda bursluydu ve bursunu böyle saçma bir nedenden kaybetmesini istemezdim.

Sınıfın kapısı büyük bir gürültü ile açıldı gelen kişi Tamer hocaydı. Gördüğü görüntü pek hoş bir görüntü değildi tabi. Bütün sınıfların korktuğu o sert sesini yükseltti.

"Ne oluyor orada? Geçin yerlerinize." deyince Barın ve Ateş'i baş başa bırakıp hızla sırama geçtim. Peri de hızla yanımdaki masaya kuruldu ikimiz de hemen yan yanaydık ve bu iyi bir şeydi en azından ben varken Ateş kolay kolay Peri'ye bulaşamazdı.

Barın ve Ateş'te aldığı bu sert uyarıyla beraber hızla yerlerine koyuldular hoca tam zamanında yetişmişti yine. Normal şartlarda kızması gerekirdi fakat bu kez görmezden gelmişti.

Tamer hoca sırayla yoklama alırken sınıfa bir süre sessizlik hakim olmuştu. Zira sabahtan beri başımın zonklamasıyla uğraşmıştım birde üstüne sinir yüklenince iyice şiddetini arttırmıştı.

Hemen sol tarafımdaki masada oturan Nehir ve hemen yanındaki kişiye Çağrıl'a baktım bunlar birbiriyle mi bakışıyordu. ben mi yanlış görüyordum? Ve bu ikisi ne alakaydı? Çağrıl'ı tanıdım tanıyalı hep derslerle notlarıyla ilgilenen biriydi öyleydi ki sınıfta bir kavga çıksa dahi asla başını önündeki soru bankalarından ayırmazdı.

Garipti. Tamer hoca yoklamayı bitirdikten sonra olduğu yerden ayaklanıp tahtanın tam ortasında durup gözleriyle hepimize şöyle bir baktı. Ve sınıfın bütün sessizliğini bozdu.

"Evet. Sınavlarınızda bittiğine göre size bir sürprizim var," dedi. Bak bu daha da garipti Tamer hoca gibi sert biri bize böyle büyük bir jest yapıyorsa cidden altından bir bit yeniği çıkmalıydı. çünkü o adamın bize bedava nefes bile alabileceğini düşünmüyordum.

Sınıfın içinde bir anda buz gibi bir hava estikten sonra herkesin merakla hocaya odaklandığını hissettim. Başımın sağ şakağındaki o amansız zonklama Tamer hocanın kalın sesiyle daha da şiddetlendi.

Tamer hoca ellerini yanındaki kürsüye yaslayıp hafifçe öne doğru eğildi. Yüzünde o her zamanki asık suratından eser olmayan neredeyse sinsi sayılabilecek bir tebessüm belirdi.

Tam o sırada, arkamda oturan Ezel oturduğu yerde pişkince sırıtarak birden lafa atıldı. "Ne sürprizi hocam? Yoksa yine klasikleşmiş o zorunlu seminerlerden biri falan mı? Kaç saat uyuyacağımıza puan veriyorsanız şimdiden söyleyin de uyku tulumu getirelim!"

Ezel'in bu alaycı çıkışı üzerine sınıftan anında boğuk kahkahalar ve kıkırtılar yükseldi. Tamer hoca ise anında kaşlarını çatıp sert bir karartıyla Ezel'e dikti gözlerini. Sınıftaki dalga geçmeli neşeyi tek bir bakışıyla dondurduktan sonra kalın sesiyle gürledi.

"Kes sesini Ezel! Düzgün dinlemesini öğren." Ezel keyifle arkasına yaslanıp sırıtmasına devam ederken Tamer hoca tahtaya tebeşirle vurup dikkatleri tekrar üzerine çekti.

"Hayır," dedi. sertçe. "Öyle saçma sapan şeyler değil. Okul olarak bu hafta sonu tarihi bir geziye gidiyoruz. Şehrin oldukça dışında dağ eteklerinde kurulmuş eski terk edilmiş tarihi liseye gidiyoruz pek de lise sayılmaz aslında daha çok yurt gibi bir yer Yıllar önce kapatılan mimarisiyle ve geçmişindeki yapısıyla bilinen o binayı yerinde inceleyeceksiniz."

Sınıf bu kez hayal kırıklığıyla homurdanmaya başlarken Nehir hemen yan masadan eğilip heyecanla kolumu dürttü.

"Bence Sıkıcı gibi duruyor ama en azından sınıftan dışarı çıkmak için harika bir fırsat! Efsun sakın 'gelmiyorum' deme bana," dedi.
Rahatsız olduğumu belli etmeye çalışarak yerimden huzursuzca kımıldadım. Nehir bunu anlamış olacak ki sırasından hızla kendini dikleştirdi.

Sınıftaki homurdanmaca devam ederken Tamer hoca elindeki tebeşirle birkaç kez tahtaya sertçe vurup bütün dikkatleri üzerine çekti.

"Tamam yeter bu kadar gevezelik gelmek isteyen gelir gelmek istemeyen evinde yatsın. Yarın sabah yine okul saatimizde burada sınıfınızda olun," dedi. Cidden dünyanın en sıkıcı gezisi olabilirdi özellikle Tamer hocadan çıktıysa kesin boş bir gezi olacaktı ama eğer gelmezsem Nehir'in çenesinden hayatta kurtulamazdım.

Yarına kadar düşünmem lazımdı. Klasik Tamer hoca hızla kaldığımız matematik sorularına geçti.

Bir süre sessizce anlatılan her şeyi dinledik başım her ne kadar zonklasada dersleri asmamaya çalışıyordum zira büyükbabam'ın sorularından kurtulamazdım.

Sessizce dinlemeye devam ederken telefonuma gelen bildirim ile kaşlarımı çattım. Sıramın altındaki boşluğa sıra gözüne elimi uzatıp kimse görmeden telefonumu parmaklarımın arasında gizlice aldım. hocaya çaktırmadan gelen bildirime baktım. Gelen mesaj rehberime kayıtlı değildi. bilinmeyen bir numaradandı.

"Yarın ki okul gezisine sakın gitme."

Kaşlarım iyice çatıldı Ekrana bakakalırken içimdeki o huzursuzluk dalgası büyüdü. Kimdi bu? Okuldan biri miydi, yoksa başka bir şey mi? Okuldan olmasa yarın bir gezi olacağını nasıl bilebilirdi.

Hızla parmaklarımı klavyede gezdirip tereddüt etmeden tek kelimelik o soruyu gönderdim.

"Kimsin?"

Aradan daha birkaç saniye bile geçmemişti ki ekran yeniden aydınlandı. Gelen kısa ve buz gibi mesaj omurgamdan aşağı soğuk bir terin süzülmesine neden oldu.

"Henüz ölmeni istemeyen biri."

── 𝟎𝟎:𝟎𝟎 ──

Bu bölümde geçen şarkı ismi 👉🏻 mor ve ötesi Bir derdim var.

İlk bölümü nasıl buldunuzz yorumlarda buluşalım oy vermeyi unutmayın bir sonraki bölümde görüşmek üzere Allah emanet olunn. 🫶🏻❤️

Bu arada okulun üniforması şu şekilde👇🏻

Baysss🤍

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 6beğeni 7yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…