~Giriş~

Bazen hayat yıkılmaz bir dağ gibidir. Yıkamazsın, başaramazsın, çıkamazsın o dağdan. Sonra bir şey olur ve çıkmak, başarmak, yıkmak istemezsin. Seni yapmak istediğin şeyden nefret ettirir. Denemezsin o dağdan çıkmayı.

Bir kız vardı adı Vanessa'ydı. Kendi halinde yaşayan yalnız bir kızdı. İnsanlarla iletişim kurmayı pek sevmezdi yani insanlara güvenemezdi.Çünkü eskiden çok güvendiği biri tarafından hayal kırıklığına uğramıştı.Küçük bir evde tek başında yaşıyordu ama ona yetiyordu.

İşe doğru gitmek için arabasına bindi. Araba sürerken içinde anlam veremediği değişik duygular vardı nedenini oda bilmiyordu. Sonra bu düşünceleri bir kenara bıraktı ve bugün ki yapması gereken işleri düşünmeye başladı. Çizmesi gereken bir sürü çizim vardı ve o kaç gündür işe gitmiyordu çok fazla şey birikmişti.

Şirkete varmıştı. Oradaki işlerini halletmişti. Saate bir baktı ki gece olmuş. Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştı bile işleri bittiği için çantasını toplayıp ofisinden çıktı. Arabaya bindiğinde sabah içine gelen kötü his tekrar geldimişti ama bu sefer daha kötü hissediyordu.

Arabayı çalıştırdı ve sonra önüne beş tane silahlı adam çıktı neye uğradığını şaşırmış bir şekilde etrafına panik ve korku ile baktı. Vanessa ya ateş etmeye başlamışlardı. Kendini korumaya çalışırken kafasını çok fena bir şekilde çarpmıştı. Ondan sonra gözü yavaşa kapanıp bilincini kaybetti. Dakikalar sonra yoldan geçen birkaç insan Vanessa'yı görüp ambulansı aradılar.

**

Gözümü açtığımda hastanedeydim ve beynimi bomboş hissediyordum . Sağıma baktığımda bir kadın bir koltukta uyuya kalmıştı, yüzü hiç tanıdık değildi. Ben etrafı incelerken kapı açıldı ve bir doktor içeri girdi, girmesiyle koltuktaki kadın uyandı ve ayaklandı.
İkisi de bana bakıyordu bende onlara şaşkınlıkla baktım. Doktor "Uyanmışsınız kendinizi nasıl hissediyorsunuz?" dedi. Kadın da "Kızım iyimisin?" dedi bana doğru. Şaşırdım bu kadın benim annem miydi? Ama niye hatırlamıyordum ki? Buraya nasıl gelmiştim? Niye gelmiştim? Ve ben kimdim?

Kafamda bu sorular vardı cevapları aradım ama yoktu . Düşündüm düşündüm ama hala aklımı bomboş hissediyordum. Sonra "Kafamın içinde hiç bir şey yok . Siz kimsiniz?" dedim. Kadın doktora doğru endişeli bir şekilde baktı. Doktor "Vanessa hanım siz beş ay komada kaldınız." dedi. Doktorun bu sözüyle çok şaşırdım. Doktor devam etti "Ve şuan sanırım bir hafıza kaybı yaşıyorsunuz. Bir şeyler hatırlıyor musunuz?" dedi. Bende "Hayır, dedim ya kafam bomboş diye." dedim hiç bir şey bilmemek çok kötü hissettiriyordu. Sağımda olan ve sanırım annem olan kadın "Peki ne zaman yerine gelir hafızası?" dedi. Doktor ise "Bunun hakkında bir şey söyleyemem. Belki saatler, haftalar, aylar, yıllar sürebilir." dedi.

Aşırı karmaşık hissediyordum. Kafamda milyon tane soru geziniyordu. Doktorun son söylediği cümleden sonrasını dinlemeyip düşüncelere daldım. Her şey çok karmaşık geliyordu. Nasıl hafızamı kayıp etmiştim acaba? Ben kimdim? Nasıl biriydim? Hiç bir şey bilmemek aşırı korkutuyordu beni. Of niye ben mesela?

Doktor bir şeyler söyledi ama dinlemediğim için bilmiyordum ama tek bildiğim bir aptal gibi hissettiğimdi.

Doktor çıktığında sanırım annem olan kadına döndüm. Kahverengi hafif beyazlamış saçlı, mavi gözlü ve açık tenli biriydi. "Sen benim annem misin?" dedim. Oda içten bir gülümseme ile "Evet, kızım yoksa hatırladın mı?" dedi.
Gülümsemesi bana niye bilmiyorum ama sahte bir gülümseme gibi gelmişti. Belki de onu tanımadığım içindir. Ben insanlara nasıl güvenebilirim ki? Ya yüzüme baka baka beni kandırırlarsa? Ya biri beni kullanırlarsa? Kafamda binlerce böyle soru vardı. Kafamdaki düşünceleri bırakıp kadına yani anneme "Hayır ama bana kızım dediğin için öyle yorumladım." dedim. Sesim soğuktu sorgulayıcıydı, hiç bir şey doğru gelmiyordu. Ben kimim ve neyim?

Bölüm sonu...