Giriş

O gece her zamankinden karanlıktı, soğuktu. Dışarıdan gelen rüzgar sesi, kanyonun derinliklerinden gelen uğultularla birleşince orayı daha korkunç kılıyordu.
Buket , karların üzerinde geriye doğru bir adım daha attı. O hiç gelmemesi geren yere gelmişti. Korkudan bacakları titriyor, ciğerine dolan hava her nefeste göğsünü yakıyordu. Bedenini saran korku, arkasındaki uçurumun derinliğinden bile daha karanlıktı.
"Yapmayın..." diye fısıldadı Buket. Sesi fırtınanın ortasında neredeyse kaybolup gitti. "Lütfen... Kimseye bir şey söylemeyeceğim."
Tam karşısında duran iki siluet kımıldamadı bile. Rüzgarın savurduğu kar taneleri yüzünden seçilemiyordu ama Buket kim olduklarını çok iyi biliyordu herkesten iyi biliyordu.
Gelmeyecektin Buket," dedi siluetlerden biri. Sesi buz gibi, tamamen duygusuzdu. "O buraya ait olmayan burnunu bizim işlerimize sokmayacaktın."
"Ben sadece... Ben hiçbir şey görmedim!"
Buket’in eli cebindeki telefonuna gittiğinde, diğer siluet öne doğru sert bir hamle yaptı. Bir arbede koptu. Bir el Buket’in bileğini sıkıca kavradı, telefonu karın üzerine fırlattı. Saniyeler içinde gerçekleşen o kargaşada şiddetli bir itme hissi Buket’in dengesini tamamen bozdu.
Buz tutmuş zemin, Buket’in ayağının altından kaydı.
Bir çığlık kanyonun boşluğuna yayıldı. Buket metrelerce aşağıya, kanyonun dibindeki buzlu düzlüğe yuvarlandı.
Her şey bir anda sustu.
Buket karların üzerinde sırtüstü yatıyordu. Bedeninde hissettiği korkunç acı, soğuğun uyuşturucu etkisiyle yavaş yavaş çekiliyordu. Ölmemişti. Bacaklarını hissetmiyordu ama hâlâ nefes alıyordu. Bilinci kapanmak üzereyken, gözlerini güçlükle yukarıya, kanyonun kenarına çevirdi.
Yukarıda, fırtınanın ortasında dikilen gölgeler duruyordu.
Buket kanlı elini kaldırıp yukarıya doğru uzattı. Yardım edin, demek istedi. Beni burada bırakmayın...
Ama kimse kanyondan aşağı bir adım bile atmadı. Gölgelerin arasında belirsiz bir fısıltı dolaştı, ardından biri diğerlerini kolundan çekerek geriye doğru sürükledi.
Tek bir kişi... Ağaçların arkasında saklanan ve gözleri dehşetle açılmış olan o tek kişi, Buket'in uzanan eline son kez baktı. Telefonuna sarılacak gibi oldu ama arkasından yaklaşan bir el onun kolunu tutup geri çekti. Ve o da arkasını dönüp gitti.
Kar taneleri yavaşça Buket’in yüzünü, ardından uzattığı elini kaplamaya başladı. Buket, dondurucu tipinin koynunda son nefesini verirken, zihninde beliren tek bir gerçek vardı:
Beni o uçuruma iten parmaklar kadar... Yukarıdan izleyip arkasını dönen gözler de katilimdi.

Hello canlarımm bu benim yazdığım ilk kitap umarım güzel olur. Bu kitapta ölümler olcak spoi olmasın diye daha fazla bilgi vermicem kimlerin ölceğine siz karar vericeksinizzz. Buketin kim olduğunu sonradan öğreneceğiz. Umarım seversiniz yorumlara fikirlerinizi yazmayı unutmayınn.