YALNIZLIK

Keyifli okumalar seviliyorsunzzz

Ev denen o cehenneme doğru yürürken ne yapacağımı düşünüyordum. Aslında yapacak bir şey yoktu müdüre ailemin gelemeyeceğini ve işleri olacağını söyleyecektim yerse tabi böylece kurtulabilirdim. Aslında Boncuğun ailesine de söyleyebilirdim ama yük olmak istemiyordum işte zaten ellerinden geleni yapıyorlardı.

Eve vardığımda o adamın daha gelmediğini gördüğüm için rahat bir nefes alıp içeri girdim, direk odama gittikten sonra soyunup duşa girdim. Duşta bugünün tüm kirini attıktan sonra çıktım ve üstümü giydim ardından bir şeyler atıştırıp bugün verilen ödevlerimi yapıp test çözdüm. İşlerim bittikten sonra telefonu alıp Boncuğu aradım.

'Neyse kanka öyle işte kendime geldiğimde adamın ayağına sarılmış yerde sürükleniyorum' dedim. 'Adamdan özür dileseydin bari.' 'Ne diyecektim kanka ''ya kusura bakmayın ben aklıma bir şey geldiğinde kendimi kaybediyorum kusura bakmayın lütfen'' mi deseydim, adamda ''Yok ya ne kusuru zaten her gün böyle bir şeyle karşılaşıyorum yalvarma falan nerden geliyor akıllarına bilmiyorum da geliyor işte böyle yalvarıyorlar sıkıntı değil yani.'' falan der herhalde' dedim homurdanarak. Karşı taraftan Boncuğun gülüşünü duyduğumda rahatladım.

Bocuk kahkaha atmayı bırakıp tam konuşmaya başlayacaktı ki aşağıdan sertçe bir kapı kapanma sesi geldi hızlıca Boncuğa ne kadar itiraz etse de iyi olduğumu klasik normal hali olduğunu kimseye tek kelime etmemesini söyleyip kapattım ve telefonu uçuş moduna alıp kapıyı kilitledim.

Bağırışı ile beraber sesi evin içinde yankılandı 'Neredesin orospu çocuğu' diye bağırdı. Sesi bile gözlerimin dolmasına neden olmuştu Allah kahretsin ki ne yapacaktım ben şimdi kolu çok uzun olduğu için polise de gidemiyordum her yerde tanıdığı vardı bu yüzden kimseden yardım isteyemiyordum. Sadece Boncuk biliyordu o da şans eseri öğrenmiş beni ailesine söylemeye ikna etmişti. Babası Aslan Amca polise gitmekte çok ısrar etmişti ben kabul etmeyince bu seferde onlara taşınmamı söylemişti ancak yük olmak istemediğim için tekrardan teklifini reddetmiştim.

Sertçe kapıyı açmaya çalıştı açamadığını fark ettiğinde kapıya yumruğunu geçirip 'Aç lan it' diye kükredi. Korkuyla bulunduğum yere daha fazla sokuldum ve istemsizce ağlamaya başladım. Kapıya bir kere daha yumruk attığında korkuyla yerimden sıçradım ve nerden geldiğini bilmediğim bir cesaretle 'SİKTİR GİT OROSPU ÇOCUĞU RAHAT BIRAK ARTIK BENİ!' diye haykırdım. Ama bu onu daha fazla sinirlendirmiş olmalı ki kapıya daha sert vurmaya başladı böylece kırmaya çalıştığını anladım tam kalkıp saklanacakken kapıyı kırıp odaya daldı...

Kapıyı kırıp odaya girdikten sonra üzerime doğru yürümeye başladı. Sırtımı duvara çarpana kadar geriye doğru adımladığımı fark etmemiştim. Üzerime doğru yürümeye devam ederken 'Nereye kaçıyorsun küçük orospu?' diye sordu ve ardından üzerime atladı o an zaman durmuş gibiydi...

UYARI!!

HASSAS OLANLAR BU KISMI GEÇEBİLİR

Saçımdan tutuğu gibi beni bodruma sürüklemeye başladı. Bodrumda ses yalıtımı olduğu için burada döverdi beni. Kimse sesimi duymasın diye..

Merdivenlerde bacağım her basamakta daha fazla kanadı kafamı her basamakta daha sert çarptım ama dönüşü yoktu işte ancak yorulduğunda bırakıyordu ve bu daha başlangıçtı.

Bodrumun kapısının önüne geldiğimizde kapının kilidini açıp beni içeriye fırlattı. Kendimi hızlıca en karanlık köşeye sürükleyip görünmez olmayı diledim ama her dilediğimiz gerçek olsaydı herkes yeterince mutlu olurdu ve buna bende dahildi. Ben titreyerek bunları düşünürken onun elinde bir kemerle bana doğru geldiğini fark ettim. Ne kadar kaçmaya çalışsam da boşa olduğunu fark edip bana doğru gelişini izledim.

Acı çekmem ona zevk veriyordu. Ben ne kadar çığlık atarsam karşılığı onun iğrenç kahkaha sesi ve daha şiddetli bir vuruş oluyordu. Ne kadar kaçmak istesem de bırak ayağa kalkıp kaçmak nefes alacak halim yoktu. O da vurmaktan yorulmuş olmalı ki psikolojik şiddete başvurmuştu. Beni delirtmeye çalışıyordu. Bana katil olduğumu inandırmaya çalışıyordu.

'Annen olacak o kaltağı sen öldürdün katilsin sen!' dedi 'Hayır katil değilim ben annemi korumaya çalışıyordum sen öldürdün onu şimdi beni öldüreceksin asıl katil sensin sen öldürdün annemi' dedim titrek bir sesle ancak karşılık vermesi uzun sürmemişti.

'Ben ona kaltaklık yapmanın sonucunu gösteriyordum onu öldürmeyecektim ancak sen her şeye burnunu soktuğun için öldü, senin yüzünden öldü, onu sen öldürdün!' diye haykırdı o an ne olduğunu bilmiyorum ancak transa girmiş gibi tekrar tekrar 'Ben katil değilim, ben katil değilim' dediğimi hatırlıyorum. Bilincim kapanmak üzeriyken tekrardan o gün gözlerimin önüne geldi her zaman ki gibi alışmıştım bu sahneye ama kalbim acıyordu işte.

10 YIL ÖNCE O GÜN

Gözlerimi annemin ağlayarak o adama yalvarma sesi ile açmıştım o gün. Aslında alışmıştım ama yedi yaşındaydım çocuk aklıyla yatağımdan kalkıp sesin geldiği odaya gitmiştim. O adamın annemi dövdüğünü görüp annemin önüne geçmiştim.

Beni gördüğünde daha çok sinirlenmiş üzerime doğru yürümeye başlamıştı tam saçımı tutup kafamı duvara vuracakken annem hızlıca önüme geçmiş kendini beni korumak için feda etmişti. O adam ise sinirle benim yerime annemin kafasını duvara vurduğunu fark etmemiş annemin kafası parçalanana kadar duvara vurmuştu.

Benim yerime annemi öldürmüştü. Ben olmasaydım annem ölmiyecekti. Orda annemle beni yalnız bırakıp gitmişti. Gitmeseydi annem yaşayabilir di. Annemi hastaneye götürebilir di ama o annemi ölümün kollarına bırakmıştı. Benim varlığımı annemin katili yapmıştı...

Daha yedi yaşındayken annemin parçalanmış kafasıyla üç gece geçirmiştim ben. Komşular kokudan rahatsız olup kapıya gelmişlerdi kapıyı açıp 'Sonunda geldiniz annemin kafası kanadı uyanmıyor hastaneye gidersek iyileşebilirmiş öğretmenim anlatmıştı.' deyip yardım istediğimde anlamışlar zaten ondan sonra kimse beni sormaz oldu. Beni sormak yerine çocuklarını benden uzak tuttular. Dayak yiyip sokağa atıldığımda da yalnızdım zaten benim kaderim yalnızlıktı. Çünkü ben beni seven ve bana değer veren tek kişiyi varlığımla öldürmüştüm...

GÜNÜMÜZ

Gözlerimi yoğun bir acıyla açtım. Hala bodrumda olduğumu fark ettim hareket etmeye çalıştım ancak elimin kelepçeli bir şekilde duvardaki demire bağlanmış olduğunu fark ettim. Olduğum yerde doğrulmaya çalıştım ancak keskin bir acıyla durmak zorunda kaldım. Hareket edemiyordum, ellerim bağlıydı, karanlıktı ve yalnızdım tıpkı 10 sene önceki gibi. Katil ve Yalnız...

Bölüm Sonu Canavarı Hırrrr

Nasıl olmuş? Bu bölüm biraz dramatikti ama olsun kafamdaki vahşettin üstü kapalı hali yani çok detay vermemeye çalıştım (bu vahşetin dahası var yani🤗) ve hani yazana kadar canım çıktı çünkü biran tüm senaryolar kafamdan uçup gitti bu yüzden ikinci bölüm biraz bekledi ama üçüncü bölüm en kısa sürede gelecek bu arada tam tamına 948 kelime

TAKİPTE KALINN

SEVİLİYORSUNUZZZZ SEVGİLİ OKURLARIMMM