Bölümler 1Şu an: 𝓎𝑒𝓃𝒾𝒹𝑒𝓃
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
07.05 — İstanbul
Alarmım çaldığında ilk yaptığım şey telefonu susturmak oldu.
İkinci yaptığım şey de yorganı kafama çekmekti.
Üçüncüsü ise annemin odanın kapısında belirmesiyle bütün planlarımın bozulmasıydı.
“Eflin, kalk kızım. Geç kalacaksın.”
“Beş dakika daha.”
“Her sabah aynı şey.”
“Çünkü her sabah uyumak istiyorum.”
Annem hafifçe güldü.
“Hadi, kahvaltın hazır.”
Yorganı üzerimden atıp doğruldum. Annemin yüzüne baktım. Her zamanki gibi yorgun görünüyordu. Bazen annemin neden bu kadar yorgun olduğunu düşünürdüm. Sonra aklıma evimizin içinde yaşananlar gelirdi.
Babam.
Hakan Aydın.
Dışarıdan bakıldığında çalışkan, ciddi, ailesine düşkün bir adam gibi görünürdü. İnsanların yanında başka, evin kapıları kapandığında bambaşka biriydi.
Annemin de benim de geçmişimizde onun yüzünden unutamadığımız şeyler vardı.
Bana bağırdığı, annemi korkuttuğu, evin içinde huzur bırakmadığı zamanlar…
Bazen yalnızca sesini duymak bile içimde bir şeylerin sıkışmasına yetiyordu.
Onu seviyor muydum?
Hayır.
Bunu söylemekten de utanmıyordum.
Annem saçlarımı okşadı.
“İyi misin?”
Başımı salladım.
“İyiyim anne.”
Bana birkaç saniye baktı. Sonra yanağıma küçük bir öpücük kondurdu.
“Çabuk hazırlan.”
“Tamam.”
Kapıdan çıkarken arkasından seslendim.
“Anne?”
“Duyuyorum.”
“Seni seviyorum.”
Annem dönüp gülümsedi.
“Ben de seni çok seviyorum.”
Bazen hayatta sahip olduğum en güzel şeyin annem olduğunu düşünüyordum.
⸻
07.45 — Okul bahçesi
Son sınıf.
İnanması zordu.
Bir zamanlar bitmeyecek sandığım lise hayatımın son yılına başlamıştım.
Okulun bahçesine girdiğimde Nisa’yı uzaktan gördüm. Yanında İrem vardı.
Nisa beni fark eder etmez bağırdı.
“EFLİNNN!”
“Bağırma, buradayım!”
Yanlarına gidip ikisine de sarıldım.
İrem gülümseyerek, “Hoş geldin.” dedi
“Hoş bulduk.”
Nisa koluma girdi.
“Bu sene çok eğleneceğiz.”
“Geçen sene de böyle demiştin.”
“Bu sefer gerçekten.”
İrem kaşını kaldırdı.
“Geçen sene de gerçekten demiştin.”
Üçümüz gülmeye başladık.
Nisa’nın çenesi bir anlığına okulun girişine doğru uzandı.
“Bu arada…”
“Ne?”
“Bak kimler geldi.”
İstemeden baktım.
Emir Kılıç, Mert Acar ve Efe Yıldırım.
Gülüşüm kayboldu.
Efe.
Onu görmeyeli aylar olmuştu. Açıkçası bir ay daha görmesem hiçbir şey kaybetmezdim.
Emir yine bir şeylere gülüyordu. Mert her zamanki sakinliğiyle yanlarında duruyordu. Efe ise arkadaşlarının arasında rahat tavırlarıyla yürüyordu.
İnsanların yanında ne kadar farklı göründüğünü düşündüm.
Benim tanıdığım Efe , herkesin güldüğü bir ortamda birini hedef seçmekten çekinmeyen çocuktu.
Onuncu sınıftan beri benimle uğraşıyordu. Söylediği sözler, sınıfın ortasında beni küçük düşürdüğü anlar, arkadaşlarının yanında yaptığı alaylar…
Bunların hiçbirini unutmamıştım.
Nisa sesini alçalttı.
“Yine mi moralin bozuldu?”
“Hayır.”
“Eflin…”
“Gerçekten iyiyim. Sadece görmek istemiyorum.”
İrem başını salladı.
“Hadi, sınıfa geçelim.”
Hiç itiraz etmedim.
⸻
Sınıfa girdiğimizde arka sıralardan birine oturduk.
Nisa hemen çantasından telefonunu çıkardı.
“Bu sene sınıfımıza kimler gelmiş bakalım.”
İrem sınıf listesini açtı.
“Biz yine aynı sınıftayız zaten.”
“Çok şükür.”
“Bir de yeni öğrenci varmış.”
Başımı kaldırdım.
“Kim?”
“Henüz bilmiyorum.”
Omuz silktim.
Yeni öğrenci olması beni ilgilendirmiyordu.
Ders başladı. Öğretmenimiz bu senenin öneminden, sınavlardan ve mezuniyet hazırlıklarından bahsetti.
Ben ise defterimin köşesine küçük şekiller çiziyordum.
Bir ara gözüm sınıfın diğer tarafına kaydı.
Efe, Emir ve Mert yine yan yana oturuyordu.
Efe’nin bakışları bir anlığına benim bulunduğum tarafa döndü.
Göz göze gelmedik.
Zaten gelmek de istemiyordum.
Başımı yeniden defterime çevirdim.
Bu yıl kendime tek bir söz vermiştim:
Onun yüzünden hiçbir günümü mahvetmeyecektim.
⸻
Teneffüs olmuştu.
Kantinden bir şeyler alıp bahçeye çıktık.
Nisa telefonuyla uğraşırken bir anda başını kaldırdı.
“Eflin.”
“Hı?”
“Sana bir şey soracağım.”
“Hayır.”
“Daha sormadım!”
“Yüzünü gördüm.”
İrem gülmeye başladı.
Nisa gözlerini devirdi.
“Baran’ı hatırlıyor musun?”
Elimdeki su şişesini masaya bıraktım.
O ismi duymayalı uzun zaman olmuştu.
“Hatırlıyorum.”
“Geçen gün birisi onu bizim okulun yakınında görmüş.”
“Ne olmuş?”
“Belki geri dönmüştür.”
Gözlerimi kıstım.
“Baran mı?”
“Olabilir.”
İrem konuşmaya katıldı.
“İki yıl oldu. Belki gerçekten dönmüştür.”
İki yıl.
Baran’la onuncu sınıfta sevgili olmuştuk.
O zamanlar onun beni sevdiğine inanmıştım. Bana söylediği güzel sözlere, ilgisine, birlikte geçirdiğimiz zamanlara inanmıştım.
Sonra bir gün her şey bitmişti.
Bana başka bir şehre taşınacağını söylemişti.
Ardından da ayrılmıştık.
Ne doğru düzgün bir açıklama yapmıştı ne de arkasına bakmıştı.
Bir süre onu beklemiştim.
Mesaj atmasını, aramasını, belki geri dönmesini…
Ama hiçbir şey olmamıştı.
Ben de zamanla unutmaya çalışmıştım.
“Baran’ın dönmesiyle ilgilenmiyorum,” dedim.
Nisa yüzüme baktı.
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten.”
O an telefonum titredi.
Tanımadığım bir numaradan mesaj gelmişti.
Mesajı açtım.
Bilinmeyen Numara:
Merhaba Eflin. Ben Baran.
Ekrana birkaç saniye boyunca baktım.
Nisa telefonumu elimden almaya çalıştı.
“NE YAZMIŞ?”
“Baran.”
İrem şaşkınlıkla bana döndü.
“Gerçekten mi?”
Başımı salladım.
İkisi de bir süre konuşamadı.
Ben de ne yazacağımı bilmiyordum.
Sonunda yalnızca kısa bir cevap gönderdim.
Eflin: Merhaba.
Baran: Nasılsın?
Telefonu masaya bıraktım.
Nisa’nın gözleri parlıyordu.
“Ben demiştim!”
“Abartma.”
“İki yıl sonra geri dönüyor ve ilk sana yazıyor!”
İrem daha temkinliydi.
“Yalnızca mesaj attı. Hemen bir anlam yüklemeyelim.”
Haklıydı.
Ama içimde, uzun zamandır kapalı tuttuğum bir kapının hafifçe aralandığını hissetmiştim.
⸻
Öğle arasından sonra sınıfa döndüğümüzde öğretmenimiz henüz gelmemişti.
Herkes kendi arasında konuşuyordu.
Ben Nisa’yla bir şeyler konuşurken kapı açıldı.
Müdür yardımcısı içeri girdi.
“Arkadaşlar, bugün sınıfınıza yeni bir arkadaşınız katılıyor.”
Sınıfta küçük bir uğultu oluştu.
“Geçebilirsin.”
Kapının önündeki kişi içeri girdi.
Ve ben…
Olduğum yerde kaldım.
Baran.
İki yıl önce hayatımdan çıkan çocuk, şimdi sınıfımın ortasında duruyordu.
Saçları biraz değişmişti. Yüzü de eskisinden farklı görünüyordu.
Ama onu hemen tanımıştım.
Bakışları sınıfta dolaştı.
Sonra beni buldu.
Dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.
“Eflin.”
Sınıftaki birkaç kişi bize baktı.
Ben yalnızca başımı sallayabildim.
Müdür yardımcısı boş sırayı gösterdi.
Baran yerine geçti.
Nisa kolumu sıkıyordu.
İrem ise sessizce beni izliyordu.
Tam o sırada sınıfın diğer tarafına baktım.
Efe’nin yüzündeki ifade değişmişti.
Baran’ı görünce gülümsememişti.
Aksine, sanki karşısında görmek istemediği birini görmüş gibiydi.
Emir ona doğru eğildi.
Efe bir şey söylemedi.
Mert de Baran’a bakıyordu.
Aralarında ne olduğunu bilmiyordum.
Ama belli ki Baran’ın dönüşü yalnızca benim için şaşırtıcı değildi.
⸻
Dersler bittiğinde çantamı alıp Nisa ve İrem’le birlikte kapıya yöneldim.
Baran arkamdan seslendi.
“Eflin.”
Durup döndüm.
“Efendim?”
“Biraz konuşabilir miyiz?”
Arkadaşlarıma baktım.
Nisa hemen İrem’i kolundan tuttu.
“Biz şurada bekliyoruz.”
Baran yanıma geldi.
“Uzun zaman oldu.”
“Evet.”
“İki yıl.”
“Farkındayım.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Buraya taşındık,” dedi. “Artık burada okuyacağım.”
“Anladım.”
“Sen nasılsın?”
“İyiyim.”
“Sevindim.”
Ona baktım.
İki yıl önce de böyle konuşuyorduk.
Sanki aramızda hiçbir şey yaşanmamış gibi…
“Benim gitmem gerekiyor,” dedim.
“Tabii. Görüşürüz.”
Başımı sallayıp arkadaşlarımın yanına döndüm.
Nisa daha ben konuşamadan başladı.
“NE DEDİ?”
“Bir şey demedi.”
“Nasıl yani?”
“Nasıl yani işte.”
İrem daha ciddi bir sesle konuştu.
“Eflin, iyi misin?”
“İyiyim.”
“Onu yeniden görmek kolay olmayabilir.”
“Ben artık eskisi gibi değilim.”
Bunu söylerken kendime inanmak istiyordum.
⸻
Akşam odama çıktığımda telefonuma bir bildirim geldi.
Baran’dan mesajdı.
Baran: Bugün seni görmek güzeldi.
Ben: Hoş geldin.
Baran: Konuşacak çok şeyimiz var bence.
Mesajı okudum.
Cevap vermedim.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Tam o sırada salondan babamın sert sesi duyuldu.
Annemin cevap vermeye çalıştığını işittim.
Sonra sesler yükseldi.
Bir süre hareketsiz kaldım.
Yine başlamıştı.
Kapımı kapattım ve kulaklığımı taktım.
Bazen evin içinde kendime ait küçücük bir dünya kurmak zorunda kalıyordum.
O dünyada babam yoktu.
Korku yoktu.
Sadece ben vardım.
Ve belki bir gün her şeyin gerçekten değişeceğine dair küçücük bir umut.
O gece uyumadan önce Baran’ın mesajına yeniden baktım.
İki yıl sonra geri dönmüştü.
Ama ben artık iki yıl önceki Eflin değildim.
⸻
anlam yüklemeyelim.”
Haklıydı.
Ama içimde, uzun zamandır kapalı tuttuğum bir kapının hafifçe aralandığını hissetmiştim.
⸻
Öğle arasından sonra sınıfa döndüğümüzde öğretmenimiz henüz gelmemişti.
Herkes kendi arasında konuşuyordu.
Ben Nisa’yla bir şeyler konuşurken kapı açıldı.
Müdür yardımcısı içeri girdi.
“Arkadaşlar, bugün sınıfınıza yeni bir arkadaşınız katılıyor.”
Sınıfta küçük bir uğultu oluştu.
“Geçebilirsin.”
Kapının önündeki kişi içeri girdi.
Ve ben…
Olduğum yerde kaldım.
Baran.
İki yıl önce hayatımdan çıkan çocuk, şimdi sınıfımın ortasında duruyordu.
Saçları biraz değişmişti. Yüzü de eskisinden farklı görünüyordu.
Ama onu hemen tanımıştım.
Bakışları sınıfta dolaştı.
Sonra beni buldu.
Dudaklarında küçük bir gülümseme oluştu.
“Eflin.”
Sınıftaki birkaç kişi bize baktı.
Ben yalnızca başımı sallayabildim.
Müdür yardımcısı boş sırayı gösterdi.
Baran yerine geçti.
Nisa kolumu sıkıyordu.
İrem ise sessizce beni izliyordu.
Tam o sırada sınıfın diğer tarafına baktım.
Efe’nin yüzündeki ifade değişmişti.
Baran’ı görünce gülümsememişti.
Aksine, sanki karşısında görmek istemediği birini görmüş gibiydi.
Emir ona doğru eğildi.
Efe bir şey söylemedi.
Mert de Baran’a bakıyordu.
Aralarında ne olduğunu bilmiyordum.
Ama belli ki Baran’ın dönüşü yalnızca benim için şaşırtıcı değildi.
⸻
Dersler bittiğinde çantamı alıp Nisa ve İrem’le birlikte kapıya yöneldim.
Baran arkamdan seslendi.
“Eflin.”
Durup döndüm.
“Efendim?”
“Biraz konuşabilir miyiz?”
Arkadaşlarıma baktım.
Nisa hemen İrem’i kolundan tuttu.
“Biz şurada bekliyoruz.”
Baran yanıma geldi.
“Uzun zaman oldu.”
“Evet.”
“İki yıl.”
“Farkındayım.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Buraya taşındık,” dedi. “Artık burada okuyacağım.”
“Anladım.”
“Sen nasılsın?”
“İyiyim.”
“Sevindim.”
Ona baktım.
İki yıl önce de böyle konuşuyorduk.
Sanki aramızda hiçbir şey yaşanmamış gibi…
“Benim gitmem gerekiyor,” dedim.
“Tabii. Görüşürüz.”
Başımı sallayıp arkadaşlarımın yanına döndüm.
Nisa daha ben konuşamadan başladı.
“NE DEDİ?”
“Bir şey demedi.”
“Nasıl yani?”
“Nasıl yani işte.”
İrem daha ciddi bir sesle konuştu.
“Eflin, iyi misin?”
“İyiyim.”
“Onu yeniden görmek kolay olmayabilir.”
“Ben artık eskisi gibi değilim.”
Bunu söylerken kendime inanmak istiyordum.
⸻
Akşam odama çıktığımda telefonuma bir bildirim geldi.
Baran’dan mesajdı.
Baran: Bugün seni görmek güzeldi.
Ben: Hoş geldin.
Baran: Konuşacak çok şeyimiz var bence.
Mesajı okudum.
Cevap vermedim.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Tam o sırada salondan babamın sert sesi duyuldu.
Annemin cevap vermeye çalıştığını işittim.
Sonra sesler yükseldi.
Bir süre hareketsiz kaldım.
Yine başlamıştı.
Kapımı kapattım ve kulaklığımı taktım.
Bazen evin içinde kendime ait küçücük bir dünya kurmak zorunda kalıyordum.
O dünyada babam yoktu.
Korku yoktu.
Sadece ben vardım.
Ve belki bir gün her şeyin gerçekten değişeceğine dair küçücük bir umut.
O gece uyumadan önce Baran’ın mesajına yeniden baktım.
İki yıl sonra geri dönmüştü.
Ama ben artık iki yıl önceki Eflin değildim.
⸻
Bölüm etkileşimi
