Nocteria kitap kapağı

1. bölüm / 1

On Üç Kat

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: On Üç Kat
  1. 1 On Üç Kat5.179 kelime · Okuduğun bölüm

ON ÜÇ KAT

O gece gökyüzünde tek bir yıldız bile yoktu. Şehrin dışında, haritada bile adı bulunmayan devasa bir okulun içinde yirmi yedi öğrenci vardı. Hiçbirinin bir şeyden haberi yoktu.

Okulun adı Nocteria Akademisi’ydi. On üç katlı, siyah taşlardan yapılmış, pencerelerinin ardından rahatsız edici beyaz bir ışığın titreştiği, korkunç derecede büyük bir yapıydı burası. Kimsenin buraya neden geldiği ve ne için seçildiği hakkında en ufak bir fikri yoktu. Herkesin gözlerini açmasını sağlayan şey de o rahatsız edici beyaz ışıktı.

Salondakiler, etraflarında gördükleri kişiler karşısında adeta nutku tutulmuş bir hâlde oturuyorlardı. İçlerinden tek bir kişi bile buradaki varlık sebebini bilmiyordu. Karşılıklı dizilmiş sandalyelerde oturan insanlar, birbirlerine anlamsız gözlerle bakıyorlardı. Hiçbiri birbirini tanımıyordu. Ne zamandır uyuyorlardı? Ne kadar süredir buradaydılar? Hepsinin aklında aynı soru vardı:

“Nereye düştük biz?”

Daha kimse ağzını bile açmamışken ışıklar kapandı ve etraf zifiri karanlığa büründü. Ardından beyaz ışık, tek bir alanda yeniden yandı. Demir kapının üzerindeki yazıda şöyle yazıyordu:

“SADECE BİRİNİZ HAYATTA KALACAK.”

Herkes bu yazının ne anlama geldiğini düşünürken demir kapı gürültüyle açıldı. İçeri giren kişi bütün ilgiyi üzerine çekmişti. Işık artık sadece onun üzerindeydi. Siyah kıyafetleri, saç modeli ve keskin bakışlarıyla oldukça ciddi ve korkutucu biriydi. Adam, herkesin yüzünü tek tek süzdükten sonra konuştu:

— Hoş geldiniz.

Kimse cevap vermedi. Adam hafifçe gülümsedi.

— Ben Profesör Eclips. Bu akademinin yöneticisiyim. Bundan sonra burada geçirdiğiniz süre boyunca benim söylediklerime uymak zorundasınız.

Öğrencilerden biri cesaretini toplayıp ilk defa konuştu:

— Bizi neden buraya getirdiniz?

Eclips, konuşan erkek öğrenciye baktı.

— Çünkü hepiniz diğerlerinden farklısınız.

Elindeki bastonu yere vurdu. Projeksiyon cihazı çalıştı. Salonun karşısındaki taş duvarda öğrencilerin isimleri belirdi ve mekanik bir sesle anons edilmeye başlandı:

“İlk öğrenci: Esra: Üç Olasılık.”

Beyaz ışık Esra’nın üzerinde durdu. Tüm gözler ona çevrildi. Esra soğukkanlı görünmeye çalışsa da içten içe gerildiğinin ve avuç içlerinin terlediğinin farkındaydı.

Anons devam etti:

“İkinci öğrenci: Buğra: Hafıza Manipülasyonu.

Efe: Yalan Algılama.

Nexis: Rüya Manipülasyonu.

Sefa: Sahte Frekans.

Mehtap: Şekil Değiştirme.

Kuzey: Güç Mühürleme.

Ceyhun: Elektronik Manipülasyonu.

Onur: Alan Belirleme.

Arda: Zaman Durdurma.

Helin: Şifacı.

Veno: Düşünce Okuma.

Atakan: Dokunduğunu Çürütme.

Rüzgar: Detay Hafızası.

Melis: Ses Kesme.

Sena: Duygu Okuma.

Sude: Duvar Dinleme.

Ali: Görünmezlik.

Rana: Zaman Tahmini.

Yiğit: Gerçeklik Bükme.

Ecem: Kısa Mesafeli Işınlanma.

Doğan: Dokunarak Yalan Söyleme.

Berk: Güç Çalma.

İslam: Sessizlik.

Nursima: Işık Kontrolü.

İrem: Anı İzleri.”

Herkesin ismi ve gücü bu şekilde anons edilmişti fakat hâlâ kimse bir şey anlamamıştı.

Mehtap, titrek ve korkak bir sesle Eclips’e sordu:

— Bunlar ne anlama geliyor?

Eclips elindeki bastonu iki kere daha yere vurdu. Duvardaki yazılar ve anons birden kesildi.

Önündeki merdivenlerden ağır ve acele etmeyen adımlarla inerken konuştu:

— Bu akademide ders yok. Sınav yok. Teneffüs yok.

Kısa bir sessizlik oldu.

— Burada yalnızca oyunlar ve ölümler var.

Esra kaşlarını çattı.

— Oyunları oynamak istemezsek ne olacak?

Eclips’in yüzündeki gülümseme kayboldu.

— Oyunların kurallarını değiştiremezsiniz. Çünkü oyunlardan ya bir kişi çıkacak ya da bir kişi eksik…

Eclips gözlerini öğrencilerin üzerinde gezdirdi. Bir anda herkes karşısındakinin gözlerine bakmaya başladı. Esra ve İrem göz göze geldi. Bakışları çok tanıdıktı ama birbirlerini tanımadıklarına bir o kadar da emindiler.

Eclips’in baston sesiyle bakışlar yeniden o korkunç yüze döndü.

İrem konuştu:

— Bu söylenen şeyler neydi?

Eclips, öğrencilerin arasındaki boşluktan yürürken İrem’in sorusunu yanıtladı:

— Burası bir okul. Aynı zamanda çözülmesi zor bir labirent. Az önce söylenenler sizin özel güçleriniz. Burada bulunduğunuz süre boyunca bu güçleri kullanmayı öğreneceksiniz.

Kısa bir süre durduktan sonra devam etti:

— Her biriniz, kendinize özel olan bu güçleri birbirinize karşı en iyi şekilde kullanacaksınız. Kimi güçleriyle birilerini öldürürken kimisi de zekâsıyla ölümü gerçekleştiren kişiyi bulmaya çalışacak.

Eclips’in sözleriyle herkesin nutku tutulmuştu. Birbirlerini öldürmekten bahsediyordu! Güçlerden söz ediyordu. Bu nasıl mümkündü? Hepsinin aklında binlerce soru vardı.

Eclips, cebinden çıkardığı kumandaya bastı. Öğrencilerin bileklerindeki mekanik kelepçeler, bir klik sesiyle açılarak yere düştü.

Herkes şok içinde bakarken profesör tekrar güldü. İndiği merdivenleri çıkmaya başladı. Tam kapıdan çıkacaktı ki durdu ve başını hafifçe çevirdi.

— Ve size küçük bir tavsiye… Burada en tehlikeli kişi, gücünü en iyi şekilde kullanan değildir. En az şüphelendiğiniz kişidir.

Eclips kapıdan çıkıp uzaklaştı. Salon yeniden sessizliğe gömüldü.

Ardından o sinir bozucu anons sesi tekrar kulakları doldurdu:

“KAT DAĞILIMI BAŞLIYOR.”

Işığın soğuk beyazı, yerini devasa ekranın mekanik tıkırtılarına bıraktığında salondaki karanlık daha da ağırlaştı. Öğrenciler serbest kalan bileklerini ovuştururken kimseden tıs çıkmıyordu. Eclips’in son sözleri zihinlerinde yankılanıyordu:

“En az şüphelendiğiniz kişi.”

Çok geçmeden şokun yerini fısıltılar aldı. Henüz hiç kimse yaşanan durumun dehşetini tam olarak kavrayabilmiş değildi.

Efe ellerini ceplerine sokup sinirle güldü.

— Ne saçma iş! Bizi buraya kapatıp birbirimizi boğazlamamızı mı izleyecekler yani?

Hemen yanında duran Kuzey ise özgüvenli bir tavırla kollarını öne doğru esnetti. Yüzündeki kibirli tebessümle etrafındakileri süzdü.

— Siz kendi başınızın çaresine bakın. Benim gücümle karşıma kimse dikilemez. Ben hâlimden memnunum, bu oyunda da varım.

Onur endişeyle araya girdi.

— Saçma sapan konuşmayın ya… Ben kimseyi öldüremem. Gece gözümüzü nasıl kapatacağız biz bu korkuyla?

Sena, kalabalığı yatıştırmak istercesine öne çıktı.

— Arkadaşlar, hepimiz birlik olup karşı çıkarsak ve istediklerini yapmazsak bizi burada zorla tutamazlar!

Esra soğuk bir ses tonuyla Sena’nın sözünü kesti.

— O iş öyle kolay olsaydı bu kadar devasa bir prodüksiyona girmezlerdi herhâlde.

Ortam iyice gerilmişti. Kimse ne yapması, kime güvenmesi gerektiğini bilmiyordu. Yükselen sesler birbirine karışırken Atakan aniden ayağa kalktı. Yüzü öfkeden kızarmıştı.

— Birader, güçmüş, sihirmiş, anlamam ben! Kalkın, gidiyoruz. Çıkalım şuradan!

Atakan’ın bu hamlesiyle salondaki öğrencilerin neredeyse yarısı ayağa kalktı.

Tam o anda tavanın dört bir yanına gizlenmiş hoparlörlerden derinden gelen, cızırtılı ve kalın bir ses yankılandı. Ses, salondaki tüm havayı titretecek kadar ürperticiydi.

— KİMSE AYAĞA KALKMAYACAK! HERKES YERİNE OTURSUN!

Gruptan bazıları korkuyla hemen sandalyelerine sindi ancak birkaç kişi hala direniyorlardı.

Hoparlörden gelen ses devam etti:

— Olayın ciddiyetini anlayamayan arkadaşlarınız olacağını biliyorduk. Bakınız, bu akademide her katta on üç oda ve ikişer kişilik yataklar var. Fakat siz…

Kısa bir duraksama oldu.

— …Tam yirmi yedi kişisiniz.

Herkes refleks olarak etrafındakileri saymaya başladı. Söylenen doğruydu, sayı tutmuyordu.

Hoparlördeki ses, tüyler ürperten bir neşeyle sordu:

— O zaman, ilk kurbanımızı tahmin edebilen var mı?

Bu cümle tamamlandığı an Esra’nın zihninde keskin bir sızı belirdi. Üç Olasılık gücü kontrolsüzce tetiklenmişti. Zihninin perdesinde üç farklı geleceğin görüntüsü aynı anda parladı.

İlk olasılık: Ceyhun, Elektronik Manipülasyonu gücünü kullanarak hoparlör sistemini hacklemeye çalışır. Fark edildiği anda infaz edilir.

İkinci olasılık: Atakan uyarıyı umursamaz, kapıya doğru hamle yapar ve kapı eşiğinde infaz edilir.

Üçüncü olasılık: Nursima öfkeyle ayağa kalkar.

— Hiçbir dediğinize inanmıyoruz! Buraya yirmi yedi kişi getirip birbirinizi öldürün demek kola—

Cümlesini tamamlayamadan infaz edilir.

Zihninde çakan bu sahneler Esra’nın şakaklarına bıçak gibi saplandı. Görülerinin şiddetiyle kaşlarını çatarak elini başına götürdü.

Yanında oturan Sefa, Esra’nın acı çektiğini fark edip alçak sesle sordu:

— İyi misin?

Esra cevap veremeden salondan bir ses yükseldi.

Nursima öfkeyle ayağa kalkmıştı.

— Hiçbir dediğinize inanmıyoruz! Buraya yirmi yedi kişi getirip birbirinizi öldürün demek kola—

Nursima cümlesini tamamlayamadı.

Gözleri aniden yuvalarından fırlamış gibi açıldı. Boğazından boğuk bir hırıltı çıktı. Kalbi o saniye durmuş gibi nefessiz kalarak dizlerinin üzerine çöktü ve cansız bedeni gürültüyle yere yığıldı.

Salonda dehşet dolu bir sessizlik oluştu. Herkes şok içindeydi ama Esra’nın hissettiği dehşet hepsinden farklıydı. O, bu ölümü saniyeler önce zihninde birebir yaşamıştı.

Korku, salondaki herkesi esir aldı. Kimse yanındakinin yüzüne bakamıyor, gruptan yükselen hıçkırık ve ağlama sesleri karanlıkta yankılanıyordu.

Hoparlörden gelen ses, bu manzarayı izlemekten keyif alıyormuşçasına yeniden konuştu:

— Umarım şimdi canınızın kıymetini anlamışsınızdır. Yaşamak istiyorsanız kurallara uyun. Şimdi herkes başını kaldırıp ekrana baksın.

Korkudan sinmiş olan öğrenciler çaresizce dev ekrana yöneldi. Artık emirlere uymaktan başka yolları kalmamıştı.

— Ekranda isimlerinizin yanında yazan kişilerle oda arkadaşı olacaksınız. Şimdiden iyi eğlenceler… Ortak alanda tanışın, kaynaşın. Ama birbirinize asla güvenmeyin, sevgili Nocteria Akademisi’nin tatlı katilleri. Bugünlük bu kadar cinayet yeterli. Yarın için planlarınızı yapın. Her cinayetten sonra konferans salonunda toplanılacak ve bir konsey kurulacaktır. Katili bulmak da onun kaderini belirlemek de sizin elinizde. İyi eğlenceler!

Hoparlör cızırtıyla kapandı.

Tüm bakışlar, karanlığı yaran devasa ekrandaki isim listesine kilitlendi. Herkes odalarına dağılmıştı. Vakit geldiğinde birbirlerini tanımaya çalışacaklardı ama hepsi tek bir gerçeğin farkındaydı:

Bu akademide kimseye güvenilmezdi.

⸻

1 NUMARALI ODA

İrem yatağının kenarına oturmuş, dizlerini göğsüne çekmişti. Korkudan titreyen bir sesle konuştu:

— Esra… O kızı gördün mü? Hiçbir şey yapamadık bile. Tek bir hamleyle yok oldu.

Esra eşyalarını dolaba yerleştirirken istifini bozmadan yanıtladı:

— Zayıflık. Nerede susması gerektiğini bilemedi. Ağlaman da bize çare olmayacak. Ya o tatlı gözyaşlarını silip hayatta kalmayı öğrenirsin ya da bir sonraki konseyde senin cesedini konuşuruz.

İrem başını kaldırıp ona baktı. Gözlerindeki saf dehşet, Esra’nın acımasız soğukkanlılığı karşısında duvara çarpmış gibiydi.

— Sen… Hiç mi korkmuyorsun?

Esra alaycı bir tebessümle çenesini kaldırdı.

— Korku, kaybetmeyi kabullenenlerin hissettiği bir şeydir. Ben buraya birilerinin avı olmaya gelmedim.

⸻

6 NUMARALI ODA

Odanın içinde durmadan volta atan Atakan, damarlarında gezinen öfkeyle ellerini yumruk yaptı. Rüzgâr’ın üzerindeki bakışlarını fark edince sinirle gürledi:

— Bakışlarını üzerimden çek!

Rüzgâr’ın yüzünde, ne hissettiğini ya da ne düşündüğünü belli etmeyen tekinsiz bir ifade vardı.

— Kaba kuvvetin, ne zaman öleceğini öngörmeye yetmiyor Atakan. Bağırıp çağırarak sadece hedefini büyütüyorsun. Şu an bu akademideki en kolay av sensin.

Atakan öfkeyle bir adım öne çıktı fakat tavanın köşesinde kırmızı ışığı yanıp sönen kamerayı görünce dişlerini sıkarak durdu.

— Göreceğiz…

Kendi kendine fısıldadı. Ardından bakışlarını Rüzgâr’a dikti.

— Kimin av, kimin avcı olacağını göreceğiz.

⸻

11 NUMARALI ODA

Sefa, odanın küçük penceresinden zifiri karanlığa bürünmüş sonsuz ormana bakıyordu. Efe ise yatağa uzanmış, tavandaki çatlakları izliyordu.

Sefa sessizliği bozdu:

— Nerede olduğumuz bile belli değil. Şuraya bak, ağaçlar dışında hiçbir şey yok abi.

Efe umursamazca yanıtladı:

— Nerede olduğumuz umurumda değil. Alt tarafı bir oyun işte.

Sefa şaşkınlıkla döndü.

— Alt tarafı oyun mu? Birbirimizi öldürmemizi bekliyorlar!

Efe istifini bozmadan konuştu:

— Birlikte hareket edelim.

Sefa bu teklifi sorguladı.

— Oyunun tek bir kazananı olacak, farkında mısın?

— Tamam işte, dedi Efe. O zamana kadar birlikte hareket ederiz.

Sefa bu teklifi şüpheli bulsa da Efe’yi zamanla daha iyi tanıyıp kararlarını ona göre şekillendirecekti.

Tam o sırada tavanın köşelerindeki hoparlörlerden gelen korkunç ve rahatsız edici cızırtı, tüm Nocteria Akademisi’nin dikkatini yeniden sese yöneltti.

— HERKES YEMEKHANEYE!

Kısa süre sonra odaların ağır kapıları açıldı ve öğrenciler yemekhanede bir araya geldi.

Uzun masalara yerleşen öğrencileri, tam da kişi sayısına göre hazırlanmış tabldotlar bekliyordu. Üzerlerindeki yemekler son derece lezzetli ve davetkâr görünüyordu. Herkes mesafeli adımlarla masalara yerleşti. Çoğunluk, oda arkadaşıyla yan yana oturmayı tercih etmişti.

Yemekhanedeki masalarda tabakların şıkırtısı ve çatal bıçak sesleri gergince yükseliyordu. Yemeklerin iştah açıcı kokusu salona yayılmış olsa da çoğu kişinin boğazından tek bir lokma bile geçmiyordu. Nursima’nın ansızın duran kalbi ve gözlerinin önündeki ölümü, masadaki herkesin üzerine kara bir bulut gibi çökmüştü.

Masalarda ilk iletişimi kurma ve birbirlerini tartma çabaları baş gösterse de güvensizlik, havadaki oksijenden bile fazlaydı.

Arda sandalyesinde yerini sağlamlaştırıp sessizliği bozdu:

— Arkadaşlar, sabahki olayı hâlâ aklım almıyor. Kız lafını bitiremeden infaz edildi. Anlamadığım nokta şu: Başımızdakiler bunu kendileri mi uzaktan hallettiler? Hallettilerse nasıl yaptılar? Bina falan mı zehirli? İtiraz eden geberiyor mu? Kafam karıştı.

Veno söze atladı:

— Düşünmemiz gereken şey binanın zehirli olması falan değil. Kafanızı kurcalaması gereken şey, infaz emrini verenin gerçekten sistem olup olmadığı.

Helin ağzındaki lokmayı yutup konuştu:

— Tabii ki onlardır. Kendileri söylediler zaten. Olayın ciddiyetini kavramamız için yapmışlar.

— Aramızdan biri gücünü kullanıp saniyeler içinde kızı ortadan kaldırmış olamaz mı? diye ekledi Veno.

Onur’un lokması boğazında kalınca öksürdü.

— Ağzını hayra aç be adam! Odada gözümü kırpmadan bekledim zaten. Bu gecenin sabahını bile edemeyebilirim ben.

İslam araya girdi:

— Gücünü kullansana, kendini güvene alırsın.

Bütün gözler Onur’a döndü.

Atakan başını salladı.

— Harbiden lan! Sen kendini sürekli koruyup ölümsüzlüğe oynarsın.

Melis’in gözleri parladı.

— Onur’du, değil mi? Onur, bizim alanlarımızı da girilmez yapsana.

Bu sözlerin üzerine herkesin kafasında karmaşık düşünceler belirdi.

Sena lafa girdi:

— Gücümüzü her kullandığımızda bunun bedelleri olacağını söylediler, hatırlatırım.

İrem yemeğiyle oynayarak konuştu:

— Burada olmamız hangi kötülüğümüzün bedeli acaba?

Hâlâ bir lokma bile almamıştı. Berk bunu fark edince bakışlarını İrem’e kilitledi.

Onur iç çekti.

— Şimdiden söyleyeyim, kimse bana “Koru moru.” demesin kardeşim. Ben hiçbir bedel ödeyemem.

Berk İrem’e yöneldi. Yüzünde yumuşak ve samimi bir gülümseme belirdi.

— Niye hiçbir şey yemiyorsun?

İrem başını hafifçe eğdi.

— Hiç iştahım yok… Hâlâ sabahki olayı düşünüyorum. Gözlerimizin önünde biri öldü.

Berk kendinden emin ve sakin bir ses tonuyla yanıtladı:

— Biliyorum, zor bir durum. Hepimizin yaşadığı bir şey ama bak, biz buradayız ve hâlâ savaşmamız gerekiyor. Bünyeni güçlü tutmalısın.

İrem sessizliğini korudu.

Berk elini nazikçe masaya, İrem’in elinin yakınına koydu ama ona dokunmayarak alan bıraktı.

— Yalnız değilsin, biliyorsun değil mi? Burada herkes korkuyor ama bazıları maske takıyor. Ben Berk bu arada… İrem’din, değil mi?

İrem hafifçe tebessüm etti. Yüzüne yansıyan ilk ufacık sıcaklık buydu.

— Evet, İrem. Memnun oldum Berk.

Esra aralarındaki bu sıcak iletişimi görünce öksürüp araya girdi:

— Burası tanışıp kaynaşabileceğimiz bir okul değil. Sosyalleşmek için gelmedik. İrem’in aklını karıştırıp gece kızı öldürmeyeceğini nereden bilebiliriz?

İrem’in yüzündeki sıcak gülümseme bir anda kayboldu. Gözlerini endişe bürüdü.

Berk, Esra’ya döndü.

— Herkes sizin gibi soğukkanlı değil. Bazılarımız ilk defa ceset görüyor. İstersen kızın aklını daha da bulandırıp korkutma.

Esra gözlerini devirdi ve yemeğini yemeye devam etti.

Masanın diğer ucundan Sena, kendini zeki gösterme çabasıyla sesini yükseltti:

— Veno haklı olabilir. Nursima’yı öldüren Eclips değildi. Bu, bizim psikolojimizle oynamak için kurulmuş bir simülasyon.

Mehtap güldü.

— Yok daha neler! Biz burada psikoloji makalesi yazmaya gelmedik. Kız bildiğin öldürüldü, ne simülasyonu? Çok bilen konuşanlar, hadi bizi buradan çıkarın madem!

Ceyhun elindeki peçeteyle ağzını silip konuşmayı böldü:

— Sena saçmalıyor, Mehtap da sadece gürültü yapıyor. Gerçek şu ki Nursima kural ihlali yaptı ve infaz edildi. Katil ister Eclips olsun ister aramızdan biri, sistem bizi kurallara uymaya zorluyor. Şu an yapmamız gereken tek şey, gücümüzü açık etmeden ve kimseyi kışkırtmadan ikinci adımı beklemek.

Atakan masaya gürültüyle vurarak ayağa kalktı.

— Ne ikinci adımı ulan! Kuzu gibi oturup sıranızın gelmesini mi bekleyeceksiniz? Ben bu akşam o demir kapıları sökmezsem bana da Maganda demesinler!

Yiğit tabağındaki yemeğe bakarak sinsi bir tebessümle fısıldadı:

— Dene Atakan… Belki Nursima’nın yanına ikinci kurban olarak gidersin, biz de odada rahat bir uyku çekeriz.

Yiğit’in sözleri masanın üzerine ağır bir taş gibi düştü.

Atakan yavaşça ona döndü.

— Ne dedin sen?

Yiğit başını kaldırdı. Sinsi tebessümü hâlâ yüzündeydi.

— Duydun işte.

Atakan bir adım ona doğru ilerleyecekken Ceyhun kolundan tuttu.

— Bırak.

Atakan, Ceyhun’un tutuşundan kurtulmak ister gibi kolunu çekiştirdi.

— Bırakamıyorum amına koyayım! Herif resmen—

Ceyhun lafını kesti.

— Tam da bunu istiyorlar.

Atakan bir an durdu.

— Ne?

Masadaki herkes onlara bakıyordu.

Ceyhun devam etti:

— Birbirimize girmemizi istiyorlar. Daha ilk günden güçlerimizi kullanmamızı… Sonra da kimin ne yaptığını izlemelerini.

Masaya yeniden sessizlik çöktü.

Veno gözlerini yavaşça kapıya çevirdi.

— Arkadaşlar…

Herkes Veno’ya baktı. Kimse cevap vermedi.

Veno parmağıyla kapıyı gösterdi.

— Bence bizi dinliyorlar.

Helin hemen o tarafa döndü.

— Ne?

Veno devam etti:

— Şu kırmızı ışık.

Esra kaşlarını çattı.

— Güvenlik kamerası mı?

— Bilmiyorum.

Arda sandalyesinden kalktı ve kapıya birkaç adım yaklaştı. Tam ışığın altına geldiğinde tavandan mekanik bir ses yükseldi:

— YEMEKHANEDE TARTIŞMA SÜRESİ SONA ERDİ.

Herkes donakaldı.

— SAAT 19.00’DA ODALARINIZA DÖNMENİZ GEREKMEKTEDİR.

Ardından kısa bir sessizlik oldu.

— GÜÇ KULLANIMI YASAKTIR.

Bu cümleyle birlikte Atakan’ın yüzündeki öfkenin yerini şaşkınlık aldı.

— Daha gücümü kullanmadım ki amına koyayım!

Rüzgâr ona baktı.

— Zaten onu demiyor.

Helin yavaşça fısıldadı:

— Bizi duyuyorlar…

İrem sandalyesinde huzursuzca kıpırdandı. Berk bunu fark etti.

— İyi misin?

İrem başını salladı.

— Evet.

Tam o sırada yemekhanenin ışıkları titredi ve sonra tamamen söndü.

Bir anda herkes birbirine bağırmaya başladı:

— Ne oluyor lan?

— Kapı!

— Telefonun fenerini açın!

— Telefonumuz mu var amına koyayım!

Yemekhanede büyük bir kargaşa çıktı.

Karanlığın içinde metalik bir ses duyuldu.

TAK.

Ardından ikinci bir ses geldi.

TAK.

Sanki koridorun çok uzağından biri ağır adımlarla yaklaşıyordu.

Yemekhanenin camından içeri sızan ay ışığı yüzlere vurduğunda herkesin ne kadar gerildiği belli oluyordu.

Bir tek Yiğit sakindi. Hatta gülümsüyordu.

Esra bunu fark etti.

— Sen niye sırıtıyorsun?

Yiğit cevap vermedi.

Atakan ona yaklaşıp yakasından tuttu.

— Bak birader, bir şey biliyorsan konuş!

Yiğit’in gözleri Atakan’ın arkasına kaydı.

— Bence önce arkanı dön.

Atakan yavaşça arkasına döndü.

Yemekhanenin kapısı açıktı.

Oysa birkaç saniye önce kilitliydi.

Kimse hareket etmedi.

Efe hemen araya girdi:

— Kimse dışarı çıkmasın.

Onur kapıya baktı.

— Belki çıkış yolu budur.

Ceyhun başını salladı.

— Hayır. Bu kadar kolay olamaz.

Sude sessizce konuştu:

— Belki özellikle açtılar.

— Niye? diye sordu Helin.

— Birimizin çıkacağını görmek için.

Tam o anda kapının dışında bir kadın sesi duyuldu:

— Melis…

Melis’in yüzü bembeyaz oldu.

Nexis ona baktı.

— Tanıyor musun?

Melis cevap vermedi.

Ses yeniden geldi:

— Melis… Çık dışarı. Yanıma gel.

Bu kez herkes sustu.

Melis titrek bir sesle konuştu:

— Bu… Annemin sesi.

Masadakiler birbirlerine baktı.

Kapının dışındaki ses üçüncü kez duyuldu:

— Melis, korkma. Ben buradayım.

Esra’nın zihninde o tanıdık sızı tekrar belirdi. Gücü aktif hâle gelmişti.

İlk olasılık: Melis, annesiyle birlikte gitmeye çalışarak sadakat testine girer.

İkinci olasılık: Melis’in annesi aslında bir yanıltmacadır ve bu bir güven testidir.

Üçüncü olasılık: Melis’in annesi içeridedir, esir tutuluyordur ve bu bir fedakârlık testidir.

Güç kullanımı yasaktı ama Esra’nın gücü kendiliğinden aktifleşmişti. Bir an bu olasılıkları söylemek istedi ancak yasağı çiğnemekten ve sonrasında neyle karşılaşacağını bilmemekten korktuğu için yalnızca izlemekle yetindi.

Esra başını çevirdiğinde Efe’yle göz göze geldi. Kendini belli etmemek için başını hemen başka bir tarafa çevirdi ama Efe’nin gözleri hâlâ Esra’nın üzerindeydi.

Bir şey hissetmişti.

Melis ayağa kalkacak gibi oldu ama Sefa onun önüne geçti.

— Dur.

Melis Sefa’ya baktı.

— Ama annem…

— Bunun annen olduğuna dair hiçbir kanıt yok.

Melis’in gözleri doldu.

— Ya gerçekse?

Sefa bir an sustu.

Ardından Veno kapıya baktı.

— Eğer gerçekten annen olsaydı seni dışarı çağırmak yerine içeri girmenin bir yolunu arardı.

Kapının dışındaki ses aniden kesildi.

Ardından tavandaki hoparlör yeniden çalıştı:

— TEBRİKLER! TESTİ BAŞARIYLA GEÇTİNİZ.

Herkesin yüzü gerildi.

Buğra küfretti.

— Siktir git! Test mi?

Anons devam etti:

— Karşınıza çıkan senaryo, güven testinin bir parçasıydı. Amacınız duyduklarınıza inanmak değil, inandıklarınızı sorgulamaktı. Bir sesin tanıdık gelmesi, onun gerçek olduğu anlamına gelmez. Duygularınızın kararlarınızı yönetmesine izin verdiğiniz anda kontrolü kaybedersiniz.

Bu, Nocteria Akademisi’nin ilk dersiydi.

Burada dersler anlatılarak değil, gerçekler yaşatılarak öğretiliyordu.

Işıklar geri geldi. Fakat bu kez masanın üzerinde daha önce var olmayan küçük siyah zarflar duruyordu. Herkesin önünde bir tane vardı ve üzerlerinde isimleri yazılıydı.

Doğan zarfına baktı.

— Bunlar ne şimdi?

Onur kendi zarfını eline aldı.

— Bence açmamız gerekiyor.

Atakan zarfını çoktan yırtmıştı. İçinden tek bir kart çıktı. Üzerinde şöyle yazıyordu:

“GÜVENECEĞİN KİŞİYİ DOĞRU SEÇ.”

Atakan kâğıdı masaya fırlattı.

— Bunun neresi test amına koyayım!

Ceyhun kendi kartını açtı. Onun kartında farklı bir cümle vardı:

“SEÇİMİNİN SONUNDA SORUMLU OLACAKSIN.”

Sena’nın yüzü düştü.

— Kartlarımız farklı.

Herkes kendi kartını incelemeye başladı. Çok geçmeden gerçek ortaya çıktı: Kartların hiçbiri aynı değildi.

İrem kartını sessizce Berk’e çevirdi. Berk okuduğunda yüzündeki ifade bir anda değişti.

Esra, Berk ve irem’e doğru dönüp kartında yazanı okudu.

—“Birini öldürmek cesaret değildir.”
Ne demek oluyor bu?

İkiside cevap vermedi çünkü ne olduğunu onlarda anlamamıştı. Esra, bu sefer sadece irem’e doğru konuştu.

— Senin kartında ne yazıyor?

İrem kartını göğsüne bastırdı.

— Hiçbir şey.

Ama Berk onun yalan söylediğini anlamıştı. Çünkü kartta şöyle yazıyordu:

“YANINDAKİ KİŞİYE GÜVENME.”

Berk, İrem’in kartını gördükten sonra birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. İrem de gözlerini ondan kaçırdı.

Masadaki herkes kendi kartını incelerken Esra, İrem ve Berk arasındaki kısa bakışmayı fark etti.

Tam o sırada zihninin içinde yeniden ince bir sızı oluştu.

Bu kez üç olasılık gelmedi.

Sadece tek bir kelime canlandı:

“İHANET.”

Esra’nın nefesi kesildi.

Efe hemen bunu fark edip Esra’nın yanına yaklaştı. Aralarındaki mesafe iki adım kadardı.

— İyi misin?

Esra ona bakmak için başını kaldırdı.

— İyiyim.

Efe, Esra’nın yüzündeki en ufak ayrıntıyı bile ezberlemiş gibiydi.

— Değilsin.

Esra cevap vermedi.

Sustu.

İlk defa susmuştu.

Melis hâlâ kapıya bakıyordu. Annesinin sesi kesilmişti ama sanki hâlâ koridorda yankılanıyordu.

— Benim annemin sesini nereden biliyorlar?

diye fısıldadı.

Veno yanıtladı:

— Muhtemelen senden aldıkları bilgilerden.

Melis ona döndü.

— Ben ailemden kimseye bahsetmedim.

Veno’nun yüzü ciddileşti.

— İşte mesele de bu.

Herkes ne olduğunu anlamaya çalışırken duvar saatinin tıkırtısı yemekhanedeki ağır sessizliği böldü.

Rüzgâr bakışlarını duvardaki saate çevirdi.

— Saat 19.00’u geçmek üzere. Yemekhaneden dağılalım.

Sesi mesafeli ve soğuktu.

Masadakiler ürkek fısıltılarla ayağa kalktı. Kimse kuralları çiğnemeyi göze alamıyordu.

Öğrenciler koridora döküldü. Kimi kaynaşmak adına ortak alanda oturmayı seçerken kimi doğrudan odasına çekildi.

⸻

9 NUMARALI ODA

Buğra odanın kapısını arkasından sertçe kapattı. Ceketini çıkarıp yatağının üzerine fırlattıktan sonra odanın ortasında durarak etrafa göz gezdirdi.

Siyah duvarlar, tavandaki küçük kamera ve birbirinden birkaç metre uzakta duran iki yatak…

Bütün bunlar onu rahatsız etmek yerine daha da sinirlendiriyordu.

Kuzey ise çoktan yatağına oturmuş, elindeki siyah karttan uçak yapmaya çalışıyordu. Kartında yazan cümleyi pek umursamış gibi görünmüyordu.

“BAZI HATALAR GÜLÜŞÜNÜ SONSUZA DEK SUSTURUR.”

Kuzey’in yüzünde küçümseyici bir gülüş belirdi.

— Bu yataklar küçük. Birleştirsek mi?

Buğra ona ters ters baktı. Siniri hâlâ geçmemişti.

— Ne birleştirmesi amına koyayım? Gay mi yapacaksın bizi?

Kuzey iğrenmiş gibi baktı.

— Birleştirelim dedim sadece. Senin aklın ne fesatmış!

Buğra odanın içinde gidip gelirken söylendi:

— Akıl mı kaldı kardeşim? Nursima öldü, güven testi, güçler, dersler… Neyin içine düştük biz?

Kuzey elindeki uçağı incelerken sırıttı.

— Nocteria. Bence çok eğlenceli olacak.

Buğra ona baktı ama Kuzey ona bakmıyordu bile.

— Ne eğlencesi amına koyayım? İnsan burada var olan aklını da kaybeder.

Kuzey başını kaldırdı.

— Var mı ki?

— Kuzey!

Buğra’nın sesi uyarıcıydı.

— Tamam, tamam, sustum.

Odanın içi sessizleşti.

Kuzey elindeki uçağı Buğra’ya doğru fırlattı. Uçak Buğra’nın bedenine çarpıp hemen yere düştü.

Buğra önce yerdeki uçağa, ardından Kuzey’e baktı.

— Ne saçma şeylerle uğraşıyorsun ki?

Kuzey gözlerini devirdi.

— Hâlâ yatakları birleştirmemek konusunda emin misin?

— Kuzey, eminim.

— İyi, tamam be!

Buğra sonunda yatağının kenarına oturdu. Kuzey de vakit kaybetmeden küçük gelen yatağına uzanıp kendini uyumaya bıraktı.

Nasıl olsa daha uzun geçecek geceleri olacaktı.

⸻

1 NUMARALI ODA

Esra ve İrem odalarına geçtiklerinde yataklarının üzerinde duran okul formalarıyla karşılaştılar.

Esra nefretle baktı.

— Ne şimdi bu? Bir de bu saçmalık mı çıktı başımıza?

İrem formaları incelerken yanıtladı:

— Sanırım disiplin istiyorlar.

Esra gözlerini devirdi.

— Sikerim disiplinlerini! Sanki çok bir bokmuşuz gibi… Bu sinirle göz göze geldiğim ilk kişiyi öldüreceğim.

İrem hem şaşkınlıkla hem de ortamın ağır havasını yumuşatmak istercesine konuştu:

— Umarım ilk göz göze geleceğin kişi ben olmam.

Esra’nın dudaklarında samimi bir tebessüm belirdi. İrem de gülümsedi.

Aralarında ilk defa gerçek bir yakınlaşma anı yaşanmıştı.

Esra yatağın kenarına oturdu.

İrem ise gözlerinde masum bir merakla sordu:

— Melis’in annesinin sesi ne alakaydı? Bunu nasıl bilebilirler? Ya Melis gerçekten o kapıdan çıksaydı ne olacaktı? Esra… Biz neyin içine düştük böyle?

Esra bakışlarını sertleştirip İrem’in elindeki karta dikti.

— Zayıflık göstermezsen hiçbir şeyini kullanamazlar. Paniklersen kontrolü onların eline verirsin. Bu arada… Daha ne kadar saklayacaksın o elindeki kartı benden?

İrem panikledi.

— Hiçbir şey yazmıyor dedim ya!

— Hadi ya!

dedi Esra alaycı bir sesle.

—Berk’e o kartı gösterdiğinde yüzünün nasıl değiştiğini gördüm. Beni kandırmaya çalışma. Ayrıca Berk’e de güvenme.

İrem savunmaya geçti.

— Berk’e güvenme ya da güven durumu yok ortada. Sadece… Diğerleri gibi davranmadı bana. İyi birisi. Hakkında bir şey bilmiyorum zaten.

Esra, İrem’in gözlerinin içine baktı. Sesi buz gibi ve oldukça ciddiydi.

— İşte hatan tam olarak bu. İnsani duyguların bu okul içinde hiçbir değeri yok. Eclips’in dediğini hatırla: “En az şüphelendiğiniz kişi.” Berk’e o kartı gösterdiğin an ona koca bir koz verdin.

İrem merakla sordu:

— Sen kimseye güvenmeyecek misin yani?

Esra acı bir şekilde güldü.

— Ben aynaya baktığımda kendime bile güvenmiyorum bazen. Bu akademide birine güvenmek, kısa yoldan intihar etmek demek.

İrem’in yüzü asılınca Esra durumu fark edip konuyu değiştirmeye çalıştı.

— İrem, İrem… İrem isminin anlamı ne?

İrem başını kaldırıp Esra’ya baktı. İçinde bulundukları durumla sorduğu soru arasında bağlantı kurmaya çalıştı ama cevap vermekten de kaçınmadı.

— Cennet bahçesi. Ama bazı yerlerde “yalancı cennet bahçesi” olarak da geçiyor.

Esra’nın yüzünde sıcak bir tebessüm oluştu.

— Yani… İyiymiş.

— Senin isminin anlamı ne?

diye sordu İrem tatlı bir merakla.

Esra biraz düşündükten sonra cevap verdi:

— Gece yolculuğu.

İrem gülümsedi.

— Ayy, çok güzelmiş Esra!

Esra kendinden emin bir tavırla yanıtladı:

— Biliyorum.

İkisi de bir süre konuşmadı.

İrem aynanın karşısında saçını düzeltirken Esra, formaların yakasına asılan Nocteria Butiği kartlarını kopartıyordu. Bir yandan da söyleniyordu:

— Nocteria Butiği ne amına koyayım?

Kendi dediğine kendi gülerken İrem, aynanın önündeki sandalyeden kalkıp yatağına doğru yürüdü.

Esra da başını ona çevirdi. Sonra yeniden önüne dönüp kartları kopartırken konuştu:

— Senin gücün neydi bu arada?

— Anı İzleri

dedi İrem alçak sesle.

— O ne ya?

— Bilmiyorum ki tam olarak… Sanırım nesnelerle ya da kişilerle temas edince onların anılarından parçalar görüyorum. Aslında bunun bir güç olduğunu bile anlamamıştım başta. Lisedeyken dokunduğum eşyalardan garip sesler duyardım ama anlam veremezdim. Meğer özel bir gücüm varmış.

Esra başını salladı.

— Ben de normal hayatımda bunu yaşardım. Üç olasılık görürdüm zihnimde. Onlardan biri gerçekleşince arkadaşlarım spiritüel, üçüncü göz, altıncı his falan derdi.

İrem’in gözleri heyecanla parladı.

— Bence çok havalı! Geleceği görebilmek harika bir şey. Düşünsene, biri seni şu okulda öldürmek istese bunu önceden anlayabilirsin.

Esra duraksadı.

— Aslında…

Esra, aşağıda yaşanan olayları İrem’e anlatıp anlatmamak arasında kalmıştı.

Hayatı boyunca kolay kolay güvenmezdi. Ama güvenmeyi çok istiyordu.

İrem’in gözlerindeki masumiyete ve samimiyete inanıp ona güvenmeyi seçmişti.

— Az önce yemekhanede bunun bir güven testi olduğunu görmüştüm. Hatta Nursima’nın öleceğini bile…

İrem aniden Esra’nın sözünü kesti.

— Bir dakika! Sen kızın öleceğini bile bile onu ya da kimseyi uyarmadın mı?

Esra’nın savunma yapmasına fırsat vermeden sesini yükseltti:

— Sen gerçekten onun gözümüzün önünde ölmesine izin mi verdin?

Esra gerilerek ayağa kalktı.

— Ne olduğunu kavrayamadım bile! Ayrıca güç kullanmak yasak dediler, duymadın mı?

İrem öfkeyle başını iki yana salladı.

— Bu yaptığının hiçbir açıklaması olamaz Esra! Sen gerçekten saf kötüsün. Sırf kendi kıçını riske atmamak için gözünün önünde birinin ölmesine izin verdin. Aklım almıyor!

İrem söylenerek ayağa kalktığında Esra’nın da sabrı taştı.

— Sen nasıl bir yerde olduğumuzun farkında değilsin galiba! Burası kimseyle dostluk kurup eğlenebileceğin, Berk’le kırıştırabileceğin bir yer değil! Eğer önce kendini düşünmezsen geberip gidersin!

İrem’in gözleri doldu.

— Ben de senin içinde gerçekten biraz olsun iyilik olduğunu düşünecek kadar gerizekâlıymışım. Kartımda yazan şeye daha da çok inanıyorum şimdi!

Esra kaşlarını çattı.

— Hani kartında “hiçbir şey” yazmıyordu?

İrem yakalandığını anlayınca lafı uzatmadı.

— Ben gidiyorum.

Hızla kapıya yöneldi.

Esra arkasından soğuk bir sesle seslendi:

— Yarın sabaha cesedini bulursam şaşırmayacağıma emin ol!

İrem kapıyı sertçe çarpıp çıktığında Esra birkaç saniye boyunca olduğu yerde kaldı. Odanın içinde yalnızca duvar saatinin sesi vardı.

Esra gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı.

— Sikeyim böyle akademiyi…

İrem’in söyledikleri sinirini bozmuştu ama asıl canını sıkan şey, söylediklerinin bir kısmının doğru olmasıydı.

“Saf kötülükmüşüm…”

Alaycı bir şekilde güldü.

— Keşke o kadar basit olsa.

Tam o sırada koridordan ayak sesleri duyuldu.

Esra başını kaldırıp kapıya baktı. Ayak sesleri kapının önünde durdu. Kapı iki kez vuruldu.

Esra ayağa kalktı.

— Kimsin?

Cevap gelmedi.

Kaşlarını çattı ve kapıya yaklaştı.

— Kimsin lan, amına koyduğum?

Yine sessizlik.

Esra kapıyı açtığında koridor bomboştu. Ancak yerde bir kâğıt duruyordu.

Eğilip kâğıdı aldı. Üzerinde tek bir cümle vardı:

“GÜVEN TESTİNİN İLK AŞAMASINDA BAŞARISIZ OLDUN.”

Esra’nın yüzündeki ifade anında değişti.

Kâğıdı çevirdi. Arka tarafında başka bir cümle daha vardı:

“İREM YALNIZ DEĞİL.”

Esra’nın bakışları sertleşti.

— Hay sikeyim…

Koridorun diğer ucundan bir ses geldi.

Esra başını çevirdi. Bir gölge birkaç saniyeliğine duvarın köşesinde belirdi ve anında kayboldu.

— Hey!

Esra hızla koridora çıktı.

Kimse yoktu.

⸻

KORİDOR

Aynı dakikalarda İrem merdivenlerden aşağı iniyordu. Öfkesi hâlâ geçmemişti. Esra’nın söylediklerini zihninde döndürüp duruyordu:

“Burası kimseyle dostluk kurabileceğin bir yer değil. Önce kendini düşünmezsen geberip gidersin.”

İrem dişlerini sıktı.

— İyi ki onunla arkadaş olmaya çalışmamışım!

Birinci kata geldiğinde koridorun sonunda Berk’i gördü. Berk duvara yaslanmış, elini burnuna götürmüştü.

İrem onu görünce durdu. Berk de onu fark edip yaklaştı. Her zamanki gibi değildi; burnu kanıyordu ve oldukça gergin görünüyordu.

İrem onun kanlı burnunu görünce kaşlarını çattı.

Berk ona baktı.

— İyi misin?

İrem başını çevirdi.

— Değilim.

Berk kaşlarını kaldırdı.

— Esra’yla kavga mı ettiniz?

İrem soruyu umursamadan yanıtladı:

— Bizi boş versene sen. Senin burnuna ne oldu?

Berk burnunu elinin tersiyle silmeye çalıştı.

— Önemli bir şey değil. Dolaba çarptım.

İrem anlam veremeyerek ona baktı.

— Dolaba çarpmış gibi görünmüyor.

— Görünmez kaza.

dedi Berk ve gülümsedi.

İrem üstünde durmadı. Aklı bir yandan Esra’yla olan konuşmasındaydı. Konuyu değiştirmek için sordu:

— Sen Esra’yla kavga ettiğimi nereden biliyorsun?

Berk omuz silkti.

— Yüzünden belli.

İrem kısa bir süre sustu. Sonra elindeki kartı hatırladı. Berk’in bakışları da istemsizce cebine kaydı.

İrem hemen kartı cebine soktu.

— Sen de bunu soracaksan git.

Berk’in yüzündeki ifade değişti.

— Hayır, sormayacağım.

— Niye?

— Çünkü bana anlatmak istemiyorsan seni zorlamam.

İrem birkaç saniye boyunca onu inceledi. Sonra istemeden yumuşadı.

— Esra sana güvenmememi söyledi.

Berk hafifçe güldü.

— Esra herkese güvenmemen gerektiğini söyledi.

— Sana da mı?

— Bana da ne?

— Sen de mi güvenilmezsin?

Berk cevap vermeden önce koridorun karanlık tarafına baktı.

— Burada kimseyi tanımıyoruz, İrem.

— Bu bir cevap değil.

— Biliyorum.

Berk gözlerini yeniden İrem’e çevirdi.

— Ben de kendime güvenip güvenmediğimi bilmiyorum.

İrem’in yüzü ciddileşti.

— Ne demek o?

Berk başını hafifçe yana eğdi.

— Boş versene. Esra gibi sana güven hakkında konuşma yapmayacağım. Ama Esra…

İrem’in kaşları çatıldı.

— Esra ne?

Berk sözüne devam etti:

— Bence bu akademide güven kelimesinin üzerinde bu kadar duran biri, güvenilmemesi gereken asıl kişi olabilir.

— Ne demek istiyorsun? Oda arkadaşıma, yani en çok güvenmem gereken kişiye güvenmemem gerektiğini mi söylüyorsun?

Berk cevap vermedi.

Tam o sırada İrem’in cebindeki kart aniden ısındı.

İrem irkilerek kartı çıkardı. Berk de karta kilitlendi.

Kartın üzerinde daha önce olmayan bir yazı belirdi.

İrem’in nefesi kesildi.

“İLK KAYIP: 23.47.”

Berk kolundaki saate baktı.

23.44.

İrem fısıldadı:

— Üç dakika…

Berk doğruldu.

— Bu ne demek?

— Bilmiyorum.

— İrem…

— Bilmiyorum dedim!

İrem’in zihni iyice bulanıklaşmıştı. Her şey karma karışıktı. Ama o karmaşanın içinde bir cümleyi ayırt edebilmişti:

“Kendine bakma.”

Ne demek istiyordu?

İrem donup kaldı.

— Berk…

— Ne?

İrem yavaşça başını kaldırdı. Koridorun başındaki pencerenin yansımasında kendini gördü.

Ama yansıması ona bakmıyordu.

Başka bir tarafa bakıyordu.

Camdaki İrem, karanlık koridora bakıyordu!

İrem’in yüzü bembeyaz oldu.

Berk onun baktığı yere döndü.

— Ne görüyorsun?

İrem cevap veremedi. Çünkü camdaki yansımanın arkasında insana benzemeyen bir siluet vardı.

Siluet elini kaldırıp üç kez cama vurdu.

Tak. Tak. Tak.

Berk hemen İrem’in önüne geçti.

— Burada kal!

İrem’in sesi titredi.

— Berk… O şey yansımada.

— Ne?

— Gerçekte yok.

Berk camı inceledi. Hiçbir şey göremiyordu.

— İrem, burada bir şey yok.

Silueti neden sadece İrem görmüştü?

Yansıma hâlâ oradaydı. Kolunu kaldırıp koridorun karanlık bir bölümünü gösterdi.

İrem kaşlarını çattı ve gözlerini kırpıştırdı.

Siluet kaybolmuştu.

Tam o anda akademinin tüm ışıkları yeniden söndü.

— Sikeceğim buranın ışıklarını da ya!

diye sövdü Berk.

Koridor zifiri karanlığa gömüldü.

Uzaktan metalik bir zil sesi duyuldu.

23.47.

İrem’in elindeki kart yere düştü.

Karanlığın içinden hoparlörlerin cızırtılı, kalın sesi yükseldi:

— BİR ÖĞRENCİ KURALLARI İHLAL ETTİ.

Berk donakaldı. İrem’in nefesi kesildi.

Ses devam etti:

— CEZALANDIRMA İÇİN OYLAMA BAŞLAYACAK.

Ardından ışıklar yeniden yandı.

Karanlık koridorun olduğu tarafta, yerde kanlar içinde bir beden yatıyordu.

İrem şok olmuştu. Kanı donmuş gibiydi.

Berk yerde, nefes alıp almadığı bile belli olmayan bedene doğru yürüdü. Sonra başını kaldırıp İrem’e baktı ve tek bir isim söyledi:

— Ali…

İrem’in gözleri fal taşı gibi açıldı. Birkaç adım atarak Ali’ye baktı.

O anda gözleri, yerdeki Ali’nin hemen yanında duran Nocteria Akademisi kartlığına kaydı.

Kartlığın üzerinde tek bir isim yazıyordu:

ESRA.

İrem birkaç saniye boyunca kıpırdayamadı.

Nocteria’da herkesin bir sırrı, her sırrın bir bedeli ve her güvenin bir ihaneti vardır.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…