~ ONUR'LA YOLCULUK ~

Yıldızteknik Üniversitesi'ni gezmeye gidecektik. Servisler gelince hepimiz bahçeye indik ve herkes servislere doluştu.
Bahçede Onur ile ben kalmıştık. Ben;
- Bana bak, cam kenarı benim.
Onur;
- Niyeymiş o?
Ben;
- Öyle istiyorum çünkü.

Onurla aramızda 18 cm vardı. O 1.87 bense 1.69 dim O yüzden onunla konuşurken yukarı bakmak zorunda kalıyorum. Onur eğilerek gözlerimin içine baktı ve fısıldayarak:
- İlk kim kaparsa onundur, dedi. Ardından ışık hızıyla koşmaya başladı servise doğru. Ben ne olduğunu anlayamadan Onur servise girmişti bile. Bense çok hızlı koşan bir kızdım. Onurun arkasından nefes nefese koştum ve serviste de onuru itmeyi başararak cam kenarini kaptım. Herkes şaşkınlıkla bize bakıyordu. Onur ise sırıtarak yanıma oturdu ve:
- Hızlıymışsın Küçük Hanım.
Ben:
- Öyleyimdir tabii Bay Zorba.

İkimizin de birbirimize taktığımız lakaplar hoşumuza gitmişti.
Yol boyunca cami izledim. Bir süre sonra uyuyakalmışım fark etmeden. Uyandığımda Onur ayakta benim üstümdeydi. Başta gerildim ve ne yapmaya çalıştığına anlam veremedim. Fakat bacaklarımın üşüdüğünü hissettim. Bacaklarıma bakarken eteğimin baya dalgalandığını, hatta neredeyse üstümden uçacak kadar havalandığını fark ettim. Çok utanmıştım. Domates gibi kızardığımı hissedebiliyordum. Onur ise camı kapatmaya çalışıyordu. Bir anlığına nedense Onur'a karşı düşüncelerim değişmişti. Beni düşünmesi çok ince ve tatlı gelmişti. Onur cami kapattıktan sonra yerine oturdu ve bana bakınca uyandığımı fark etti:
- Ooo Ece hanımlar uyanmışlar.
Gülümsedim ve:
- Hmm, evet...
Onur gülümsediğimi fark edince fazla fazla sırıttı piç gülüşüyle. Olamaz, yoksa ondan hoşlandığımi falan mı zannetti? Lanet olsun!
Konuyu değiştirmek için söze girdim;
- Ee çalışıyor musun inek öğrenci? Beni geçebileceğini mi zannediyorsun?

Onur yüzüme doğru eğildi. Neredeyse dudaklarımı öpecek kadar yaklaşmıştı pis sapık. Geri çekilmek için kendimi cama yasladım sirtimla birlikte. Onur fısıldayarak;

- Fazla özgüvenlisin. Ama dikkat et herşeyin fazlası zarardır küçük hanım, dedi.

Bense sustum. Yolun geri kalanı boyunca hiç konuşmadık. Yaklaşık yarım saat sonra indik. Sonunda Yıldızteknik üniversitesi'ne varmıştık. İrem hemen yanıma geldi ve koluma girdi;
- Ya Ece, sinirlerim bozuldu. Şu salak sarı maymun Batu bana yol boyunca 'kızıl çiyan' deyip durdu. Ben neden bununla oturmak zorunda kaldım?!

Kahkahalara boğulmuştum;
- PUAHAHAHAHHA, İrem kızım, siz ikiniz velet misiniz? Kavgalarınız çok komik.

İrem sinirle:
- Ne yapayım aaaa? Batu otistigi başlatıyor kavgaları, diye yanıtladı.

İrem'le konuşurken gözüm bir anda uzaktan bizi izleyen Onur ve grubuna takıldı.Onur, Karan, Batu ve Alaz.Hepsi oradaydı. Ama aralarında sadece Onur beni izliyordu. İki eli de cebindeydi. Onunla ilgilenmiyormuş gibi görünmek için kafamı başka yöne çevirdim. Ve sonunda Yasemin hoca bizim sınıfı yanına çağırıp sıraya dizdi. Herkes kura arkadaşıyla sıradaydı. Ben de her zamanki gibi Onur'la... Sonunda içeri girdik...