~ "BAY KAHRAMAN" ~

Bugün edebiyat dersinde dergi projesine başlıyorduk. Yasemin hoca sınıfa girdi. Her zamanki şık kombinlerinden biriyle gelmişti. "Günaydın gençler." der demez öğretmenler masasına oturdu. "Biliyorsunuz ki bugün projeye başlayacağız. O yüzden herkes takım arkadaşı ile birlikte otursun lütfen." dedi. Sınıfta bir gürültü oluşmaya başlamıştı çünkü herkes yer değişikliği yapıyordu. Ben de onur'un yanından kalkarak istemeye istemeye de olsa Alaz'ın yanına oturdum. "Merhaba Ece, yanıma hoşgeldin." dedi Alaz sırıtarak. Ayıp olmasın diye zoraki de olsa gülümseyerek "Hoşbuldum Alaz." diyebildim. Birkaç saniyeliğine arkamı döndüm. Onur Batu ile projeyi unutmuş lakırdıya dalmıştı. Daha sonra İrem'e baktım. O da lidya ile sohbete dalmıştı. Alaz bana kendi kalemlerinden birini uzattı. Ben de kalemi aldım ve Alaz'ın boş defterine dergi için birşeyler yazmaya başladım. Şuan sadece taslak aşamasındaydık. Alaz yanıma yaklaşarak eğildi ve "Hmm, bakalım ne yazıyorsun Ece hanım?" dedi. Rahatsızlık içinde gerileyerek yazdıklarımı okumaya başladım. Alaz keyifle beni dinliyordu. Sanki okuduklarımdan çok bana odaklanmış gibiydi. Yine de belli etmemek için ara sıra dinliyormuş gibi bir izlenim vermek adına konuyla alakalı birkaç soru soruyordu. Bense cevaplıyordum. Birkaç ekleme daha yazdıktan sonra taslağı tamamladım. Alaz'a dönerek "Taslak bitti şimdi bunun üstünden geçmemiz gerekiyor. Yani araştırma yapacağız ve eksik olan yerleri düzenleyeceğiz." dedim. Alaz umursamaz bir tavırla "Hallederiz rahat ol" dedi. "Peki o zaman rica etsem sen şimdi biraz telefondan araştırma yapar mısın? Bana kaynakları oku ve ben de yazayım." dedim gayet resmi bir şekilde. Alaz sanki ortamı ısıtmak istercesine pişkin pişkin tavırlar sergilemeye devam ediyordu. Ara sıra sözde 'şaka' adı altında formamın kravatıyla oynayıp bozuyordu. Sonunda dayanamayarak resmiyetimi bir yana bıraktım ve "Alaz yeter şaplatıcam şimdi bir tane kafana!" dedim. Alaz da aramızdaki buzların eridiğini zannederek "sanki vurabilcen ha" dedi sırıtarak. Sinirle ensesine bir şaplak yapıştırdım. Ama öyle bir şaplattım ki sınıfta ses çok fena yankılandı. Bir an sınıfa bir sessizlik çöktü. Herkes bize dönmüştü. Birkaç saniyeliğine Onur ile göz göze geldim. Anlayamadığım bir yüz ifadesiyle bana bakıyordu...
Gözlerimi tekrar başka yöne çevirdim ve hocaya baktım. Neyseki kendi işiyle ilgileniyordu. Yani sinirlenmemişti. Ve diğer herkes de aynı şekilde kendi işine dönmüştü. Onur hariç...
Tekrar Alaz'a döndüğümde kahkahayla bana bakıyordu. "Ne gülüyorsun Alaz salak mısın?" diye sorduğumda ise "Yalnız çok fena şaplattın. Bu işin hakkını veriyorsun Ece" dedi her zamanki lakırdılarıyla. Ciddiyetimi geri kazanarak hafifçe öksürdüm ve "Hadi işimize bakalım. Bu proje bitmezse Yasemin hoca bizi bitirir." dedim. Alaz da tekrar telefonuna döndü ve vikipediden dergi hakkında bulduğu bilgileri bana okumaya başladı. Ben de bu taslağıma ekliyordum. Sonunda teneffüs zili çaldı ve bana bir özgürlük hissi geldi. Alaz'ın yanında resmen daralmıştım. Tam yerimden kalktım sırada Alaz nazikçe kolumu tuttu ve defterini bana uzatarak, "Ece, senin taslağın burada. Bir sonraki derste projeye devam edeceğimiz için defterin sende kalması daha makbul." dedi. Eğilerek deftere uzandım ve "Peki, sağol. Ben defteri sonra sana veririm. Görüşürüz" diyerek sırasından uzaklaşmama rağmen Alaz'ın bakışlarının hala üstümde olduğunu hissederek içimde hafif bir tiksinti duydum. Önyargılı olmak istemem ama bu çocuk bana iyi bir izlenim vermiyordu açıkçası.

Eski sıramiza, Onur'un yanına tekrar döndüğümde ise Onur'un sert ve yargılayıcı bakışlarıyla karşılaştım. Yanına oturdum ve şüpheyle "Onur sen bir garipsin sanki. İyi misin?" diye sordum. Onur "iyiyim." diye geçiştirse de ben Onur'dan iyi duygular sezmiyordum. Tekrar sordum;

- Onur iyi gibi değilsin. Lütfen bana nolduğunu söyler misin?

Onur;

- Çok mu duymak istiyorsun Ece? Tamam yanındaki orospu çocuğu yüzünden sinirlendim. Oldu mu?

Hafifçe irkildim ve gözlerimde soru işaretleri ile ona bakmaya devam ettim. Onur devam etti;

- Beraber güldüğünüzü görmek hoşuma gitmedi.

Hemen araya girdim;

- Yanılıyorsun Onur. Ben gülmedim sadece o güldü. Benim o çocuğun yanında olmaktan zevk aldığımı mı zannediyorsun?

Onur sinirli bir ses tonuyla devam etti;

- Tamam sen gülmedin ama o senin sayende güldü. Ensesine vurduğun için olabilir mi belki Ece, hm?

Onur'un bu hesap soran ses tonundan oldukça rahatsız olmuştum. Derin bir nefes alarak konuştum;

- Abartıyorsun Onur. Ben ona şaka amaçlı vurmadım sinirlendiğim için vurdum. Boş konuşuyordu çünkü.

Onur en sonunda "Peki Ece öyle olsun." diyerek sustu. Açıkçası Onur'un bu kadar kıskanç kişilikte biri olduğunu bilmiyordum. Alt tarafı çocuğun ensesine vurmuştum. Onur'u çok seviyordum ama onun bu kıskanç haliyle uğraşmak zor olacak gibiydi... Yine de sevgilimin gönlünü kazanmak zorunda hissediyordum.

Bir sonraki ders boyunca ikimiz de hiç konuşmadık. Bu sefer bacağıma da dokunmadı. Tamamen derse odaklanmış gibiydi. Ben de sıkıldığım için ara ara önünde oturan İrem'le konuştum o kadar. Zaten şu an matematik dersi o kadar boğucu ve sıkıcı geliyordu ki... Üstelik daha da boğulmama sebep olan bir etken vardı. Ara sıra Alaz'ın bana baktığını fark etmiştim. Onun bakışları beni hem çok geriyor hem de boğuyordu. Belki de Onur beni kıskanmakta haklıydı... Ama yine de olayları büyütmek istemiyordum. Benim yüzümden Alaz'la kavga etmesini de istemiyordum. Bu yüzden ders boyunca kafamı sıraya dayayip çözüm yolu düşündüm. Bir ara matematik hocası beni fark etmiş olacak ki birden "Ece" diye seslenmesiyle irkildim. Onur da derste ilk defa bana döndü. Aslında sadece Onur değil herkes...

Kafamı sıradan kaldırıp "Evet hocam?" deyiverdim.
Hoca "Tahtaya gel ve 9. soruyu çöz." dediğinde bir süre duraksadım ve içimden "İşte şimdi boku yedim..." diye düşünmeye başladım. Dersi hiç dinlememiştim ve soruyu nasıl çözeceğime dair hiçbir fikrim yoktu. Tam sıradan kalkacağım esnada Onur kimseye çaktırmadan elime küçük bir kağıt parçası sıkıştırdı. Tahtaya doğru yürüdüm ve belli etmeden elimdeki kağıdı okudum. O an sevinçten ne yapacağımı bilemedim. Kağıtta sorunun çözümü vardı. İçimden Onur'a dualar ederek soruyu okudum.
Ve sonrasında çözümünü ezberlediğim trigonometri sorusunu takır takır çözmeye başladım. Onur sayesinde... Çözdükten sonra hocaya döndüm. Hoca "Aferin Ece dersi dinlemiyor gibi görünüyordun ama demek ki dinliyormuşsun." diyerek yerime oturmama izin verdi.

Yerime oturduğumda hayranlıkla Onur'a bakmaya başladım. Onur da bana soğuk yapmayı bırakmış olacak ki sırıtarak bana bakıyordu. Kimse görmeden hafifçe elini tuttum, siyah kalemimle eline "Teşekkür ederim Bay Kahraman" yazıp bir kalp çizdim. Onur da elindeki yazıyı okudu ve okuduktan sonra kulağıma eğilerek "Rica ederim Bayan uykucu" dedi.

Şimdi de alt tarafı derste 5 dakika kestirdik diye uykucu olduk!