~ GEZİNİN SONU ~

Yıldızteknik Üniversitesi'ni gezmeye başlamıştık. Üniversitedeki 19 yaşındaki bir çocuk (üniversite 1. sınıf öğrencisi olsa gerek) tanıtım kulübünde olduğu için bize üniversiteyi gezdirecekti. Çocuğun adı Bulut'tu. Hemen önümde yürüyordu. Gözüm bir fakülte sınıfına çarptı. Çocuğa "Bu fakültenin kampüsü ve amfisi nasıl?"dedim. Çocuk;
- Burası hukuk fakültemiz. Kampüsü sosyal işlerle uğraşmak için gayet uygun bir ortam ve 2 tane amfisi var. Genelde bu amfilerde en deneyimli profösörlerimiz ders verir. Bende bu fakültedenim umarım gelecek sene seni de burada görürüz, dedi sıritıp göz kırparak.
Onur araya girdi;
- Görmesen de olur.
Onur çocuğa nefretle bakmaya başladı.
Onur'a göz devirdim
Bulut;
- Sakin ol bro fazla agresifsin, dedi sırıtarak.

İyi de, Onur neden Bulut'a böyle davranmıştı?

Kafamdaki tüm bu düşüncelerle üniversitesiyi gezmeye devam ettik. Onur'un yanında, sınıftakilerin önünde, Yasemin hoca ve Bulut'un arkasında yürüyordum. Birden ayağım yerdeki pet şişe çöpüne takıldı ve hafif kaydım, düşecek gibi oldum. Daha doğrusu tam düşecektim ki, biri beni kolumdan sertçe tuttu. Duraksadım, kafamı kaldırdım ve Onur'un yakışıklı yüzüyle karşılaştım. Yüzü soğuk ve tepkisizdi. Uzaktan mesafeli biriydi. Ama yakından...
Uzun süre ela gözleriyle bakıştım ve en sonunda yutkunarak "T - teşekkürler" deyiverdim. Onur ise cevap vermedi. Sonra kolumu bıraktı. Ve yürümeye devam ettik. Ardından telefonuma bir bildirim geldi. Telefonumu açtım ve ekranda İrem'in WhatsApp bildirimiyle karşılaştım. Hemen arkamda yürüyordu, neden yazma gereği duymuştu ki? Demek ki özeldi. Tıkladım ve içimden mesajı okudum.
"Ooo Onur Beyle etkileşimlere devam🤭kızım hani sevmiyodunuz bu çocukla birbirinizi"
Bildirim karşısında hem utanmış hem de kızmıştım. Hemen yazıverdim:

- İrem saçmalama, çocuk insanlık görevini de mi yapmasın? Yere sülük gibi yapışıp geberse miydim? Hem hala sevmiyoruz birbirimizi.

İrem mesajı okudu ama cevap yazmadı. Hemen arkamda yürüdüğü için İrem'in kıkırdama sesleri geliyordu...

(1 saat sonra...)

Ve 1 saatin sonunda üniversite gezimizi tamamlamıştık. Tekrar servislere bindik. Ben yine Onur'la oturmak zorundaydım. Servis bizi teker teker evlerimize birakacakti. Normalde okulun bitmesine daha vardı ama okulda öğretmenler kurul toplantısı olacağı için bugün bizi erken salmıştılar. Yol boyunca Onur'a tek kelime etmedim. Yani konuşmadık. Sanırım hala aramizdaki buzlar erimemişti. İddia yüzünden olsa gerek...

Nihayet servis bizim sitenin önünde durdu. Servisten indim. Eve geçtim. Annemler hala Ankara'dan dönmemişti. Nedense yorgun hissediyordum. Güzelce duş aldım ve masa başına geçip ders çalıştım. Bugün günlerden cumaydı. Sonunda hafta sonu gelmişti. Ama hafta sonu için planım yoktu. Çünkü pazartesi yazılılar başlayacaktı ve Onur'la girdiğim iddiayı kazanmak zorundaydım. Bu yüzden sadece ders çalışacaktım... Yaklaşık 4 saat ufak kahve molalarimla ders çalıştıktan sonra cuma günümü de verimli bir şekilde kapatıp yatağıma girdim...