Bölümler 1Şu an: Geri Dönüşler
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bahar dönemi başlamıştı tabi bununla beraber tüm müsabakalarda öyle
Müdür beyimiz sağolsun sportif bir adam olduğundan tüm okulu şu tribünlere doldurmayı asla bırakmazdı
Boks maçlarına katılmayı uzun zaman önce bırakmıştım ama bugün kaçamadığımdan dolayı buradaydım
Tabi yanımda Asya'yı da sürüklemiştim
Açıkçası o halinden memnundu , gözüne kestirdiği çıtırlara bakıyordu.
Gürültülü ortamları sevmezdim, kulağımda çınlayan yüksek sesleride
Burası ise sanki bana inat hazırlanmış tımarhane gibiydi
Elimdeki su şişemi parmaklarım arasında ezmemek için zor duruyordum. Ki yanımdaki Asya benim tam tersime tribünü bir sosyal keşif alanına çevirmişti
"Şu üst tribündeki 3.yü gördün mü" diyerek dirseğiyle kolumu dürttü, gözlerimi kırpıştırarak kime baktığını anlamaya çalıştım
"Fizik dersinde uyuyan esmer çocuk... Meğer basket takımındaymış,kolej ceketiylede ayrı bir yakışıklı ha"
Asya'nın cilveli ses tonu kulağımda çok net çınlıyordu
"Görecek halim mi var Asya" diye mırıldandım, başımı ellerimin arasına alıp "Gürültüden kafayı yemek üzereyim, sen hâlâ çocuk süzüyorsun"
Asya kıkırdayarak maçı izlemek için öne eğildiğinde kollarımı göğsümde kavuşturdum
Kızıl saçlarımı omzumun üstünden geriye atarak duruşumu dikleştirdim
Tam o sırada üst tribünden gelen tok bir erkek sesi kulaklarımı doldurdu
"Kızıl saçlarınız dikkatimi dağıtıyor odaklanamıyorum"
Başımı hızla sesin geldiği yöne çevirdim
Az önce Asya'nın göstermeye çalıştığı esmer çocuktu
Okul formasındaki ışıl ışıl formasından, kırışmamış ceketinden ve sıkı kravatından anlaşılacağı gibi okula geleli çok olmamıştı anlaşılan
Belkide daha yeni farkediyordum
Esmer teni, keskin yüz hatları ve kahve gozleriyle hınzır bir gülümsemeyle bana bakıyordu
"Pardon" dedim. Sesimi oldukça mesafeli ve sert çıkarmaya çalışarak
Gürültülü ortam daha da sinirimin bozulmasına sebep oluyordu
"Kimin dikkatini dağıtıyormuşum"
"Benim" dedi lafı hiç eveleyip gevelemeden "Maçı izliyorum ama bu dalgalı kızıl saçları görmezden gelmek elde değil"
Yanımdaki Asya görülmeyeceğini düşünmüş olmalı ki bana doğru eğildi ve fısıldadı "Çocuk resmen uçuyor, sesi inanılmaz değil mi"
Asya'ya göz devirdim , görmezden gelmeye çalışarak başımı esmere diktim "Dikkatin bu kadar pamuk ipliğine bağlıysa boks maçları sana göre olmayabilir, çıkış sağda" diyerek son noktayı koydum
Bozulmuş bir surat görmek isterdim fakat yüzü verdiğim cevapla sanki daha da aydınlandı
O cevap vermeye hazırlanırken ona arkamı döndüm
Laubalilik sevmezdim.
Tam o an ön tribünlerden "vur! Vur! Vur!" Sesleri yükseldi
Gözlerim istemsizce ringe kaydı
Sağ taraftaki çocuk 12/D'lerdendi, birkaç kere koridorda karşılaşmıştık
Oldukça güçlü birine benziyordu
Boks eldivenlerini birbirine vurarak ringin etrafında döndü,kız hayranları oldukça fazla olmalı ki çığlıkları yankılandı
Yerini aldığın derin bir sessizlik oluşan geniş alanda adım sesleri duyuldu
Tahminimce rakibiydi
Rakibi ise...
Kalbim bir anlık duracak gibi oldu
Doğru gördüğümden emin olmak ister gibi tekrar tekrar baktım
Gerçekten oydu. 3 yıldır kayıplara karışmış adam şimdi ringdeydi
Bir cümlelik bir vedayla giden korkak herif karsımda capcanlı ringde duruyordu
Boynuna serdiği havlu,siyah şortu ve dağınık siyah saçları
Olgunlaşmıştı, yüz hatları daha bi belliydi, gamzeleri iyice belirginleşmiş yada özlediğim-
Hayır özlemediğim için öyle geliyordu.
Nefesimi tutmuş, ringin ortasında duran adama bakıyordum. Yıllar önce ardına bile bakmadan çekip giden adama...
"Oha!!" diye mırıldandı Asya, yanımda hafifçe doğrularak "bu çocuk o değil mi!
Vural'ların varisi, bu okulda mı inanmıyorum"
Asya’nın şaşkınlıkla kurduğu cümle kulaklarımda yankılanırken, tribündeki gürültü sanki bir anda tamamen yok olmuştu. Kulaklarımda uğuldayan tek şey, göğsümün kafesini zorlayan kendi kalp atışlarımdı
Boynundaki havluyu koçunun olduğu köşeye savurduğunda gözlerini tribünde gezdirdi ve buz mavi gözleri benimkilerle kesişti
Hafifçe sırıtarak rakibine döndü
Hakemde yerini aldığında iki yarışmacıyı ringin ortasına çağırdı
12/Dden kaslı çocuk alayla karşısındakini süzdü
O ise hiçbir tepki vermedi
Tehlikeli olanda zaten bu tepkisizliğiydi.
Hakem düdüğü çaldığında tribün iyice coşmuştu,ayağa kalkıp izleyenler, tezahürat yapanlar
Ama benim tek duyduğum kalbimin orantısız atışlarıydı
Asya'yı alıp gitmek istedim, ama yerimde çakılı kalmış gibi hareket edemedim
12/D'li çocuk, okulda kasıntı tavırlarıyla tanınan o iri kıyım boksör, özgüvenle öne atıldı. Rakibinin üzerine yürüyüp hızlı bir sol direkt çıkardı
Vural ise ani bir hareketle başını yana eğdi, hamle boşa çıkmıştı
O saniyelik boşlukta öyle net öyle sert bir hamle indirdiki rakibi geriye savrularak iplere tutundu
Rakibini iplerde sıkıştıran Vural, tek bir nefes bile almadan art arda iki kroşe çıkardı. Vuruşların tok sesi, kapalı spor salonunda yankılanırken içim ürperdi.
Yıllar önce de böyleydi sakin, kontrollü ama karşısındakini bitirene kadar durmayan o tehlikeli kişiliği.
12/D'li çocuğun artık ayakta durmakta zorlandığını, koçunun köşeden havlu atmaya hazırlandığını gördüm.
Ancak ringdeki adam hakemin araya girmesine izin vermedi.
Rakibinin yakasından tuttuğu gibi onu kendine çekti, kulaklarına fısıltıyla birkaç şey söyledi —uzaktan ne dediğini duymama imkan yoktu ama rakibinin yüzündeki o korkuyu buradan bile görebiliyordum— ve ardından hafif bir itmeyle adamın yere yığılmasını sağladı.
Hakem kolunu kaldırdığında salon inliyordu
"Nakavt! Alp Arslan Vural rakibini nakavt ediyor"
Maç biter bitmez nefes nefese kalan adam, başını kaldırıp doğrudan bizim bulunduğumuz yöne baktı
Islak siyah saçları alnına yapışmıştı, göğsü aldığı nefeslerle hızlı hızlı inip kalkıyordu
Göz göze geldiğimizde anlayabildiğim kadarıyla dudaklarını oynattı "çıkışa doğru gel"
Hiçbirşey olmamış gibi birde emir vermesi iyiden iyiye çileden çıkarmıştı beni
Çantamı alarak topuklarımı vura vura tribünden indim
"Dur bir dakika, nereye gidiyorsun?" diye arkamdan seslenen Asya'nın telaşlı adımlarını işittim ama durmadım
"Gidiyorum Asya" diye tısladım koridora çıktığımızda "O kafası bozuk, egoist herifle uğraşacak tek bir saniyem bile yok"
"Kızım adam az önce resmen ringi darviz etti üstelik sana baktı ve konuşmak istiyor!" Asya kolumdan tutup beni durdurmaya çalıştı, nefes nefese kalmıştı
"Konuşmak mı istiyor? Konuşmasını sikeyim. Emir veriyor ya bana
Yıllar sonra karşıma çıkıp bu haddi nerden buluyor"
Asya'nın yüzünden bir şok dalgası geçerken hemen arkamızdaki kapalı salonun çift kanatlı demir kapısı gıcırtıyla açıldı
Ortamdaki boğucu gürültü bir anda azalsa da, üzerimize doğru gelen o ağır, kendinden emin adımların sesi koridorda yankılandı
Asya korkuyla kolumu sıktı, "Selen..." Diye fısıldadı "arkanda."
Arkama dönmeme gerek kalmadı
o tanıdık ve hafif genzimi yakan parfüm kokusundan bile onun olduğunu biliyordum
Değişmemişti, parfümü yani
Hafif bir kafa hareketiyle Asya'yı yanımdan kovdu, koridor zaten boştu
Özür dileyerek yanımdan geçen Asya'ya sinirli bakışlar fırlattım ama faydasızdı
Artık başbaşa kalmıştık
Hâlâ ona arkam dönük olduğundan kulağıma doğru eğildi, boynuma vuran nefes alışverişlerinden anlıyordum
"Özledin mi beni Selen Soyder" dedi boguk bir sesle
Dalga geçiyor olmalıydı benimle.
Hırsla arkamı döndüm, "ne yüzle karşımdasın Vural"
"Ne yüzle mi?" diye tekrarladı, sesi o kadar alçak, o kadar pürüzlü çıktı ki koridorun duvarlarında yankılandı. Dudaklarında yine o tehlikeli, meydan okuyan kıvrım vardı. "Gittiğim gibi geri gelme yüzüyle"
"Pü o zaman sanada yüzünede " diyerek o pahalı ayakkabısına tükürdüm
Evet ben az önce Alp Arslan Vural ın ayakkabısına tükürmüştüm
Bunu yaptıktan sonra yumruk yememiş ilk kişiydim galiba
Güldü
Sinirli bir gülüştü bu
3 sene öncede olsa sevgili olduğum adamın her mimiğini hâlâ anlıyordum...
Üzerime bir adım attığında geriledim
Bir adım daha
Ve bir adım daha
Sırtım duvara değdiğinde kaçacak yer kalmamıştı
"Demek yüzüme tükürecek kadar dolusun, kızıl" kaşlarımı catıp yüzüne bakarak kafa salladım
"Peki ya kalbin? O da bu kadar öfkeli mi, yoksa hâlâ eskisi gibi benim için mi atıyor"
Dediklerine benim bile bir cevabım olduğundan emin değildim
Kolunun altından hızla çıkarak topuklularıma rağmen hızlıca ondan geri geri giderek uzaklaştım
Orta parmağımı yüzüne sallarken "benim kalbimin kime attığını bilmem ama sen gittikten sonra benim için kalbi atan çok kişi var Vural"
Bu dediklerime attığı son bakış ölüm fermanım gibi hissettirmişti
Hızlı hızlı merdivenleri çıkarak onu arkada bıraktım
Şahin kolejinde neler olacak şimdiden merak ediyordum
.....
Alprsln | Vurl:
Geri dönüşler...
1.703.865 beğeni 507.246 yorum
Bölüm etkileşimi
