Bölümler 1Şu an: Bölüm 1 — Anahtar
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ela, anahtarı üç gün cebinde taşıdıktan sonra kapıyı açabildi.
Üç gün boyunca onu her yere götürmüştü: İstanbul’daki atölyeye, tramvaya, annesinin mutfağına. Pirinçten, soğuk ve beklenenden ağırdı. Noterin verdiği zarftan çıktığında bile eski bir şey gibi kokuyordu. Tuz mu, kül mü, bilemedi.
“Ayvalık, Zeynep Hanım’ın evi,” demişti avukat telefonda, sanki bir adres vermekle aralarında bir akrabalık kurulacakmış gibi. “Size kalmış Ela Hanım. Başka vâris yok.”
Zeynep Hanım, Ela’nın annesinin annesiydi. Ela onu hiç görmemişti. Annesi de ondan hiç söz etmemişti. Bu bir yasak değildi, yasaktan daha kötüydü. Kapalı bir oda gibi, hep aynı yerde duruyordu ve kimse önünden geçerken yavaşlamıyordu.
Son otobüs Ayvalık’a akşam dokuza doğru vardığında yağmur yeni dinmişti. Taş sokaklar ıslaktı. Hava deniz, zeytin ve nemli kireç kokuyordu. Ela bu kokuyu tanıdı. Mesleği gereği her eski duvarın nefesini tanırdı. Yine de bir an durup içine çekti, çünkü bu koku yalnız bir duvarın değil, bir geçmişin kokusuydu.
Çınar Sokağı’nın sonundaki ev, gecenin içinde olduğundan büyük görünüyordu. İki katlı, kalın taş duvarlıydı. Yeşil kepenkleri solmuş, köşesindeki asma kurumuş dalları yüzünden bir sinir ağı gibi duvara yapışmıştı. Üst kattaki pencerelerden biri, yıllardır kimsenin açmadığı bir göz gibi karanlıktı.
Anahtarı kilide soktu. Çevirdi. Çevirdi bir daha.
İçerideki bir şey direniyordu.
“Kapıyı hafifçe kaldır,” dedi arkasından bir ses. “Kilit yıllardır tutuk. Önce kaldıracaksın, sonra çevireceksin.”
Ela irkilerek döndü.
Sokağın başında, fenerin ışığını sırtına almış bir adam duruyordu. Uzun boyluydu, ceketinin yakası kalkıktı. Elinde kâğıt bir poşet vardı, içinden bir kitabın köşesi çıkıyordu. Fener sallanınca yüzü göründü: sert hatlı, üç günlük sakallı, gözlerinde yorgunluktan çok başka bir şey olan bir yüz.
“Siz kimsiniz?” dedi Ela.
“Kerem. Karşıdaki dükkân benim.” Başıyla sokağın öbür yanını gösterdi. Tabelasında soluk altın harflerle Eski Sayfa yazıyordu. Vitrinde sarı bir ışık yanıyordu. “Kapıyı kaldırın.”
Ela kapıyı kaldırdı ve anahtarı çevirdi. Kilit, uzun bir uykudan uyanan biri gibi homurdanarak açıldı.
“Teşekkür ederim,” dedi Ela. Sonra, adamın yüzündeki sakinliği fark edip ekledi: “Adımı söylemedim.”
Kerem bir an durdu. Çok kısa, neredeyse fark edilmeyecek bir an.
“Avukat Hamdi Bey bu hafta dükkâna uğradı,” dedi. “Kasaba küçüktür Ela Hanım. Bu sokakta yeni bir ışık yandığında herkes bilir.”
Mantıklı bir cevaptı. Ela bunu biliyordu ve yine de kabullenemedi. Çünkü adam o cevabı hazırlamış gibi söylemişti. Ayrıca gözleri ona değil, kapının ardındaki karanlığa bakıyordu. Bir şeyi yoklar gibi, bir şeyin yerinde olup olmadığını anlamaya çalışır gibi.
“Sigorta kutusu merdivenin altında,” dedi Kerem. “Elektrik varsa oradan gelir.”
“Sizin için bir önemi yok,” diye mırıldandı Ela. Adamın duyup duymadığını anlayamadı.
Kerem başını eğdi ve sokağın öbür yanına geçti. Dükkânın kapısını açarken bir kez dönüp baktı. Ela’ya değil, eve baktı.
İçerisi, kapanmış bir kitabın içi gibi kokuyordu. Toz, lavanta ve eski bir şeyin soluk tatlılığı.
Telefonunun ışığıyla holü taradı. Mobilyaların hepsi beyaz çarşaflarla örtülmüştü. Karanlıkta, her biri sessizce bekleyen birer hayalet gibi duruyorlardı. Sigorta kutusunu merdivenin altında buldu. Sigortayı kaldırdığında tavandaki lamba iki kez titredi, sonra sarı bir ışıkla yandı.
Ela tuttuğu nefesi bıraktı.
Ev, ışıkta daha az ürkütücüydü. Duvarlar kalın, tavanlar yüksekti. Taş merdivenin basamakları ortadan, yıllarca basılmış gibi çukurlaşmıştı. Zeynep Hanım burada yaşamış, bu basamaklarda her gün aynı yere basmıştı. Ela bunu bir tabaka halinde okudu: Çukurun derinliği bir ömrün yazısıydı.
Sonra gözü duvara takıldı.
Holün sonunda, merdivenin hemen yanında, kalın kireç sıvanın bir yerinde bir yama vardı. Tabana yakın, bir kapı genişliğinde, kabaca düzeltilmiş bir alan. Renk olarak yakındı ama doku yanlıştı. Çimento karışmıştı. Bu duvarı bir usta değil, aceleyle çalışan biri onarmıştı.
Ela’nın içindeki restoratör uyandı. Yorgundu, saat geçti, yarın sabaha kalabilirdi. Ama uyanık bir restoratörün gözü bir kez bir yamaya takıldıysa, o yama artık orada duruyor demekti.
Çantasından küçük deri bir rulo çıkardı. Spatula, kemik kazıyıcı, ince bir fırça. Ne zaman bir yere gitse yanında olurdu bunlar, tıpkı başka insanların telefon şarj aleti taşıması gibi.
Yamaya parmak boğumlarıyla vurdu.
Tok. Tok. Boş.
İçi çınladı.
Elleri kendiliğinden çalıştı. Kazıyıcıyı yamanın kenarına yerleştirdi, hafifçe bastırdı. Çimentolu sıva, yıllara ve nemin yediği yerlere dayanamadı. Parçalar halinde döküldü. Altından düz, kesme bir taş çıktı. Kenarında parmakların hâlâ görülebileceği kadar kaba bir derz vardı.
Taşı kıpırdattı. Kolaydı.
Sanki biri çok uzun zaman önce, bir gün geri döneceğinden emin olarak yerleştirmiş ve kuvvetle bastırmamıştı.
Taşı kaydırdı. Arkasında karanlık, soğuk ve küçük bir göz vardı. Bir avuç genişliğinde, bir kol boyunca derinlikte. İçinde yağlı bir bezle sarılmış bir şey duruyordu.
Ela bezi açtığında elleri titriyordu. Bunu fark edince kendine kızdı, çünkü yıllardır elinde nice kırılgan şey tutmuştu. Ama bu başkaydı.
İçinde bir deste mektup vardı. Kırmızı bir kurdeleyle bağlı, sararmış kâğıtlardan oluşan bir deste. En üstteki zarf, kırmızı bir mumla mühürlenmişti. Mumun içinde, silik bir iz, belki bir çapa, belki bir harf, görünüyordu.
Zarfın üzerinde, titrek ama kararlı bir el yazısıyla tek bir satır yazılıydı:
Bu evi açacak olana.
Ela, zarfı çevirdi. Arka yüzde, mumun kenarında kurumuş bir parmak izi vardı. Daha aşağıda, kurşun kalemle, sonradan eklenmiş gibi duran bir satır:
14 Eylül 1994. Selim hâlâ dönmedi.
Bir an hiçbir ses duymadı. Ne taşların nefesini, ne kendi kalbini.
Sonra pencereden sokağa baktı.
Karşıdaki dükkânın ışığı hâlâ yanıyordu. Vitrinin önünde, camın arkasında, kıpırdamadan duran bir gölge vardı.
Kerem, eve bakıyordu.
Bölüm etkileşimi
