5.BÖLÜM

Kapı kapanmıştı.
Aylin kapının yanında duruyordu.
Burak ise odanın ortasında.
Sessizlik bu kez basit değil, kesiciydi.
Aylin ilk konuşan oldu:
“Ben burada uyumam.”
Burak cevap vermeden ceketini çıkardı.
“Kimse senden uyumanı istemiyor.”
Aylin sinirlendi:
“Beni burada kilitleyemezsiniz.”
Burak gözlerini ona çevirdi:
“Kilitlemiyoruz.”
Durdu.
“Zaten kaçmıyorsun.”
Aylin bir an sustu.
Çünkü bu cümle sinir bozucu derecede doğruydu.
Aylin yatağa bakmadı bile.
“Ben yerde yatarım.”
Burak dolabı açtı:
“İstediğini yap.”
Aylin sertçe:
“Sen hep böyle misin?”
Burak:
“Nasıl?”
Aylin:
“Umursamayan.”
Burak kısa bir an durdu.
“Hayır.”
“Ben sadece kontrol etmiyorum.”
Sessizlik.
Dışarıda rüzgâr vardı.
Konağın eski camları hafif titriyordu.
Bir ayak sesi.
Yavaş.
Dikkatli.
Birisi odanın önünden geçti.
Durdu.
Dinledi.
İçeriden ses yoktu.
Ama biri oradaydı.
Ve izliyordu...
Aylin aniden fısıldadı:
“Biri var.”
Burak hemen dikkat kesildi.
“Ne?”
Aylin kapıya baktı:
“Dinliyorlar.”
Burak sessizce kapıya yaklaştı.
Kapıyı açtı.
Koridor boştu.
Ama Burak biliyordu.
“Burada yalnız değiliz.”
Aylin ilk kez yumuşadı gibi oldu:
“Yani gerçekten…”
Burak cümleyi tamamladı:
“Evet.”
Durdu.
“Birileri bizi izliyor.”
Aylin yavaşça geri döndü.
“Bunu neden yapıyorlar?”
Burak cevap vermedi hemen.
Sonra:
“Evliliğimiz için değil.”
Aylin:
“O zaman?”
Burak:
“Bizi evlendiren şey için.”
Sessizlik.
İlk kez aynı noktaya bakıyorlardı.
Düşmanlık değil.
Şüphe.
Aylin fısıldadı:
“Demek birlikte çalışmak zorundayız…”
Burak başını hafif eğdi:
“Zorunda kaldık.”
BÖLÜM SONU...