Bölümler 1Şu an: 1.bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Tozlu duvarların arasından sızan barut kokusu ve dışarıdaki telsiz cızırtıları arasında, zamanın son saniyelerini sayıyordum. Bu koca dünyada nefes almamı bekleyen, adımı dualarına katan ya da yokluğumda kapı eşiğinde yasımı tutacak tek bir kimse bile yoktu. Belki de üniformayı üzerime geçirdiğim ilk günden beri bu ateş hattında olmamın tek sebebi buydu: Benim hiç sahip olamadığım o sıcak aile sofralarından tek bir sandalye bile eksilmesin, hiçbir annenin gözü kapıda, hiçbir çocuk yarım kalmasın diye kendi varlığımdan vazgeçmek. Hayatım, başkalarının nefesine siper olmak üzerine kuruluydu.
Şimdi ise aynı sebeple, başka ailelerin sandalyesi boş kalmasın diye ben hâlâ içerideyken bu taş bina saniyeler içinde havaya uçurulacaktı. Parmaklarım soğuk tetiğin üzerinde dinlenirken duvarların arkasından gelen o keskin geri sayımı duyuyor ama korkunun zerresini bile hissetmiyordum. Çünkü insan bu hayatta seveceği ve tutunacağı her şeyi çoktan yitirdiğinde, geriye kalan tek şeyi—kendi hayatını—kaybetmekten hiç korkmuyormuş; ölüm o an, sadece zaten yarım kalmış bir hikâyenin mühürlenmesi gibi geliyormuş."
1.Bölüm
Salonun ortasındaki kalın, krem rengi halının üzerine dizlerini kırıp çökmüş, etrafına saçtığı boya kalemlerinin arasında kendine küçük, güvenli bir dünya kurmaya çalışıyordu Gökçe. Henüz küçücüktü; elleri kalemleri tam kavrayamayacak kadar narin, kalbi ise bir annenin şefkatine muhtaç olacak kadar kırılgandı. Önünde duran beyaz resim kâğıdı, onun için sadece sıradan bir kâğıt parçası değildi. O kâğıt, hiç sahip olamadığı huzurun, evin içinde yankılanmayan kahkahaların ve belki de annesinin saçlarını okşayacağı o mucizevi anın tek umuduydu. “Belki bu resmi çok beğenir,” diye geçirdi içinden, dudaklarını birbirine bastırarak. “Belki o zaman beni de birazcık sever.”
Kuru boya kalemlerini parmaklarının arasında dikkatle çeviriyor, en doğru tonu bulabilmek için renkleri kâğıdın kenarında küçük çizgiler halinde birbirine karıştırıyordu. Önce annesini çizmişti. Kâğıdın sol tarafına, olduğundan çok daha yumuşak hatlarla, yüzünde hiç görmediği o sıcak tebessümle bir kadın figürü yerleştirmişti. Sıra gözlerine geldiğinde, eline aldığı açık kahverengi ve yeşil kalemleri üst üste sürerek annesinin o keskin, ela gözlerini kâğıda aktarmaya çalıştı. Gerçekte o gözler kendisine her baktığında buz kesiyor, içini ürpertiyordu ama Gökçe, kâğıttaki anneye merhametle bakan gözler çizmişti. Kalemi bastırırken bile parmakları titriyordu; sanki yanlış bir çizgi çekerse annesi kâğıdın içinden çıkıp ona kızacakmış gibi bir tedirginlik vardı üzerinde.
Annesini tamamladıktan sonra derin bir nefes aldı ve kâğıdın diğer yanına geçti. Şimdi sıra babasındaydı. Hakan’ı çizerken küçük kızın omuzlarındaki görünmez yük bir nebze olsun hafiflemiş, yüzüne istemsizce aydınlık bir ifade yayılmıştı. Babasını çizerken gözleri bile gülüyordu. Onun geniş omuzlarını, eve her girdiğinde Gökçe’yi kucaklayıp havaya kaldıran güçlü kollarını ve yüzündeki o güven veren çizgileri büyük bir özenle kâğıda döktü. Babası, bu soğuk ve kasvetli evdeki tek sığınağı, fırtınalı denizlerdeki tek limanıydı.
Anne ve babasını yan yana, elleri birbirine değecek kadar yakın çizdikten sonra sıra ortadaki boşluğa, yani kendisine gelmişti. Elini çenesine dayayıp bir süre kâğıda baktı. Kendini onların tam ortasına, el ele tutuşmuş bir halde çizecekti. Önce babasının aynısı olan o duru, orman yeşili gözlerini boyadı. Ardından annesinden miras kalan, omuzlarına kadar dökülen kuzguni siyah saçlarını çizdi. Her bir telini özenle tarar gibi kalemle doldurdu.
Başını hafifçe kaldırıp salonun ortasındaki cam sehpanın parlak yüzeyine yansıyan görüntüsüne baktı. Resimdeki kızla camdaki kendi yansımasını kıyasladı; tıpatıp aynı olmalarını istiyordu. Bakışları camdaki yansımasından kolunun açıkta kalan kısmına ve elmacık kemiğinin hemen altındaki hafif gölgeye kaydı. Küçük eli, istemsizce yanındaki boya kutusunda duran koyu mor kaleme uzandı. Kendi tenindeki o morlukları da resme çizecekti; çünkü gerçeği yansıtmak istiyordu. Tam kalemin ucunu kâğıda değdirecekken parmakları havada dondu. Gözleri korkuyla büyüdü. Hızla mor kalemi elinden bırakıp kutunun en dibine itti. Eğer annesi o morlukları kâğıtta görürse kıyamet kopardı. Yine bağırır, yine ellerini konuştururdu.
Kalemlerini dizlerinin yanına bırakıp çıkardığı sonuca baktı. Kâğıtta mutlu bir aile vardı. Birbirine gülümseyen bir anne, koruyucu bir baba ve tam ortalarında gözlerinin içi parlayan küçük bir kız çocuğu... Gökçe’nin göğsünde tarif edemediği bir sızı büyüdü. O küçücük yaşına rağmen acı bir gerçeği çoktan kavramıştı: Gerçek olmayan şeyler her zaman daha güzeldi. Tıpkı önündeki şu kâğıtta duran resim gibi. Ne kadar uğraşırsa uğraşsın, ne kadar uslu durursa dursun, bu tablo onun hayatında asla gerçekleşmeyecek bir hayalden ibaretti. Annesi onu sevmeyecekti, bu gün gibi aşikârdı. Ama yine de küçük kalbi pes etmeyi reddediyordu; Gökçe, o ufacık sevgi kırıntısına ulaşabilmek için uğraşmaya devam edecekti.
Resmine bakıp kendi kendine burukça gülümsediği o kısacık anda, salonun ağır ahşap kapısı büyük bir gürültüyle duvara çarparak açıldı.
Gökçe’nin sırtı anında kaskatı kesildi. Yüzündeki o masum gülümseme saniyeler içinde silinip yerini derin bir dehşete bıraktı. İçeri giren annesi Nuran’dı. Nuran’ın gözleri, halının üzerine dağılmış kalemlere ve kâğıtlara kilitlendiği an yüzündeki damarlar gerildi.
"Ne bu evin hali?!" diye kükredi Nuran, sesi salonun yüksek tavanında yankılanırken. "Ben sana ne dedim Gökçe! Bu çöpleri ortalığa dağıtmayacaksın demedim mi? Bir daha görmeyeceğim sakın!"
Hızlı ve öfkeli adımlarla küçük kızın yanına gelip tam yüzüne doğru eğildi. Nefesindeki o yakıcı öfke Gökçe’nin yüzüne çarpıyordu. Gökçe başını hafifçe omuzlarının arasına çekti, nefesini tuttu. Daha tek bir kelime bile edemeden annesinin eli havalandı.
Odanın o boğucu sessizliğinde şak diye keskin, tok bir ses yankılandı.
Darbenin şiddetiyle küçük kızın başı yana savruldu, kulakları uğuldamaya başladı. Yanağında alev gibi yanan bir acı belirmişti ama Gökçe’nin gözünden tek bir damla bile yaş düşmedi. Dudaklarının kenarında metalik bir tat ve hafif bir ıslaklık hissetti; dudağı patlamıştı. Elini kaldırıp o ıslaklığa dokunmak, acısını hafifletmek istedi ama parmaklarını kımıldatamadı. Dokunsaydı annesi daha çok kızardı. Ağlamak istedi, boğazına koca bir yumru oturdu ama ağlayamadı. Çünkü bu evin yazılı olmayan en acımasız kuralını ezberlemişti: Ağlasaydı annesi yine döverdi. “Tekrar dene ağlamayı,” derdi o buz gibi sesiyle ve ağlaması tamamen kesilene, nefesi tükenene kadar vurmaya devam ederdi.
Gökçe, dişlerini birbirine kenetleyip tek bir ses bile çıkarmadı. Bu sessizlik Nuran’ı sakinleştirmek yerine öfkesini daha da körükledi. Kadın, öfkeyle eğilip küçük kızın o özenle çizdiği kuzguni siyah, uzun saçlarını avucunun içine doladı ve sertçe yukarı çekti. Gökçe, kafa derisindeki o yakıcı acıyla parmak uçlarında yükselmek zorunda kaldı.
"Sen ne yaptın bugün okulda?!" diye bağırmaya başladı Nuran, kızını sarsarak. "Başkasının kalemini almak ne demek ha?! Hırsız mısın sen? Ben seni böyle mi yetiştirdim?!"
Oysa onu hiç yetiştirmemişti ki... Başını bile okşamamış, ona tek bir doğruyu bile sevgiyle öğretmemişti. Gökçe, canının acısına rağmen gözlerini annesinin öfkeli ela gözlerine dikti. Sesi incecik ve titrek bir fısıltı halinde döküldü dudaklarından:
"Ben yapmadım..."
Gökçe asla yalan söylemezdi. Babası ona doğruluğun her şeyden üstün olduğunu, ne olursa olsun yalana sığınmaması gerektiğini öğretmişti. O kalemi çantasına kimin koyduğunu bilmiyordu ama kesinlikle o almamıştı.
"Bir de yalan söylüyorsun öyle mi?!"
Nuran bu cevabı duyunca tamamen kontrolünü kaybetti. Küçük kızı saçlarından ve kolundan çekiştirerek salonun balkon kapısına doğru sürükledi. Kapıyı hırsla açıp dondurucu akşam rüzgârının içeri dolmasına aldırmadan Gökçe’yi balkonun soğuk betonuna çıkardı. Kızın incecik bedenini belinden kavrayıp korkulukların üzerine doğru kaldırdı ve başını boşluğa, aşağıya doğru sarkıttı.
Gökçe’nin nefesi kesildi. Aşağıdaki karanlık ve sert zemin gözlerinin önünde dönüyordu. Rüzgâr saçlarını yüzüne savururken kalbi göğüs kafesini parçalayacakmış gibi atıyordu ama dudaklarından tek bir çığlık bile dökülmedi. Sadece soğuk demire tutunan parmakları bembeyaz kesilmişti.
"Görüyor musun aşağıyı?!" diye tısladı Nuran kulağının dibinde. "Bir daha yanlış bir davranışın olursa, bir daha adımı lekelersen seni buradan bırakırım! Düşer geberip gidersin, kimsenin de ruhu duymaz!"
Birkaç saniye boyunca o boşluğun üzerinde asılı tuttuktan sonra kızı sertçe geriye çekip tekrar içeri fırlattı. Gökçe dengesini kaybedip salonun çıkışındaki ahşap merdivenlerin kenarına doğru savruldu. Tam doğrulmaya çalışırken Nuran’ın havalanan eli bir kez daha yüzüne indi. Yediği o sert tokatla savrulan küçük kızın başı, merdivenlerin sivri ahşap korkuluğuna şiddetle çarptı.
Kafasının içinde şimşekler çaktı. Kaşının hemen üzerinden süzülen sıcak bir sıvı göz kapağına doğru akmaya başladı. Kaşı yarılmıştı. Buna rağmen Gökçe’nin ağzından tek bir ah bile çıkmadı. Sadece sırtını merdiven basamaklarına yaslayıp kendini küçülttü.
Nuran, ellerini beline koymuş, nefes nefese kızının tepesinde dikiliyordu. Gözlerindeki nefret, bir anneye ait olamayacak kadar karanlıktı.
"Sen asker olmak istiyorsun, değil mi?" dedi Nuran, sesine alaycı ve zehirli bir ton katarak. "Baban gibi üniforma giyip dağlara çıkmak istiyorsun... Umarım olursun kızım. Her gün, her gece dua edeceğim bunun için. Asker ol da bir kurşuna denk gel, geberip git! Tek temennim bu!"
Sözlerini bitirir bitirmez bir adım daha atıp Gökçe’yi merdiven boşluğuna doğru iyice sıkıştırdı. Gökçe sırtını geriye yasladıkça boşluğa biraz daha yaklaşıyordu. Tam dengesini yitirip merdivenlerden aşağı yuvarlanacağı o saniyede, dış kapının kilidi hızla döndü ve kapı ardına kadar açıldı.
"Gökçem! Kızım!"
Hakan’ın gür ve endişeli sesi evin içinde yankılandı. İçeri adımını attığı an merdiven kenarında sıkışmış kızını ve yüzünden süzülen kanı görmesiyle yüzündeki kan çekildi. Hızlı adımlarla Nuran’ı kenara çekip Gökçe’nin önüne siper oldu. Eğilip kızının omuzlarından tuttu, kaşındaki yaraya bakarken içinden bir şeylerin koptuğunu hissetti. Ama kızının yanında bu öfkeyi büyütmek istemiyordu. Sesini olabildiğince yumuşatmaya çalışarak, şefkatle konuştu:
"Gökçem, güzel kızım... Hadi sen odana geç. Birazdan geleceğim yanına. Kapıyı da kapat, olur mu?"
Gökçe, babasının o sıcak, güven veren sesini duyduğu an boğazındaki düğümün çözüldüğünü hissetti ama yine de başını sallamakla yetindi. Yerden kalktı, annesinin nefret dolu bakışlarının yanından sessizce geçip koridorun sonundaki odasına girdi ve kapıyı arkasından kapattı.
Kapıya yaslanıp yavaşça yere çöktü. Hâlâ ağlamamıştı. Gözleri kupkuruydu. Aslında o an babasının boynuna atılmak, onun geniş kollarının arasına sığınıp hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyordu ama annesinin sesi zihninin içinde yankılanmaya devam ediyordu. Kendini sıktı, dudaklarını ısırdı ve ağlamamak için direndi.
Çok geçmeden salon tarafından yükselen boğuk sesler, yerini kulakları sağır eden şiddetli bir kavgaya bıraktı.
"Nuran! Sen ne yaptığını sanıyorsun?!" diye gürledi Hakan’ın sesi. Evin duvarları bu öfkeyle titriyordu sanki. "Küçücük çocuk o! Yüzünün haline bak, kaşını yarmışsın! Derdin ne senin kadın?!"
"Bana sesini yükseltme Hakan!" diye karşılık verdi Nuran, sesi tiz ve hırçındı. "Senin o masum sandığın kızın bugün okulda hırsızlık yapmış! Benim adımı kirletiyor! Terbiye veriyorum ben ona!"
"Yalan söylüyorsun!" diye kükredi Hakan. Ardından salondan büyük bir gürültü koptu; cam bir eşyanın duvara çarpıp tuzla buz olma sesi koridorda yankılandı. "Gökçe asla yalan söylemez, kimsenin malına da el uzatmaz! Sen kendi içindeki nefreti o küçücük bedenden çıkarıyorsun! Ona bir daha elini kaldırırsan, bir daha tek bir saç teline zarar verirsen bu evi başına yıkarım Nuran, duydun mu beni?!"
Bağırışmalar, devrilen sandalyelerin gürültüsü ve kırılan camların şıngırtısı birbirine karışıyordu. Gökçe, odasının ortasında dizlerini karnına çekip yere çöktü. İki elini sıkıca kulaklarının üzerine bastırdı, gözlerini sımsıkı yumdu. Ama ellerini ne kadar bastırırsa bastırsın o korkunç sesler susmuyordu. Sanki o kavga odanın içinde, tam zihninin ortasında devam ediyordu. Titreyen bedeniyle duvarın dibine iyice sindi.
Dakikalar birbirini kovaladıktan sonra dış kapının sertçe çarpma sesi duyuldu ve evin üzerine ağır, boğucu bir sessizlik çöktü.
Çok geçmeden odasının kapısı yavaşça aralandı. İçeri giren babasıydı. Hakan’ın yüzü solgundu, gözlerinde derin bir pişmanlık ve tarifsiz bir hüzün vardı. Elindeki ilk yardım çantasını yatağın kenarına bırakıp dizlerinin üzerine çöktü ve tek kelime etmeden kollarını iki yana açtı.
Gökçe, babasının o açık kollarına baktı. Annesinin tehditleri, korkusu, gün boyu içinde biriktirdiği tüm o soğuk sessizlik bir anda tuzla buz oldu. Küçük kız, ileri atılıp babasının göğsüne sığındı. Hakan’ın güçlü kolları kızını sımsıkı sardığı an, Gökçe o gün ilk kez, tam o an hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Babasının omuzlarına tutunup sarsıla sarsıla ağlarken, ileride kalbini çelikten bir zırhla kaplayacak olan o küçük kız, son kez çocuk olmanın acısını döküyordu.
————————————————————————
"Komutanım, birkaç adam daha geldi ama içeride ne yaptıklarını tam olarak göremiyorum."
Telsizin soğuk, pürüzlü metaline dokunan parmaklarım, zifiri karanlığın içinde bir avcı gibi pusuya yatmış, nefesini dahi kontrol altında tutarak bekliyordu. Gece, dağların sivri sırtlarına bütün ağırlığıyla çökmüş, rüzgâr kuru otların arasından süzülürken sanki yaklaşan fırtınanın habercisi gibi uğulduyordu. Gökyüzünde ne bir yıldız parıltısı vardı ne de ayın o soluk ışığı; bulutlar kapkara bir perde gibi göğü örtmüş, doğa adeta bu kirli gecede yaşanacaklara şahitlik etmek istemiyormuş gibi yüzünü gizlemişti. Toprağın soğuğu kamuflajımın ince kumaşından sızıp kemiklerime kadar işliyor, nemli çimenlerin ve ıslak kayaların kokusu genzime doluyordu. Ama üşümek bizim lügatimizde çoktan silinmiş bir kelimeydi. Biz soğuğu da sıcağı da acıyı da eğitim sahalarında değil, vatan toprağının en ücra köşelerinde, nöbet mevzilerinde terbiye etmiştik.
Buradaydık. Bu aziz toprakların ekmeğini yiyip suyunu içtikten sonra, karanlık odalarda pazarlık masaları kurup kendi devletini sırtından hançerlemeye kalkan o şerefsizlerin kirli planlarını başlarına yıkmak için tam buradaydık. Saatlerdir tek bir kasımı bile kıpırdatmadan yattığım bu kayalık tepede, sadece görevimin bilinciyle nefes alıyordum.
Yüzümü toprağa iyice yaklaştırmış, kamuflajımın üzerindeki kamuflaj ağını başımın üzerinden geçirerek doğayla tek bir parça haline gelmiştim. Keskin nişancı tüfeğimin dürbününden sızan o soluk, yeşilimsi gece görüş ışığında adamlar tam karşımda, eski taş binanın geniş avlusunda toplanmış duruyordu. Binanın duvarları yılların yorgunluğuyla kararmış, yer yer dökülmüş sıvalarının altından kaba taşları ortaya çıkmıştı. Burası dışarıdan bakıldığında terk edilmiş, harabe bir dağ evini andırıyordu; ancak yerin altındaki tünelleri, çelik kapıları ve içeriye döşenen gelişmiş iletişim ağlarıyla tam bir ihanet karargâhıydı.
İşaret parmağım soğuk tetik korkuluğunun hemen üzerinde, o kusursuz, tek atışlık infazı gerçekleştirmek için adeta karıncalanıyordu. Mesafe benim için hiçbir şeydi; rüzgârın saatteki hızını, havadaki nem oranını, yerçekiminin mermi çekirdeği üzerindeki etkisini, hatta kendi kalp atışlarımın iki vuruşu arasındaki o milimetrik boşluğu bile zihnimde çoktan hesaplamıştım. İstesem, komutanımdan tek bir onay cümlesi çıksa, avluda dikilen o adamların hepsinin alnının tam ortasına tek birer kurşun sıkıp bu kirli oyunu saniyeler içinde bitirebilirdim. Namlunun ucundaki ölüm, bir nefes kadar yakındı onlara.
Ama yapamazdım. Yapmamalıydım.
Askerlik, hele ki bizim gibi gölgelerin içinde yürüyen on kişilik özel bir timin mensubu olmak, asla bireysel kahramanlıklara yer bırakmazdı. Biz burada tek bir beden, tek bir nefes, tek bir yumruktuk. Benim kendi öfkeme yenik düşüp vereceğim fevri bir karar, şu an gecenin karanlığında, farklı kayalıkların ve çalılıkların ardında nefesini tutmuş emir bekleyen silah arkadaşlarımın, can yoldaşlarımın hayatına mal olabilirdi. Eğer ben erken tetiğe dokunursam, içerideki gizli belgeler imha edilebilir, pusuya yatmış diğer unsurlar timin üzerine ateş açabilirdi. Disiplin, bizim hayatta kalma garantimizdi; en az mermilerimiz kadar keskin, zırhımız kadar sağlam olmak zorundaydı. Sabır, bir keskin nişancının en ölümcül silahıydı.
Kulaklığımdan Sancar Yüzbaşı’nın her zamanki gibi soğukkanlı, otoriter ve buz gibi keskin sesi duyuldu. Sesindeki o sarsılmaz kararlılık, en kaotik anlarda bile tüm timi tek bir merkezde toplamaya yetiyordu. Onun sesi telsizden yankılandığı an, dağların üzerindeki o boğucu karanlık bile sanki emre amade bir hale gelirdi:
"Gökçe, acele etme. İzlemeye devam et, hareketlerini ve kimin kime biat ettiğini çözmemiz lazım. Erken davranırsak asıl başı kaçırırız. Gözün kapıda olsun."
"Anlaşıldı komutanım," diye fısıldadım telsizin mandalına hafifçe dokunarak. Sesim, gece rüzgârının kuru yapraklar arasındaki hışırtısından bile daha kısık, neredeyse bir soluk kadardı. Gözümü dürbünün merceğinden bir milim bile ayırmadan avluyu taramaya devam ettim.
Avluda beş-altı kişilik bir grup, ortalarına aldıkları ahşap bir masanın başında hararetli bir şekilde tartışıyordu. Ellerindeki haritaları inceliyor, sürekli saatlerine bakıyorlardı. Belli ki önemli birini, bu karanlık toplantının asıl mimarını bekliyorlardı.
Dışarıdan bakan sıradan bir göz, bu ıssız dağ başındaki taş binanın avlusunda toplanmış bu adamları alelade bir kalabalık, belki de yolunu kaybetmiş birkaç köylü ya da sıradan kaçakçı sanabilirdi. Ama ben ne olduklarını, hangi karanlık odaklara hizmet ettiklerini, ellerine bulaşan kanın hesabını çok iyi biliyordum. Onlar, masum insanların kanı üzerinden kirli pazarlıklar yapan, annelerin gözyaşından, yetim kalan çocukların feryadından beslenen vatan hainleriydi. Sınır boylarında pusu kuranların, şehir merkezlerinde masumların canına kastedenlerin arkasındaki o kirli akıllardı. Onlara baktıkça midemin bulandığını, göğüs kafesimin içinde tarifi imkânsız, yakıcı bir öfkenin kaynadığını hissediyordum.
İçimden çok ağır, okkalı, yerin dibine sokacak bir küfür savurmak geçti. Oysa ben hayatım boyunca ağzıma tek bir kötü söz bile almamış, öfkesini bile çocukluğundan beri o çelikten disipliniyle terbiye etmiş biriydim. En zor anlarımda, en ağır yaraları aldığımda bile dilimi bozmamıştım; babam bana onurun sadece duruşta değil, insanın ağzından çıkan her kelimede saklı olduğunu öğretmişti. Fakat karşımızdaki bu manzara, bu alçakça ihanet öylesine mide bulandırıcı, öylesine haysiyetsizceydi ki, bir an durup düşündüm; ben bunlara şimdi küfür etsem, kelimeler kifayetsiz kalır, hatta küfre bile hakaret olurdu. Bunların varlığı bile insanlık onuruna atılmış en ağır lekeydi.
Tam o sırada avlunun batı cephesindeki dar patikadan farları kapalı, motor sesi neredeyse duyulmayacak kadar yavaş ilerleyen siyah bir arazi aracı göründü. Araç, taş binanın avlusuna girip keskin bir manevrayla durdu. Kapılar açıldı ve içeriden üzerlerinde koyu renkli, uzun paltolar bulunan üç adam indi. Öndeki iki adam etrafı kolaçan ederken, ortalarındaki uzun boylu, yapılı adam başını öne eğmiş, yüzünü gölgelerin arasına gizlemeye çalışarak doğrudan masanın başındaki grubun yanına yürüdü.
Bakışlarımı avluda hararetli bir şekilde konuşan ve yeni gelenlerle tokalaşan adamların üzerinde gezdirirken, binanın giriş kapısının hemen yanındaki eski sokak lambasının cılız, titrek sarı ışığı içerideki hareketliliği bir anlığına net bir şekilde aydınlattı. Gece serin olmasına rağmen adamların birçoğunun gömleklerinin ve ceketlerinin kolları dirseklerine kadar sıvalıydı. Dürbünün yakınlaştırma ayarını hafifçe çevirip bileklerine odaklandım.
Hepsinin sağ bileğinin iç kısmında, damarlarının tam üzerinde aynı koyu, karanlık işaret vardı: Bir mühür.
Sıradan bir dövme ya da boya değildi bu. Derinin altına adeta yakılarak, dağlanarak işlenmiş, iç içe geçmiş iki yılanı ve ortasında kırık bir kılıcı simgeleyen o uğursuz semboldü. Bu mühür, onların karanlık örgütlerine olan ölümüne sadakatlerinin ve geri dönüşü olmayan ihanetlerinin nişanesiydi. Gözlerimi kısıp en arkadan avluya yeni giren, yüzünü gölgelerin arasına gizlemeye çalışan o uzun boylu adama odaklandım. Diğer adamların bileğindeki mühürler zamanla solmuş, kabuk bağlayıp derileriyle bütünleşmiş, eskimiş ve grileşmiş duruyordu. Ancak o son gelen adam, elindeki siyah şifreli çantayı masanın üzerine bırakırken paltosunun kolu hafifçe geriye sıyrıldı ve sokak lambasının cılız sarı ışığı doğrudan bileğine vurdu.
Nefesim bir anlığına boğazımda düğümlendi. Gözlerim keskinleşti. O son gelen adamın kolundaki mühür kıpkırmızıydı; etrafındaki deri hâlâ şiş, su toplamış ve tahriş olmuş, sanki daha birkaç saat önce kızgın bir demirle dağlanmış gibi taze ve kanlı duruyordu.
İçimde keskin bir farkındalık şimşeği çaktı. Yıllardır peşinde olduğumuz, devletin en kılcal damarlarına kadar sızıp içeriden bilgi sızdıran o hayalet tam olarak buydu. Yıllarca Türk devletine sadakatle hizmet ediyormuş gibi kusursuz bir maske takan, en mahrem operasyon planlarına erişip nice yiğidin şehadetine sebep olan, kimliği ise kısa süre önce istihbarat birimlerimiz tarafından deşifre edilen o alçak köstebekti. Yakalanacağını ve adaletin soğuk nefesini ensesinde hissedeceğini anladığı an, fırsattan istifade edip karanlık tarafa sığınmış, onlara olan bağlılığını kanıtlamak ve elindeki devlet sırlarını teslim etmek için de kendi kirli mührünü daha yeni vurdurmuştu.
Kalp atışlarım bir anlığına hızlandı, şakaklarımda kanın uğultusunu hissettim ama hemen derin bir nefes alıp nabzımı kontrol altına aldım. Telsizin mandalına basıp olabildiğince net, duygudan arınmış ve soğukkanlı bir sesle Sancar Yüzbaşı’ya döndüm:
"Komutanım, aradığımız hedef içeride. Az önce siyah araçla avluya giren son adam... Diğerlerinin bileğindeki mühür eski ama onun kolundaki iz kıpkırmızı, derisi hâlâ tahriş olmuş, çok yeni işlenmiş. Yıllardır aradığımız köstebek kesinlikle o. Elinde siyah bir evrak çantası var, belgeleri teslim etmek üzere."
Hattın ucunda birkaç saniyelik derin, ağır bir sessizlik oldu. O sessizlikte Sancar Yüzbaşı’nın zihninde tüm taşları yerine oturttuğunu, operasyonun bütün seyrini saniyeler içinde yeniden kurguladığını hissedebiliyordum. Ardından Sancar Yüzbaşı’nın operasyon emrini veren o gür, tavizsiz ve tüm timin kanını kaynatan sesi kulaklıklarımızda yankılandı:
"Turan Timi, hedef teyit edildi. İnfaz ve sızma pozisyonu alıyoruz, herkes kulaklarını dört açsın. O çanta ve içindeki tek bir kâğıt parçası bile bu vadiden dışarı çıkmayacak. Görkem, sen kuzey cephesindeki kayalıkların arkasına geç, yüksekten görüş açını genişlet. Metehan ve Süleyman, doğu kapısını tutun, arka çıkışları tamamen kapatın, tek bir fare bile o delikten sızmayacak. Batuhan, Behçet ve Fatih; siz batı kanadındaki aracın önünü kesin, kaçış yollarını tıkayın. Pelin ve İskender, güney hattından destek verin, çevre güvenliğini kilitleyin. Gökçe, ben senin yanına geliyorum, birlikte ana binaya doğru ilerleyeceğiz. Herkes mutlak sessizliğini korusun, ben atış serbest demeden kimse tetiğe dokunmayacak!"
"Anlaşıldı komutanım!"
"Emredersiniz komutanım!"
"Pozisyon alınıyor!"
Timdeki her bir askerin sesi art arda, hiçbir tereddüt barındırmadan kulaklıklardan geçerken, karanlığın içinde görünmez gölgeler gibi hareket etmeye başladık. Herkes kendi görev bölgesine doğru süzülürken doğa bile nefesini tutmuş gibiydi.
Tam o sırada kuzey cephesine doğru yer değiştiren Görkem, karanlıkta ayağını bastığı zeminin altındaki gevşek, yağmurla ıslanmış kaya parçasını fark edemedi. Ağır asker botunun baskısıyla yerinden oynayan iri taş parçası, kayalık yamaçtan aşağı doğru gürültüyle yuvarlanmaya başladı. Taşın diğer kayalara çarpıp çıkardığı o tok, yankılı ve zincirleme ses, gecenin mutlak sessizliğini keskin bir bıçak gibi ortadan ikiye böldü.
Avludaki konuşmalar anında bıçak gibi kesildi. Herkes başını yukarı çevirdi. Kapının önündeki nöbetçilerden biri başını hızla kayalıkların bulunduğu kuzey yamacına çevirdi ve elindeki yüksek güçlü projektör fenerini doğrudan Görkem’in süzüldüğü noktaya doğru tuttu. Göz kamaştırıcı beyaz ışık hüzmesi karanlığı yarıp kayalıkları aydınlattığı an nöbetçinin gözleri dehşetle büyüdü ve silahına sarıldı.
"Buradalar! Pusu var! Türk askeri! Ateş edin!"
Nöbetçinin boğazını yırtarcasına attığı o panik dolu çığlıkla birlikte, az önce mezar sessizliğine bürünmüş olan dağ başı bir anda cehenneme döndü. Avludan ve taş binanın mazgal gibi dar pencerelerinden yükselen yoğun yaylım ateşi, gecenin karanlığını sağır edici bir kurşun yağmuruna boğdu. Mermiler kayalıklara çarpıp kıvılcımlar saçıyor, taş parçaları havada uçuşuyor, kurşunlar başımızın üzerinden keskin bir ıslık çalarak geçiyordu.
"Turan Timi, deşifre olduk! Atış serbest! Siper alın, kimse açıkta kalmasın! İndirin şu şerefsizleri!" diye kükredi Sancar Yüzbaşı telsizden.
Ben de bulunduğum yüksek mevziden bir yay gibi fırlayıp keskin nişancı tüfeğimi sırtıma astım, belimdeki piyade tüfeğini kavrayarak hızla aşağı yamaçtan indim. Kurşunların toprağı delip toz bulutları kaldırdığı o ölüm hattından ustalıkla geçerek, Sancar Yüzbaşı’nın siper aldığı kalın taş duvarın hemen yanına kaydım. Omuz omuza vermiştik. Silahlarımızın namlularından çıkan keskin alevler karanlığı aydınlatıyor, attığımız her kurşun hedefini bulurken düşman saflarından yükselen feryatlar çatışma gürültüsüne karışıyordu.
"Sağ kanattan makineli tüfekle sarkmaya çalışıyorlar komutanım! Binanın köşesindeki mevziye yerleşiyorlar!" diye bağırdım barut kokusunun ve sağır edici silah seslerinin arasından.
"Gördüm Gökçe, bastır! Metehan, Süleyman, o kanadı ateş altına alın!" diye karşılık verdi Sancar Yüzbaşı, namlusunu o yöne çevirip seri atışlarla iki adamı daha yere sererken.
Çatışma giderek şiddetleniyordu. Düşman köşeye sıkıştığını anlamış, can havliyle elindeki bütün mühimmatı üzerimize kusuyordu. Mermiler siper aldığımız taşın kenarlarını parçalıyor, yüzümüze küçük taş kıymıkları çarpıyordu. Tam yan yana mevzilenmiş, kusursuz bir uyumla karşılık verirken, taş binanın ikinci katındaki dar pencereden karanlık bir gölge uzandı. Pencereden fırlatılan küçük, metalik, el bombası şeklindeki bir cisim gecenin karanlığında havada kavis çizerek süzüldü ve tam ikimizin arasına, siper aldığımız duvarın dibine, botlarımızın arasına tok bir sesle düştü.
Gözlerim aşağı kaydığı an kanımın damarlarımda donduğunu hissettim.
Bir el bombasıydı. Pimi çekilmiş, mandalı çoktan fırlamıştı. Saniyeler, belki de saliseler içinde patlayacaktı.
Zaman o an durdu sanki. Çatışmanın uğultusu, kurşunların vızıltısı, telsizden gelen bağırışlar, rüzgârın sesi... Her şey bir anda silindi ve geriye sadece botlarımızın dibinde duran o soğuk, ölümcül metal parçası kaldı. Önümde sadece iki seçenek vardı ve karar vermek için yarım saniyem bile yoktu: Ya o bombayı yerden alıp karşıya fırlatmayı deneyerek ikimiz için de ufacık bir kurtulma ihtimali yaratacaktım ya da saniyeler içinde ikimiz de paramparça olup bu taş duvarın dibinde can verecektik.
Fazla düşünmeye vaktim yoktu. Zaten ben hiçbir zaman kendi hayatı için fazla düşünen, canının derdine düşen biri olmamıştım; çocukluğumun bittiği, o soğuk merdiven başlarında yalnızlığı ve acıyı ezberlediğim o karanlık gün, kendimi düşünmeyi çoktan bırakmıştım.
Gözümü bile kırpmadan, içgüdüsel bir hızla öne atıldım. Dizlerimin üzerine çöküp toprağın üzerindeki o soğuk, tırtıklı metali avuçladığım gibi tüm gücümle gerildim ve karşı tarafa, düşman mevzilerinin yoğunlaştığı o taşlık boşluğa doğru var gücümle savurdum. Elimden çıktığı an havada süzülen bombayı izlemedim bile; kendimi geriye atıp Sancar Yüzbaşı’nın üzerine doğru kapaklandım ve bedenimi ona siper ettim.
Tam o saniyede, yerin altından gelen dev bir deprem gibi kulakları sağır eden, göğüs kafesimizi titreten büyük bir patlama gerçekleşti.
Toprak şiddetle sarsıldı, üzerimize kaya parçaları, toprak ve yakıcı bir sıcak hava dalgası yağdı. Basıncın etkisiyle kulaklarım çınlamaya, dünyam bir anlığına uğuldamaya başladı. Gözlerimin önünde beyaz ışıklar çaktı. Ama yaşıyorduk. Yetişmiştim. Eğer bir saniye, sadece göz açıp kapayıncaya kadar bile geç kalsaydım, şu an altımda yatan bu adamın, komutanımın, o yiğit askerin ailesinin sofrasında bir sandalye daha sonsuza dek boş kalacaktı. Annesinin gözü kapıda kalacak, bir ocak daha sönecekti. Kendimi değil, onu korumuştum. Ve bu, hayatımda verdiğim en doğru karardı.
Sancar Yüzbaşı, üzerimize yağan toz ve duman bulutunun arasından başını hızla kaldırdı. Elini omuzuma atıp beni hafifçe doğrulturken, her zamanki o sert ve disiplinli komutan bakışıyla durumu kontrol etti; emrindeki bir askeri ateş hattında kaybetmenin eşiğinden dönmüş olmanın verdiği o keskin ciddiyetle yüzüme baktı.
"İyi misin Gökçe?! Bir yaran var mı?!" diye bağırdı çatışma gürültüsünün ve kulaklarımdaki uğultunun arasından. Sesi gür, net ve tamamen göreve odaklıydı.
"İyiyim komutanım, çizik bile yok! Devam!" diye karşılık verdim, nefesimi toparlayıp silahımı yeniden kavrarken.
Tam o esnada, patlamanın yarattığı şok dalgasından ve duman perdesinden faydalanmak isteyen hainlerin binanın arka kapısına doğru telaşlı bir şekilde hareketlendiğini gördüm. Dışarıdaki adamlarının büyük çoğunluğu Batuhan, Behçet ve Fatih’in açtığı çapraz ateşle etkisiz hale getirilmişti. Köşeye sıkıştıklarını, Turan Timi’nin çemberini yaramayacaklarını anlamışlardı. İçerideki hayati belgeleri yakıp, o yeni mühürlü köstebeği de yanlarına alarak binanın altındaki gizli tünelden kaçmaya hazırlanıyorlardı.
Sancar Yüzbaşı durumu fark ettiği an, hiç vakit kaybetmeden başını binaya doğru çevirdi ve bana keskin bir emir verdi:
"Gökçe! Arka taraftan sız içeri! Kaçacaklar, bütün devlet sırları, sınır hattı koordinatları ve uyuyan hücrelerin isim listeleri içerideki çantada. Ne yapıp edip o dosyaları almaya çalış, tek bir kâğıt parçasını bile yakmalarına izin verme! Pelin, İskender, Gökçe’nin arka girişini kollayın! Biz buradan ateş hattını üzerimize çekeceğiz!"
"Emredersiniz komutanım!"
Hiç tereddüt etmeden Sancar Yüzbaşı’nın ve timin açtığı yoğun, nefes aldırmayan koruma ateşi altında yerimden fırladım. Dumanların, havada uçuşan kıvılcımların ve kurşun vızıltılarının arasından bir gölge gibi, yere yakın bir şekilde süzülerek taş binanın yan duvarına ulaştım. Duvarın çıkıntılarına tutunarak arka cepheye dolandım. Burada kimse yoktu; herkes ön cephedeki çatışmaya odaklanmıştı. Demir parmaklıkları az önceki patlamanın basıncıyla yerinden oynamış olan yüksek pencereye tutundum, kendimi yukarı çekip cam kırıklarının arasından tek bir sessiz hamlede içeri sızdım.
İçerisi genzi yakan ağır bir barut, ter, küf ve yanık kâğıt kokusuyla doluydu. Tavandan sarkan tek bir çıplak ampul, geniş ve rutubetli odanın içindeki kaosu soluk bir sarı ışıkla aydınlatıyordu. Geniş ahşap masaların etrafında toplanmış beş-altı adam büyük bir panikle sağa sola koşturuyor, ne yapacaklarını bilemez halde birbirlerine bağırışıyorlardı. Odadaki şöminede harlı bir ateş yanıyordu; belli ki belgeleri orada yakmayı planlamışlardı. Dışarıdan gelen çatışma sesleri kalın taş duvarları dövüyor, içerideki panik havasını daha da büyütüyordu.
İçlerinden uzun boylu, yapılı olanı—kolunda o taze, kıpkırmızı mührü taşıyan hain—masanın üzerindeki klasörlere ve haritalara bakıp öfkeyle kükredi. Kontrolünü tamamen kaybetmişti. Gözleri kan çanağına dönmüştü. Elini havaya kaldırıp masanın üzerindeki her şeyi—kalın devlet dosyalarını, su dolu cam bardakları, kül tablalarını ve haritaları—tek bir hamlede yere fırlattı. Kırılan camların keskin şıngırtısı odaya yayılırken, devletin kaderini belirleyecek olan o hayati kâğıtlar tozlu parkelerin üzerine saçıldı.
"Toplayın şunları, ateşe atın! Hiçbir şey kalmayacak! Türkler içeri girmeden her şeyi kül edin!" diye böğürdü hain, sesi korkudan titreyerek.
Benim için beklediğim fırsat tam olarak buydu. Gölgelerin ve devrilmiş metal dosya dolaplarının arasından bir kedi sessizliğiyle süzülüp masanın arka tarafına geçtim. Adamlar ateşin başında hararetli bir şekilde tartışıp kâğıtları tutuşturmaya çalışırken, ben yere dağılan o kritik devlet dosyalarını hızla toplamaya başladım. Parmaklarım kâğıtların üzerinde uçuyor, dağılan sayfaları tek tek klasörlerin içine sıkıştırıyordum. Tam üçüncü kalın klasörü de yerden alıp göğsüme bastırdığım sırada, odanın köşesindeki gölgeden üzerime doğru yaklaşan adamın ağır botunun altında ezilen bir cam parçasının keskin çıtırtısı odada yankılandı.
Refleksle başımı hızla kaldırdığım an, karşımdaki adamın şaşkınlıkla ve dehşetle büyüyen gözleriyle burun buruna geldim. Adam bir an donup kaldı, ardından boğazını yırtarcasına bağırdı:
"Türk askeri! İçeri girmiş! Burada! Çantayı alıyor!"
Sözü daha ağzından tam çıkmadan belindeki tabancasına davrandı ama daha namluyu bana doğrultamadan elimdeki klasörleri hızla kenardaki ağır meşe masanın altına doğru fırlattım ve bir yay gibi gerilip üzerine atıldım. Sağ elimle bileğini kavrayıp tersine büktüğüm an, kemiklerinden gelen çatırtıyla birlikte çıkardığı acı dolu inilti odayı doldurdu ve silahı elinden kayıp parkelere düştü.
Onun çığlığını duyan odadaki diğer dört adam da silahlarını çekmeye fırsat bulamadan hep birlikte üzerime çullandı. Biri arkamdan yaklaşarak kalın kollarını boğazıma dolamaya çalışırken, başımı geriye atıp burnuna sert bir darbe indirdim ve dirseğimle kaburgalarına vurarak onu arkaya savurdum. Aynı saniyede önümden saldıran diğerinin çenesine savurduğum sert aparkatla onu geriye devirdim, yan taraftan gelen üçüncüsünün ise karnına indirdiğim güçlü tekmeyle onu ahşap masanın üzerine fırlattım. Masa ağırlığın etkisiyle büyük bir gürültüyle ortadan ikiye bölündü.
Odanın ortasında, kırık camların ve dağılmış kâğıtların üzerinde tam beş kişiyle aynı anda göğüs göğüse, nefes nefese, ölümüne bir kavgaya tutuşmuştum. Yumruklar, tekmeler, savrulan sandalyeler ve birbirine karışan hırıltılar odanın duvarlarında yankılanıyordu. Biri sırtıma ağır bir sandalye indirdiğinde dişlerimi sıktım ama sarsılmadım; dönüp adamın boğazına indirdiğim keskin darbeyle onu nefessiz bırakıp yere serdim. Aldığım darbeleri hissetmiyordum bile; zihnim sadece tek bir hedefe kilitlenmişti: Bu adamları etkisiz hale getirip o dosyaları Sancar Yüzbaşı’ya ulaştırmak.
Tam iki adamı daha sert darbelerle yere serip etkisiz hale getirdiğim, üçüncüsünün ise kolunu kilitleyip yere yapıştırdığım sırada, göz ucuyla o taze mühürlü hainin—köstebeğin—odanın en uç köşesindeki metal duvar panosuna doğru koştuğunu fark ettim. Adamın yüzünde hastalıklı, karanlık ve zafer kazandığını sanan sapkın bir gülümseme vardı. Panonun üzerindeki kalın cam kapağı yumruğuyla kırıp içindeki kırmızı düğmeye tüm gücüyle bastı.
Düğmeye basıldığı an, odanın içindeki bütün ışıklar keskin bir kırmızıya döndü ve duvara monte edilmiş geniş dijital ekranda kırmızı rakamlar yanıp sönmeye başladı. Odaya kulakları tırmalayan, keskin ve ritmik bir bip sesi yayıldı.
Evi havaya uçuracak yüksek tesirli patlayıcının geri sayımını başlatmıştı. Çünkü çok iyi biliyorlardı; eğer Türk askeri onları sağ yakalarsa konuşturur, tüm kirli ağlarını, arkasındaki karanlık güçleri ve devlet içindeki diğer uzantılarını tek tek çökertecekti. Yakalanıp hesap vermektense, kendilerini ve içerideki her şeyi, hatta benimle birlikte tüm binayı havaya uçurarak infaz etmeyi seçmişlerdi.
"Kimse buradan sağ çıkmayacak! Sırlarımız bizimle mezara gidecek!" diye haykırdı hain, delice ve kan donduran bir kahkahayla.
Kalan iki adam da beni içeride oyalayıp kendilerini dışarı atmak için kapıya doğru koşmaya çalışırken, yerden kaptığım ağır bir metal parçasıyla birinin bacağına vurup yere düşürdüm, diğerinin ise şakağına indirdiğim sert tekmeyle onu da olduğu yere yığdım.
Nefes nefeseydim. Göğsüm körük gibi inip kalkıyor, kaşımın üzerinden süzülen sıcak kan gözüme doğru akıyor, patlayan dudağımın kenarından sızan metalik tat ağzıma doluyordu. Kaburgalarımdaki sızı nefes aldıkça batıyordu ama benim için şu an buradan sağ çıkıp çıkmamak, kendi canımı kurtarmak zerre kadar önemli değildi. Eğer bu dosyaları koruyamaz ve Sancar Yüzbaşı’ya ulaştıramazsam, bu belgelerin içindeki bilgiler yüzünden dışarıda binlerce masum insanın hayatı kararacak, nice ocaklar sönecek, nice askerimiz pusuya düşürülecekti.
Geri sayım cihazından gelen o keskin bip sesleri hızlanmıştı. 10... 9... 8...
Aldığım darbelere aldırmadan yere çöktüm ve az önce masanın altına fırlattığım dosyaları, etrafa saçılan son birkaç sayfayı da eksiksiz bir şekilde toplayıp kalın klasörlerin arasına sıkıştırdım.
Geri sayım hızla ilerliyordu. 5... 4...
Dosyaları iki kolumla göğsüme, kalbimin tam üzerine sıkıca bastırıp çıkış kapısına doğru bir adım attım. Ancak patlayıcı düzeneği devreye girdiği an binanın güvenlik sistemi tüm ağır çelik kapıları otomatik olarak kilitlemişti ve çatışmada isabet alan tavan kirişleri büyük bir gürültüyle kapının önüne çökmüştü. Çıkış yolu tamamen kapanmıştı. Pencereler ise kalın, paslanmaz demir parmaklıklarla örülüydü.
Dijital ekrandaki kırmızı rakam 3 saniyeye düşmüştü.
Artık buradan çıkma imkânım yoktu. Kurtuluş yoktu. Yavaşça geri çekilip sırtımı odanın en sağlam görünen kalın taş duvarına yasladım. Yere çökerken, kollarımın arasındaki devlet dosyalarını kendi bedenimin altında, göğsümle dizlerimin arasında korumaya aldım. Kendi vücudumu o kâğıtlara zırh, siper etmiştim; en azından patlamadan sonra enkazın altından bu dosyalar sağlam çıkabilsin, emeklerimiz ve dökülen kanlar boşa gitmesin diye.
Gözlerimi yavaşça kapattım ve sadece patlamayı bekledim.
Tozlu duvarların arasından sızan barut kokusu ve dışarıdaki telsiz cızırtıları arasında, zamanın son saniyelerini sayıyordum. Bu koca dünyada nefes almamı bekleyen, adımı dualarına katan ya da yokluğumda kapı eşiğinde yasımı tutacak tek bir kimse bile yoktu. Belki de üniformayı üzerime geçirdiğim ilk günden beri bu ateş hattında olmamın tek sebebi buydu: Benim hiç sahip olamadığım o sıcak aile sofralarından tek bir sandalye bile eksilmesin, hiçbir annenin gözü kapıda, hiçbir çocuk yarım kalmasın diye kendi varlığımdan vazgeçmek. Hayatım, başkalarının nefesine siper olmak üzerine kuruluydu.
Şimdi ise aynı sebeple, başka ailelerin sandalyesi boş kalmasın diye ben hâlâ içerideyken bu taş bina saniyeler içinde havaya uçurulacaktı. Parmaklarım soğuk tetiğin üzerinde dinlenirken duvarların arkasından gelen o keskin geri sayımı duyuyor ama korkunun zerresini bile hissetmiyordum. Çünkü insan bu hayatta seveceği ve tutunacağı her şeyi çoktan yitirdiğinde, geriye kalan tek şeyi—kendi hayatını—kaybetmekten hiç korkmuyormuş; ölüm o an, sadece zaten yarım kalmış bir hikâyenin mühürlenmesi gibi geliyormuş.
Ve o an, duvardaki kırmızı ışık sıfıra vurdu.
Zaman durdu. Sesler kesildi.
Ardından yerin en derinliklerinden kopup gelen, kulakları sağır eden, yeri göğü yerinden oynatan devasa bir gürültüyle birlikte tüm dünya kör edici, yakıcı, beyaz bir alev topuna dönüştü. Yüzyıllık kalın taş duvarlar bir kâğıt parçası gibi ortadan yırtılıp havaya savrulurken, tonlarca ağırlıktaki beton ve kaya parçaları gecenin karanlığına fırladı. Gökyüzünü kaplayan devasa kara dumanlar ve alev sütunları dağların zirvesini bile aydınlattı.
Binanın temelleri büyük bir sarsıntıyla içeri doğru çökerken, dışarıda siper almış olan ve o an gözlerinin önünde binanın yerle bir oluşunu izleyen Sancar Yüzbaşı’nın göğsünden kopan o gür, dağları inleten haykırış bile patlamanın sağır edici uğultusu arasında kaybolup gitti:
"GÖKÇE!"
Bölüm etkileşimi
