Bölüm 1: Ayrılık

Rüzgar saçlarımı yüzüme doğru savururken göz yaşlarıma engel olmaya çalışmakla meşguldüm.
Sevdiğim şeylerden nefret etmeye başlamıştım.
Ve tek sevdiğim o'ydu;
Ceyhun.
Bugüne kadar birçok ihanete uğradım evet, ama böylesine daha önce hiç uğramamıştım. En yakın arkadaşımla basarken gördüğüm o görüntüler... Artık kimseye aynı gözle bakamazdım. Bu gözler onları gördü ve artık gözlerimden iğreniyorum. Bunlara şahit oldukları için, Ceyhun denen psikopat sapığı görüp aşık olduğum için ve Simay'ı en yakın arkadaşım olarak gördüğüm için...
Saçlarımı yüzüme savurarak tüm ciddiyetimi bozan rüzgara sesli bir şekilde sövdükten sonra herkes bana baktı.
"Noldu abim? AllahAllah, herkes bana bakıyor. NİYE Kİ? Bir sebebi olmalı"
Aptala yatmışlığım çoktu, aptalla yattığımı ise bilmiyordum...
Havaya yeniden sessiz bir küfür savurdum. Büyük ihtimalle herkes gerizekalı olduğumu düşünmüştü, bana bakmayı kestiler. Telefonumdan bildirim sesi gelince sövmeyi bıraktım ve çantamdaki telefonumu çıkarttım.
CEYHUNUMM✨🍁💗
Yağmur, özür dilerim. Ben istemedim ama arkadaşın beni zorladı. Lütfen affet sevgilim.
Burnumdan güldüm. Rehberime kaydettiğim ismini SÜRTÜK olarak değiştirdim. WhatsApp'a yeniden girdim.
BEN
Ceyhun, sen sürtüğün tekisin anladın mı? Bir daha bana yazma. Seni asla affetmeyeceğim.

SÜRTÜK
Yağmur yapma sevgilim. Sencede abartmıyor musun?

BEN
Birincisi: ben senin sevgilin değilim Ceyhun. Unut bunu.
İkincisi: Ne abartmasından bahsediyorsun? Beni en yakın arkadaşım ile aldatırken aklın neredeydi?
Yukarıdaki üç noktaya tıkladım ve engelle tuşuna bastım. Ona bir şans daha veremezdim. Haketmiyordu, haketmiyordum. Bir anda ekran bulanıklaştı. Yanağımdan süzülen yaşı elimin tersiyle sildim ve burnumu çektim. Güçlü olmalıydım, herşeye rağmen. Ceyhun kimdi ki? Rimelimi akıtmaya değmezdi. Ne yazabileceğini merak edip engelini kaldırdım.
SÜRTÜK
Gurme cafenin önündeyim. Konuşmamız lazım.
Ağzımdan nefes verdim. Ne konuşacaksak konuşacaktık ve bu iş hemen bitecekti. Pişman olması için makyajımı tazeledim. Kırmızı mat bir ruj ve güzel bir kontür uyguladım yüzüme. Gurme cafeye doğru yürümeye başladım. Cafenin önüne geldiğimde Ceyhun' u gördüm. Yanına doğru yaklaştım ve karşısına oturdum. Dudağı yakarı doğru kıvrıldı.
"Geleceğini biliyordum sevgilim."
Burnumdan alayla güldüm. Peh, sevgilimmiş!
"Bu iş bugün bitecek Ceyhun. Senin için gelmedim. Ayrılmak için geldim." dediğimde gülüşü yüzünde dondu.
"Benim bir suçum yok Yağmur, o adamla konuşmasaydın sıkıntıya girerek böyle birşey yapmazdım!" dedi yüksek bir sesle bağırarak.
"Ben mi suçlu oldum? O benim arkadaşım ve yalnızca anlamadığım soruda bana yardımcı oldu, o kadar!" dedim aynı yüksek sesle.
"Evet, sen suçlusun, bir haftadır benimle hiç takılmadın. Benden son günlerde çok uzaklaştın!" dediğinde bir kahkaha patlattım.
"Ve sende bu yüzden çareyi beni en yakın arkadaşımla aldatmakta buldun, öyle mi?"
"Öyle!"
Kafamdan roman yazıyordum fakat ağzımdan bir kelime dahi çıkmıyordu. Ağzımı hareket bile ettiremedim. Dudaklarımı araladım fakat geri kapandı.
"Konuşsana kızım!" diye bağırdı öfkeyle. Gözlerimden süzülen yaşı görünce beni kendine çekti ve kollarını bana sardı. Kusacaktım. Ellerini çektim ve onu kendimden ittim.
"Bir daha bana dokunmaya cüret bile etme!" dedim gözyaşlarımın arasında boğulurken. O sırada Ceyhun'un arkasında yumruklarını sıkan bir adam gördüm. Uzun boyluydu fakat dolu gözlerim onu görmeme engel olmuştu.