Bölümler 3Şu an: BÖLÜM 1: MOUPUVERSE'E HOŞ GELDİN
- 1 BÖLÜM 1: MOUPUVERSE'E HOŞ GELDİN917 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Bölüm 2: “Ceviz Beyinli vs. Yürüyen Kaos”616 kelime
- 3 Bölüm 3: Eğitim Dediğin Bu mu?1.518 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM 1: MOUPUVERSE'E HOŞ GELDİN
Gri, ruhsuz bir şehrin tam ortasında, bulutları delip geçen bir gökdelen yükseliyordu. Cam yüzeyi, güneş ışığını soğuk bir parıltıyla yansıtıyor, şehrin üzerine kasvetli bir gölge düşürüyordu. İçeriden kesintisiz çalan alarm sesleri yükseliyordu.
Derken, elinde büyük, kırmızı bir kristal tutan bir kişi, koşarak kendini camdan aşağı bıraktı.
Omuzlarına attığı kahverengi kollu battaniyenin uçları, rüzgârla birlikte bir pelerin gibi iki yana savruldu. Battaniyenin kısa tüylü dokusu, şehrin keskin rüzgârında dalgalanıyor, altındaki kapüşonlu ve eşofman, arkadaki gri gökdelenlerle neredeyse bütünleşiyordu.
Saçlarının mor uçları havada savrulurken derin mor gözleri aşağıdaki şehre kilitlendi. Sağ gözünün üzerinden dikine inen zikzaklı bir yara izi, yüzüne sert ve tuhaf bir ifade katıyordu. Ve o sırada, metrelerce yüksekten hiçbir koruma olmadan atlamasına rağmen gözlerini kısmadı bile. Hatta dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı.
Gökdelenden aşağı süzülürken yukarıda kırık camın kenarına yığılan güvenlik görevlileri ona hayretler içinde bakıyordu.
“Gördün mü?” diye atıldı bıyıklı güvenlik, silahını indirmeden. “Sanki mermilerimiz ondan kaçıyor, tek bir tanesi bile değmedi!”
“Bu eleman gerçek olamaz...” dedi içlerinden en genci olan, nefes nefese.
O sırada kristali çalan hırsız hâlâ aşağı doğru düşüyordu. Yüzündeki emin ifade bir anda kayboldu, yerini hafif bir paniğe bıraktı.
“Aşağı düşüp nasıl hayatta kalacağım lan ben?!” diye geçirdi içinden.
Gözleri hızla çevreyi taradı. Tam altında, sokağın üzerine gerilmiş renkli tenteleri fark etti. Hedef belirlemişti. Vücudunu hafifçe döndürerek düşüşünü o tentelere doğru ayarladı.
Tam tente kumaşının üstüne düştü ki kumaş, onun hızına dayanamayıp büyük bir yırtılma sesiyle ortadan ikiye ayrıldı. Kristali çalan hırsız, filmlerdekinin aksine yumuşak bir iniş yapmak yerine yerde pekmezi çıkmış bir şekilde yatıyordu.
Etraftaki kalabalık, bir anda yerde hareketsiz yatan bedenin etrafına toplandı. Kristali çalan hırsızın bedeni yerde öylece yatıyordu; dudaklarından sızan kan, soğuk kaldırıma koyu bir iz bırakıyordu. Her şey kararmadan önce son gördüğü şey, havada süzülen bir güvercindi. Sonra görüşü yavaşça kararmaya başladı. Ve her şey karanlığa gömüldü.
Karanlık, sonra metal plakalarla kaplı bir oda. Plakaların arasından hafif buharlar sızıyor, soğuk bir uğultu mekânı dolduruyordu. Odanın tam ortasında, hafifçe yükseltilmiş yuvarlak bir platform duruyordu.
Tavandaki ışık önce birkaç kez titreyerek açıldı. Ardından platformun tam ortasında mavi şimşekler belirmeye başladı. Başta hafif olan çıtırtılar giderek yoğunlaştı; mavi ışık tüm odayı doldurdu. Ve bir anda platformun ortasında az önceki hırsız belirdi.
Hırsız, dizlerinin üzerine çökmüş hâlde yere indi. Derin bir nefes aldı, başını kaldırdı ve homurdandı:
“Hayat Kristali'ymişmiş... Öldüm la.”
Odanın köşesindeki hoparlörden hafif alaycı ama sıcak bir kadın sesi yükseldi:
“Başarısız bir macera daha. Ama can sıkmaya gerek yok. Sonuçta istediğimizi aldık, değil mi, Moupu?”
Moupu ayağa kalktı.
“Yine de başarılı olmak daha iyi ve kristali eve getirmek istiyordum,” diye mırıldandı dudaklarını büzerek. “Hem o tentenin yırtılacağını hiç hesaba katmamıştım.”
Hoparlörden kısa bir kıkırtı duyuldu.
“Belki bir dahaki sefere daha dayanıklı bir iniş planı yaparsın.”
Moupu odadan çıkarken yorgun bir ifadeyle esnedi.
“Aman neyse,” dedi. “Biraz dinlendikten sonra telafi bir maceraya çıkmak istiyorum, Y.B.A.”
“Anlaşıldı,” dedi ses. “Kayıtları güncelliyorum. Bu arada, eski macera anıları odasına uğramak ister misin? Soğuk krepler hâlâ masada.”
Moupu'nun gözleri hafifçe parladı.
Elini cebine sokmuş, ıssız metal koridorlarda ilerliyordu. Duvarlardaki loş ışık şeritleri, adımlarını takip eder gibi yanıp sönüyordu. Bir süre sonra üzerinde “ESKİ MACERA ANILARI ODASI” yazan, hafif paslı bir tabelanın asılı olduğu kapının önünde durdu.
Kapı, hafif bir tıslamayla yana kaydı. İçeride duvarın büyük kısmını kaplayan dev bir televizyon, tam karşısında yumuşak, yıpranmış bir koltuk ve ahşap bir masanın üzerinde, üzeri streç filmle kaplanmış soğuk krepler vardı.
Moupu içeri süzüldü, kendini koltuğa bıraktı. Ayaklarını sehpaya uzattı, eline kumandayı aldı ve televizyonu açtı. Ekranda az önce yaşadığı maceranın kaydı belirdi: gökdelenin tepesinden atlayışı, güvenliklerin şaşkın bakışları, tentenin yırtılışı ve yere çakılışı.
Kreplerden birini alıp soğuk soğuk ısırmaya başladı. Kimse ona “Maceran nasıl geçti?” dememişti. Y.B.A. dışında... Ama o da ruhsuz bir yapay zekâdan ilerisi değildi. Krepten bir ısırık daha aldı, ayaklarını sehpaya iyice uzattı, gözlerini ekrandan ayırıp tavana baktı.
“Bir dahaki sefere,” diye mırıldandı ağzı dolu hâlde.
Moupu'nun gözleri yavaşça kapanmaya başlarken uykuya daldı. Ve içinden geçirdi:
“Bir döngü kadar yalnızım.”
Aradan 8 saat geçtikten sonra Moupu hâlâ derin uykudaydı. Televizyonun ekranından yayılan ışık odayı loş bir ışıkla dolduruyor, Moupu'nun ağzından salya akıyordu. O anda hoparlörden yüksek sesle bir müzik çalmaya başladı. Moupu koltuktan zıplayarak uyandı ve gözlerini ovarak, uyku sersemi hâliyle, “Gerçekten bizi... Yani beni her gün bu müzikle mi uyandırmak zorundasın?” dedi.
“Yoksa uyanmıyorsun,” diye cevapladı Y.B.A. ciddi bir tonla. “Tamam, şimdiye kadar başka bir evrene gidebilecek kadar enerji topladım. İstediğin zaman maceraya çıkabilirsin.”
“Tamam, tamam. Neyse, bugün rüyanda ne gördün?” diye sordu Moupu.
Hemen ardından Y.B.A. cevap verdi:
“Biliyorsun, ben bir yapay zekâyım, Moupu.”
Moupu kafasını kaşıyarak, “Ah, doğru ya. Eskiden hep babamla birbirimize rüyalarımızı anlatırdık...” dedi ve yüzünde bir gülücük belirerek ekledi: “Genellikle rüyanın sadece yarısını hatırlardık.”
Macera anıları odasının kapısı, “psst” sesiyle iki yana doğru açıldı. Moupu içeriden çıktı ve koridorun sonundaki büyük beyaz kapıya yöneldi. İçerisi, yemyeşil, huzurlu bir düzlük gibiydi ve havada mavi bir hologram vardı. Moupu'nun arkasından kapı kapanınca havadaki hologram Moupu'nun yanına geldi.
Hologramda şunlar yazıyordu:
1. Gideceğin evren: ???
2. Amacın: ???
3. Süren: ???
4. Bonus özellik: ???
O anda hologramdaki soru işaretleri bir slot makinesi gibi dönmeye başladı. Bir süre sonra durdu ve sonuçlar şöyle oldu:
Gideceğin evren: Canavar Avcıları 2033.
Amacın: kül nehiri kasabasındaki tüm canavarları öldür yada hapset.
Süren: 5 gün, 3 saat, 6 dakika ve 2 saniye.
Bonus özellik: Bileklerinden kanca atabilme yeteneği.
Zorluk:heyecanlı ama sinir bozan zorluk.
Moupu dalga geçerek, “Vay, Spider-Man olacağım diyorsun ha? Ve o zorluk açıklamasını ilkez görüyorum” dedi. Tam o anda altında havayı içine çeken ve diğer tarafı gözükmeyen bir portal açıldı ardinda kendisini içine bıraktı.
Bölüm sonu.
Bölüm etkileşimi
