Bölümler 2Şu an: Çocukluğa Elveda
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazı vedalar vardır, insan ne zaman başladığını bile hatırlamaz.
Bazı ayrılıklar ise çocuk yaşta yaşanır ama insanın içinde bir ömür devam eder.
Leyla henüz küçüktü.
Dünyayı annesinin gözlerinden, mutluluğu onun sesinden tanıyordu. Bir çocuğun sahip olabileceği en büyük zenginliğe sahipti: annesine.
En azından bir zamanlar...
O sabah evin içinde alışılmadık bir sessizlik vardı. Büyük evin yüksek tavanları, uzun koridorları ve ağır perdeleri sanki bir şeylerin değişeceğini önceden biliyordu.
Leyla, bahçedeki merdivenlerin üzerinde oturmuştu. Elinde küçük bir oyuncak bebek vardı. Gözleri sürekli kapıya kayıyordu.
Annesini bekliyordu.
— Dedem, annem ne zaman gelecek?
Kamil Bey torununa baktı. Birkaç saniye sustu.
— Yakında, kızım.
Leyla başını yana eğdi.
— Dün de yakında demiştin.
Kamil Bey cevap veremedi.
O sırada bahçeye bir araba girdi. Leyla'nın gözleri parladı. Oyuncağını merdivene bırakıp ayağa kalktı.
— Annem geldi!
Koşmaya başladı.Fakat arabadan annesi değil, evin şoförü indi.
Leyla olduğu yerde durdu.
Küçük kalbi yine beklemeye mahkûm edilmişti.
Öğleden sonra Leyla bahçedeki çocuklarla oynuyordu. Komşunun kızı elindeki tabağı göstererek konuştu:
— Annem bugün şekerbura yaptı. Çok güzel olmuş!
Leyla tabağa baktı.
— Benim annem de yapardı.
— Şimdi neden yapmıyor?
Leyla'nın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
— Çünkü... annem burada değil. O yatağına girdiğinde gözlerini kapatamadı. Annesinin mutfakta şekerbura yaptığı günleri hatırladı. Unlu ellerini, saçlarına kondurduğu öpücüğü, uyumadan önce anlattığı masalları...
Bir çocuğun hafızasında bazı kokular hiç kaybolmazdı.
Leyla için annesinin kokusu, güven demekti.
Kapı hafifçe açıldı. İçeri Kamil Bey girdi.
— Uyudun mu, küçük hanım?
— Dedeciğim...
— Efendim?
— Ben annemin yanına gitmek istiyorum.
Kamil Bey yatağın kenarına oturdu. Torununun saçlarını okşadı.
— Her şey düzelecek, Leyla.
Leyla dedesinin elini tuttu.
— Peki, annem beni hâlâ seviyor mu?
— Bu çocuk annesini unutmalı, Kamil, dedi soğuk bir sesle.
Kamil Bey ayağa kalktı.
— O daha çocuk, Firəngiz.
— Tam da bu yüzden. Alışacak.
Kamil Bey eşine baktı.
— Bir çocuğa annesini unutturamazsın.
Firəngiz Hanım cevap vermedi.
Ama zihninde çoktan başka planlar kurmaya başlamıştı.
Ve Leyla henüz bilmiyordu...
Hayatının en büyük kaybı, henüz yaşayacağı yılların yalnızca başlangıcıydı.
Çünkü bazı çocuklar büyümez. Sadece çocukluklarından vazgeçmek zorunda kalırlar
Bölüm etkileşimi
