Bölüm:8

Demirkıran evinde ilk kez bu kadar kalabalık vardı. Salon doluydu ama kimse yüksek sesle konuşmuyordu. Sanki herkes bir şey olacakmış gibi bekliyordu.Ben de.

Kalbim göğsümde hızlı hızlı atarken kapı zili çaldı. O an içimde bir şey koptu. Karan’ın eli refleksle belime geldi. Koruyucu. Sessiz.Ama bu kez gelen tehlike değildi.Geçmişimdi.

Kapı açıldığında annemi gördüm. Yorgundu. Babam bir adım arkasındaydı. Başları öndeydi. Bu görüntüye hiç alışık değildim. Onları ilk kez bu kadar… küçük gördüm.

Ama asıl beni durduran şey, annemin elini tutan küçük bedendi.

"Elif…” diye fısıldadım.Sekiz yaşındaydı. Saçları iki yandan örülüydü. Gözleri korkuyla doluydu.

Demirkıran ailesi ayağa kalktı. Kimse bağırmadı. Kimse tehdit etmedi.Babam bir anda durdu. Sonra…Başını eğdi

O an nefesim kesildi.

“Biz… özür dilemeye geldik,” dedi babam. Sesi titriyordu. “Kızımızı koruyamadık.”

Annem ağlıyordu.
“Onu buradan almaya değil,” dedi.
“Onun güvende olduğunu görmeye geldik.”

O an Elif elimden kurtuldu ve koşarak bana sarıldı. Küçük kolları boynuma dolandı. Tüm gücüyle.

“Ablacım,” dedi hıçkırarak,“Ben bunlarla yaşamak istemiyorum…”

Kalbim paramparça oldu.

“Kimlerle?” dedim, dizlerimin üzerine çökerek.Başını babama çevirdi. Sonra anneme. Sonra tekrar bana baktı.

“Sürekli bağırıyorlar,” dedi. “Hep korkuyorum. Sen gidince ev çok sessiz ama çok kötü.”

Gözyaşlarım aktı. Karan’ın annesi yanımıza geldi. Elif’in saçlarını okşadı.“Korkmana gerek yok,” dedi yumuşak bir sesle. “Burada kimse bağırmaz.”

Elif başını kaldırdı. “Gerçekten mi?”“Gerçekten,” dedi Zeynep gülümseyerek. “Burada aile var.”

Babam bu manzaraya daha fazla dayanamadı. Bir adım attı, sonra durdu.
“Eğer izin verirseniz,” dedi Demirkıran ailesine bakarak,“Elif bir süre burada kalsın.”

Bu söz…
Bir baba için diz çökmekti.

Karan konuştu. Sesi sakindi ama netti.
“Biz kimseyi zorla tutmayız,” dedi. “Ama burada kalan, bizim evladımız olur.”

Elif bana daha sıkı sarıldı.“Ben kalmak istiyorum,” dedi. “Ablamla.”

Onu alnından öptüm.“Tamam,” dedim fısıltıyla. “Artık yalnız değilsin.”

O an anladım.Bu ev sadece beni değil… kardeşimi de kurtarmıştı.
Ve ben, Demirkıran soyadının sadece karanlıktan ibaret olmadığını ilk kez bu kadar net görmüştüm.
-------------------
Evet canlarım
Bi bölümün sonuna geldik
Yorum yapmayı unutmayın
Sizi çok seviyorum 🫶🏻
Hoşçakalın