Bölüm:12

Karandan
Doktor kapıyı kapattığında ev yeniden sessizleşti. Ama bu sessizlik, alıştığım türden değildi. Silahların suskunluğu değil… korkunun yankısıydı.

Mira yatakta uzanıyordu. Elif yanına kıvrılmış, elini bırakmıyordu.Ben ayakta duruyordum. Yerimde. Çünkü oturursam, kontrolü kaybedeceğimi biliyordum.

“Durumu ciddi değil,” dedi doktor çantasını toplarken.“Yorgunluk,” dedim. Sesim sert çıktı.“Stres,” diye düzeltti beni. “Ve bastırılmış duygular.”

Aylin annem bir adım attı. “Ne yapmamız gerekiyor?”“Dinlenmesi,” dedi doktor. “Ve… yalnız bırakılmaması.”

Kapı kapandı.
Elif başını kaldırdı. Gözleri doluydu.“Karan abi,” dedi, “ablam bir daha düşer mi?”

Diz çöktüm. Göz hizasına indim.“Hayır,” dedim. “Ben buradayken düşmez.”

Zeynep arkamdan konuştu. “Abi, sen de biraz otur.”“İyiyim,” dedim.Efe homurdandı. “Değilsin.”
Mira gözlerini açtığında kalbim durdu sandım.“Karan?” dedi kısık sesle.

“Buradayım,” dedim hemen. “Kımıldama.”
“Ben… Elif’i korkuttum,” dedi.Elif hemen başını kaldırdı. “Hayır! Ben korkmadım… sadece seni kaybetmek istemedim.”

Mira’nın gözleri doldu. Elif’i kendine çekti.“Gitmiyorum,” dedi. “Söz.”

Aylin annem yatağın yanına geldi. “Kızım,” dedi Mira’ya, “kendine yükleniyorsun.”Mira başını salladı. “Alışığım.”

Bu cümle içime oturdu.
“Artık alışmak zorunda değilsin,” dedim.Mira bana baktı. “Buna gerçekten inanıyor musun?”

“Evet,” dedim. “Çünkü buna izin vermeyeceğim.”
Efe kollarını bağladı. “Abi, bu ev bir hastane değil ama hepimiz buradayız.”Zeynep gülümsedi. “Ve Elif’in odası hazır. Pembeli. Ben seçtim.”

Elif başını kaldırdı. “Gerçekten benim mi?”“Gerçekten senin,” dedi Zeynep.“Ve benim de,” dedim. “Kapısı kilitli. Kimse izinsiz girmez.”

Mira derin bir nefes aldı.“Karan,” dedi, “ben güçlü olmaya çalışıyorum ama
—”

Sözünü kestim.
“Güçlü olma,” dedim. “Gerçek ol. Gerisi bende.”

Sessizlik oldu. Bu kez ağır değildi.
Elif esnedi. “Ablamla uyuyabilir miyim?”“Uyuyacaksın,” dedi Aylin anne. “Ama ben de buradayım.”

Herkes yavaş yavaş dağıldı. Işıkları kıstım. Kapının önünde durdum. Mira bana baktı.

“Gitmiyor musun?” diye sordu.“Hayır,” dedim. “Bu gece burada bekleyeceğim.”

“Patron emir veriyor yani,” dedi hafif bir gülümsemeyle.“Hayır,” dedim. “Sevdiğin adam söz veriyor.”

Gözlerini kapattı. Elif çoktan uyumuştu.
Kapının önünde dururken şunu biliyordum:Bu evde artık sadece ben karar vermiyordum.Bu evde artık bir kalp vardı.Ve ben onu korumak için her şeyi yakardım.
--------------------
Umarım bölümleri beğeniyorsunuzdur
Yorum yapmayı ve beğenmeyi unutmayın
Sizi seviyorum 🫶🏻
Hoşçakalın