Bölüm:4

Karadan
Bu evde geceler sessiz olur.Silahlar susar, adamlar uyur, duvarlar bile nefesini tutar. Çünkü geceleri insanın iç sesi konuşur.Benimki uzun zamandır suskundu.Mira gelene kadar.

Salonda tek başıma oturuyordum. Elimdeki silahı masaya bıraktım. İlk kez bir metal parçası bana güven vermiyordu. Gözüm istemsizce merdivenlere kayıyordu. Yukarıya.Onun odasına.

Bu hoşuma gitmedi.
Zaaf, böyle başlar.

Ayak seslerini duyduğumda başımı kaldırdım. Mira kapının eşiğinde duruyordu. Üzerinde sade bir tişört vardı, saçları dağınıktı. Ama bakışı… geceden daha uyanıktı.

“Su almaya geldim,” dedi.
Bahane olduğunu ikimiz de biliyorduk.

“Uyuman gerekiyordu,” dedim.
“Sen de,” diye karşılık verdi.

İlk kez bana böyle konuşan biri vardı. Emir gibi değil, rica gibi de değil.
Sadece gerçek.

“Gel,” dedim, farkına varmadan. “Otur.”

Koltukta bana uzak bir yere geçti. Aramızda bir boşluk vardı ama… sanki nefeslerimiz bile birbirine değiyordu. Sessizlik çöktü. Rahatsız edici değildi. Tehlikeliydi.

“Benden korkman lazım,” dedim aniden.
Gözlerime baktı. Kaçmadı.

“Korkuyorum,” dedi. “Ama senden değil.”

Bu söz…Bir adamı ya kurtarır ya da mahveder.

“Bu evde güvendesin,” dedim. “Kimse sana dokunamaz.”“Ya sen?” diye sordu.
Soru basitti. Cevabı değildi.

Bir an sustum. Sonra ilk kez birine gerçeği
söyledim.
“Ben de.”

Ayağa kalktı. Bana yaklaştı. Çok yaklaştı. Kalbimin ritmini kontrol edemedim. Silah seslerinden korkmayan ben, bir adımın mesafesinden korkuyordum.

“Elin titriyor,” dedi.
"Alışık değilim,” dedim.
"Neye?”
“Birini bu kadar yakında tutmaya.”

Elini uzattı. Dokunmadı.Ama hissini bıraktı.“Ben de alışık değilim,” dedi fısıltıyla. “Birinin beni bırakmamasına.”

O an geri çekilmeliydim.
Duvar örmeliydim.
Sertleşmeliydim.Yapmadım.

Elimi tuttum. Sadece tuttum. Ne daha fazlası, ne eksik.
Ama o temas… yıllardır içimde kilitli kalan her şeyi yerinden oynattı.

“Bu yanlış,” dedim.
“Biliyorum,” dedi.
Ama elimi bırakmadı.

O an anladım.
Mira,benim evimde kalan bir misafir değildi.
Benim kurduğum tüm kuralların ihlaliydi.

Elini yavaşça bıraktım. Bir adım geri çekildim.“Odana git,” dedim. Sesim sertti ama gözlerim değildi.
“Gitmeden önce şunu bil,” diye ekledim.
“Bu dünyada seni inciten herkesi yakarım.”

Gülümsedi. Küçük, kırık bir gülümseme.
“Ben de,” dedi, “seni inciten şeylerden korkmuyorum artık.”

Merdivenlerden çıkarken arkasından baktım.
Kapısı kapandığında ev yine sessizdi.

Ama ben artık yalnız değildim.
Ve bu… bu dünyada bir patronun yapabileceği en büyük hataydı.

Çünkü Mira, artık sadece benim koruduğum biri değildi.
Benim kalbimin ortasındaydı.🖤🔥
--------------
Umarım beğenmişsinizdir
Yorum yapmayı unutmayın
Diğer bölümde görüşmek üzere
Hoşçakalın 🫶🏻