Bölümler 1Şu an: BÖLÜM I: Yıldız
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
MİA - KIZIL IŞIK♦️
"Birini seversen eğer, olmasını istediğin gibi değil,
olduğu gibi, her şeyiyle seversin."
ŞİMDİKİ ZAMAN
2027- OCAK
İZMİR
Kar sulu şekilde restoranın camlarına ince ince çarpıyordu. Bir elimde içeceğim diğer elimde de telefonum, bar sandalyesinde oturuyordum.
Akşam saatlerine yaklaşmıştık, mevsimin kış olmasından dolayı tek tük insan vardı. İzmir ılıktı fakat tatil sezonu biteli aylar olmuştu. İş çıkış saatinde de insanlar genelde yorgun olduğundan hafta içleri kalabalık olmazdı.
Fincanı dudaklarıma götürüp birkaç yudum içtim. “İyi akşamlar Miyan bey!” dedi genç bir kadın. Kafamı sallayıp geçiştirdim sadece.
“İyi günler yine bekleriz,” dedi benim cevap vermediği fark eden çalışanlardan biri. O çıkarken içeri soğuktan üşümüşe benzeyen bir kadın daha girdi.
Elleri cebinde, saçları da hafif nemliydi. Kafasını çevirip bana bakmadı ama ben kim olduğunu anladım. “Oğlum müşterimizle ilgilenelim,” dedim oturduğu masayı işaret ederek.
“Ama abi kapatacaktık,” diyerek itiraz etse de el işaretiyle gitmesini söyledim. Sonra onu incelemeye devam ettim. İlk önce kabanını çıkardı, sonra saçlarını arkaya attı.
Daha demin söylediğim çalışan yanına gittiğinde bir süre onunla konuştu ve yanından ayrıldığında çantasından laptopunu çıkardı.
Beni fark etmemişti. Onun her bir hareketini izleyen beni fark etmemişti. Bu canımı yakmamalıydı çünkü beni hatırlamıyordu. Tanımamıştı.
Dakikalar sonra garson siparişlerini götürmüştü. Bir fincan kahve ve sıcak bir suffle. Tam tahmin ettiğim gibiydi. Hiç bir zaman değişmemişti.
Kafasını kaldırıp etrafına baktığında telefonumu tekrardan elime alıp onunla ilgileniyormuş gibi davrandım. Geri önüne dönüp kahvesinden içmeye başladığında ise devam ettim onu izlemeye.
Çok garip, buradasın…Buradasın, kokunu duyuyorum, sesini işitiyorum ama yaklaşamıyordum. Buradasın ve ben sana sarılamıyorum. Eski günlerdeki gibi. Halini hatırını soramıyorum.
Çok garip ama gerçek şu ki…sen buradasın tam da önümdesin, Mia. Ama ben sana o güzel isminle seslenemiyorum. Beni hatırladın mı diyemiyorum; Mia Ceylan.
“Kutay bey artık kapatmamız gerekiyor ve sadece bir kişi var restoranda,” diyerek yanıma geldiğinde bir kere daha keyifle masada oturan Mia’ya baktım.
“Tamam hepiniz çıkabilirsiniz ben buradayım zaten,” dedim çalışana bakarak. “Tamam sağ olun.” Hepsi hazırlanıp çıkarken dikkatini çekmişti. Endişeyle etrafına bakarken benimle göz göze gelmişti.
“Pardon bakar mısınız?” diye seslendiğinde beni tanığını düşünüp hevesle kalktım bar sandalyesinden. “Kapatıyor musunuz acaba?”Hayır tanımamıştı. Bozuntuya vermeden birkaç adım attım.
“Yok daha kapatmıyoruz. Çalışan değişikliği oluyor da. Siz keyfinize bakın lütfen,” dedim gülümseyerek. Kafasını sallamış önüne dönmüştü bile. İçimde bir yerlerde beni tanıması gerektiğini düşündüğüm bir yan vardı.
Bencilce bir taraftı ama vardı. Çünkü onu hâlâ seviyordum. Ona hâlâ aşıktım o kim olduğumu bilmesede. Kendimi zar zor tutsamda ayaklarımı yere sürte sürte bar sandalyesine geri oturdum. Telefonumla ilgilenmeye devam ettim.
O ise bir yandan sufleyle kahvesini içiyor bir yandan da laptopundan işlerini hallediyordu. Arada bir de uzun kızıl saçlarını kulağının arkasına sinirle sıkıştırıyordu. Sanki içten içe suçluyordu onları, gözlerinin içine girdiği için.
Birkaç kere de bacaklarını stresle titretmişti. Kaygılı ve stresli bir hali vardı. Gidip sormak ve derdine ortak olmak istiyordum. Ona çare olmak istiyorum.
Tekrardan kafasını kaldırdığında telefonumu açıp ona bakmıyormuş gibi yaptım. Bu kez yalandan ilgilenmedim gerçekten ilgilenip mesajlara girdim.
KUTAY: Doğan sana acil işim düştü.
Yazıp çıktım. Ben telefonumu bıraktığımda ise masasında hareketlilik olmuştu. Hemen ayağa kalkıp ona doğru yöneldim. Bunu fark etmiş olacakki kabanını giyerken bana bakmadan konuşmaya başladı.
“Her şey çok güzeldi. Restoranda çok hoş. Teşekkür ederim,” dediğin gülümseyerek kafamı salladım. “Asıl biz teşekkür ederiz restoranımıza geldiniz için. Bir daha bekleriz.”
“Sağ olun.” Çantasını omzuna astı. “İyi akşamlar,” dedim aynı sıcaklıkla. “İyi akşamlar,” dedi o duymaktan çok hoşlandığım sesiyle. O çıktığında telefonuma mesaj gelmişti.
DOĞAN: Sorun ne kardeşim?
KUTAY: Birini araştırmanı istiyorum.
DOĞAN: Tamam ismi soyismi nedir?
KUTAY: Mira Ceylan.
BİR GÜN SONRA
Dışarıdaki rüzgarın sesiyle gözlerimi araladım. Saat kaçta eve gelip, kaçta uyuduğumu bile bilmiyordum. Yorgunluktan mıydı, günün etkisinden mi onu da bilmiyordum.
Ama tek bildiğim şey onu düşünerek uyumak ve onun düşüncesiyle gözlerimi aralamış olduğumu bilmekti.
Odam oldukça loştu, külrengini vermiş olduğu havadan da olabilirdi. Yorganı tekrardan iyice boğazıma kadar çekecektim ki, telefonuma gelen bildirimle elim havada kalmıştı.
Hafifçe doğrulup telefonumu elime aldım. Dün attığım mesajlardan sonra Doğandan haber gelmişti. Yatağımda iyice oturur pozisyona gelip heyecanla mesajlara bakmaya başladım.
“Kutay!” diyerek pat diye açtı kapıyı, Uzay. Kafamı kaldırıp ona baktım. “Ne oldu?” Bu tepkime sinirlenmişti. Gözleri hemen görmesin diye kapattığım telefonumdaydı.
“Kahvaltı hazırlamış Betül abla onu söyleyecektim de. Sen ne saklıyorsun?” diye sordu birkaç adım yatağa doğru atarak.
“Uzay işle alakalı, lütfen…geleceğim hazırlanıp.”
“Hayır hayır öyle olsaydı benden saklamazdın?”
Telefonumu elime alıp yataktan ayaklandım. “Sen başla hatta uzun sürecek benim hazırlanmam. Duşa gireceğim,” dedim koşar adım banyoya yönelmeden önce. “Abi!”
Onu umursamadan kapıyı açtım ve aynı anda kapatıp kilitledim. “Söyleyeceksin ne saklıyorsan Kutay Miyan!”
O odamdan çıktığında hemen telefonumu açıp mesajları okumaya devam ettim.
DOĞAN: Kutay, bu sordurduğun kızın tam ismi; Mia Mira Ceylanmış. Ondan dolayı zor oldu. Ve sonradan hatırladım nereden tanıdık geldiğini…
DOĞAN: Şimdi ne bilmek istediğini tam anlamadığımdan tüm bilgileri atıyorum sana.
DOĞAN: Mia Mira Ceylan; 27 yaşında, dört sene önce mimarlık fakültesini bitirmiş. Alaçatı da bir daire de, aile dostuyla oturduğu biliniyor. Çalıştığı online bir şirket varmış.
DOĞAN: Yani kardeşim bu kadar neyi öğrenmek istediğini tam olarak bir anlasam.
KUTAY: Sağ ol kardeşim başka bir şey öğrenirsen bana mutlaka haber ver.
İçimdeki mutluluğu tarif edemiyordum. Ondan bir haber almak o kadar güzel hissetirmişti ki. Ama bir yandan da kendimi çok gergin hissediyordum. Benden haberi bile yoktu, kim olduğumu bilmiyordu.
Bir öğrense ne tepki vereceğini bile kestiremiyordum.
Hazırlanıp restorana gittiğimde Mia’yı görme umuduyla yandım tutuştum. Sayamacağım kadar müşteri gelip gitti. Sayamayacağım kadar kahve ve sufle siparişi aldık ama aralarından hiç biri Mia değildi.
Yine bar sandalyelerine oturdum. Camlara değen sulu kar damlalarını izledim. Kapı açıldığında hemen kafamı çevirip baktım. Bu kez gelenler bir çiftti.
Gülerek, neşeyle girdiler içeri. Masalarına oturdular. Siparişlerini verdiler…hayır onlara gıpta etmedim. Onları eleştirmedim de, ben kendi cesaretsizliğime küfür ettim.
Kendi kendime kızdım.
Cesaret dediğimiz, ucunu bucağını düşünmeden yapılan şeyler değil miydi zaten. Pekala benim düşündüğüm, korumam gereken neyim vardı?
Kalbimi dinlememem gereken sebep neydi? Öfkeyle saçlarımı dağıttım ve bar masasına sert bir yumruk attım.
“Kutay bey iyi misiniz?” diye sordu çalışanlardan biri yanımdan geçerken. Daha deminki saçma sapan sinirimi görmüş olmalıydı.
Oldukça sakin olmaya çalışarak kafamı salladım. “İyiyim.” Sonrasında tekrardan kapıya baktım. Yoktu, gelmiyordu.
Belkide akşam saatinde gelecekti. Bu saatte gelmeyecekti ama onu bekleyen kalbime söz bulamamıştım.
Mimardı, iç mimardı. Okumuş ve işinin başına geçmişti. Bunun vermiş olduğu sevinçle kendimi durduramayarak gülümsedim. Görenlerde delirdim sanacaktı.
Şuan delirmiş miydim bilmiyordum ama daha fazla burada durursam delirecektim. Son kez kapıya baktım ve barın diğer tarafında duran çalışana seslendim.
“Ben şimdi çıkacağım eğer kırmızı saçlı bir kadın gelirse haberim olsun,”
“Eğer gelirse mutlaka hemen arayın,” dedim emir dolu sesimle. “Tabi ki Kutay bey.” Kafamı sallayıp tezgahın üzerindeki telefonumu ve araba anahtarımı aldım. Masaların arasından geçerken bir ses beni durdurdu. Bir kadın sesi, o sandım. O olmasını diledim.
Ama dönüp baktığımda onun olmadığına kanaat getirdim. “Kutay bey yemekleriniz oldukça lezzetti. Şefinizin ellerine sağlık,” dedi gülümseyerek kadın. Yanında da bir arkadaşı oturuyordu.
“Ne demek memnun olduysanız ne mutlu bize. Benim acil bir işim varda çıkacağım. Siz lütfen keyfinize bakın,” dedim gülümseyerek ve hızlı adımlarla, kabanımı da giyip çıktım.
Hava iyice bozmuştu, saat öğlene doğru gelmesine rağmen soğudukça soğumuştu. Aynı hızlılıkla arabama binip ısınmaya çalıştım. Ne kadar ısınabilirsem tabi. Sonrasında gözüme çarpan arabanın ön camında duran kitaba takıldı;
Anna Karenina’ya. Onun ellerinin dokunduğu Anna Karenina’ya.
Nereye gittiğimi bilmeden ilerliyordum oto yolda. Ben bile bilmezken çaresizliğimin ilacını kim bilecekti ki.
Telefonuma gelen bildirimle bir yandan yola bakmaya devam ettim bir yandan da gelen mesajı okumaya başladım. Mesaj Doğandandı.
DOĞAN: Kardeşim dün sorduğun kızın tam adresini buldum.
Hızlıca sağa çekip durdurdum arabayı ve Doğan’ı aradım.
“Alo neredeymiş? Hemen atar mısın bana?” dedim çabuk çabuk. Doğanın keyifli kahkahasını megafonun diğer tarafından duymuştum.
“Ben bu kızı sonradan hatırladım abi. Tamam heyecanlanma atıyorum,” dedi dalga geçerek fakat bu bile sinirlendiremezdi beni şu anda.
“Şakanın sırası değil kardeşim.”
“Tamam attım haber ver ama ne yapacaksın adresi?” Gelen bildirimle hızlıca konumu açtım.
“Sonra konuşsak bunları olur mu?” diye sordum da onaylayan bir ses çıkarmıştı, kendince. Aramayı sonlandırıp telefonumu arabaya sabitledim ve yola devam ettim.
Bulunduğum yerden yarım saat gözüküyordu. Üstten bildirim geldiğinde hiç kendimi bozmadan okudum.
DOĞAN: Üçüncü kat, daire 5.
Gülümseyerek kafamı salladım sanki görebilecekmiş gibi.
Kırmızı ışık yandığında bile durmak istemiyordum, uzasın istemiyordum. Fakat sanki inadına ışıklar çoğalmış ve fazla yanmaya başlamıştı, bugün.
Etrafımdaki arabaları sollayarak geçtim. Konumun yönlendirdiği gibi gitmeye devam ettim. Bi on dakika sonra zaten beni ara yollara sokmuştu.
“Hatırlar mısın beni kızıl?” dedim kendi kendime. “Bir kere hatırlamış gibi bakabilir misin gözlerime? Yoksa hatırlamayacak kadar mı yara açtım kalbine?”
Konum sağa dön dediğinde dönüyor, sola dön dediğinde de sola giriyordum.
Beş dakika kalmıştı ve iyice mahalle aralarına girmiştim zaten. Bundan sonrası hep beş, altı katlı binalarla doluydu. Sağa döndükten sonra, hedefiniz karşıda kalacaktır.
Kalbim hızlandı, nefesim kesildi sanki.
Nasıl sağa döndüğüm bile hatırlamıyordum. Sonra karşımda olan binaya baktım. Yeşil binaya, Doğanın dediği gibi beş katlıydı. Arabayı park edip, üçüncü katını incelemeye başladım.
Bu tarafa bakan camdan bir balkonu vardı. Perdeler açıktı ama hiç bir hareketlilik görünmüyordu. Gözlerimle binaya baktım, bahçesine ama kimse yoktu. Sonra apartmanın ismi çarptı gözlerime.
M.K. Apart.
Tam o sırada da cam balkonda hareketlilik görmüştüm. Dikkat çekmek istemiyordum ama iyice incelediğim de onun olduğunu gördüm.
Laptopuyla ve elindeki fincanıyla balkona çıkmıştı. Üzerinde gördüğüm kadarıyla kalın bir hırka vardı saçları salıktı ve o hayran olduğum saçları omuzlarından aşağıya dökülüyordu.
“Ordasın…yıllar sonra karşımdasın kızıl!” dedim kendi kendime sanki beni duymuşçasına kafasını kaldırıp etrafına baktı. Beni fark etmemesi için kafamı eğdim ve telefonumu elime aldım.
Sonra tekrardan önüne dönmüştü. Arada da fincanındaki içeceğinden içiyordu. Acaba kahve mi içiyordu, çay mı?
Bunu merak etmem bile saçmaydı farkındaydım ama elimde değildi. Orada ne kadar kaldım bilmiyordum ama bir süre sonra yanına bir kız gelmiş oturmuştu.
Bu Doğan’ın dediği kişi olmalıydı. Birlikte kaldığı akrabası. “Babası nerede acaba? Onunla yaşamıyor mu?” diye sormadan edemedim.
Babasını kaybetmiş miydi? Onunla alakalı o kadar çok şey merak ediyordum ki, buna hakkım yoktu ama merak ediyordum işte.
Bir süre beraber sohbet ettiler hatta keyifle güldüler. Ben ise orada sadece onu izledim. O güzel gülüşünü izledim, eliyle gülüşünü saklayışını izledim. Naifçe saçlarını kulağının arkasına atışını izledim.
Hayatının ne kadar güzel oluşunu izledim. Kendine bir hayat kurmuştu belli ki başarılı da olmuştu. Bir anda saçma bir vakitte karşısına nasıl çıkardım. Nasıl derdim; “Ben geldim kızıl, Kutay geldi.”
Nasıl mahvederdim kuruduğu düzenini. Onun karşısına çıkamazdım, ona bunu yapamazdım. Ondan uzakta olmam daha iyiydi. En azından sağlıkıydı, mutluydu. Bunu bozmaya hakkım yoktu.
Derin bir nefes alıp kararmaya başlayan havaya baktım. Yanındaki kız gitmişti ama o hâlâ oradaydı. Çok yoğun bir şekilde çalışıyor olmalıydı.
Telefonumun çalmasıyla kafamı daha demin koltuğa koyduğum, telefonuma çevirdim. Arayan Uzay’dı.
Aramayı onaylayıp hoparlöre aldım.
“Abi nerelerdesin? Restorana geldim yoksun, şirkette de uğramamışsın. Eve geldim odanda değilsin. Nerdesin meraklandırdın beni?” dedi sitemli bir sesle.
“Uzay…biraz işim vardı dışarıda,” dedim ne diyeceğimi bilemeyerek. “Tamam bittiyse gel yemek için seni bekliyorum,” dedi yumuşayan bir sesle. Sinirli bir hali gitmişti.
“Gelicem tamam bekle abim!” dedim buruk bir şekilde gülümseyerek.
“Ne kadara gelirsin?”
“On beş dakikaya yanındayım…kapatıyorum şimdi,” dedikten sonra telefonumu kapattım ve arabayı çalıştırdım.
Mia’da zaten balkonda değildi artık. İçeri girmiş olmalıydı. “Geleceğim…geleceğim Mia.” Son kez evine doğru baktım birkaç odanın ışığını yakmışlardı. “Hangi odadasın?” diye sordum kendi kendime, sokağın sonuna doğru ilerlerken.
“Hangisi senin oda kızıl?”
Uzay’a da dediğim gibi on beş dakika sonra evdeydim. Kapıyı açar açmaz Uzay’ın adım seslerini duymuştum. “Kutay!” diyerek seslendi. Bana bazen abi derdi, bazen de ismimle seslenirdi.
Buna çok takılmadığım için umursamazdım.
“Benim…sen otur masaya geliyorum,” dedim direkt merdivenlere yönelerek. “Tamamdır.” Odama girip hızlı bir duş aldım. Odamda geçirdiğim on dakikalık süreçte bile Mia’yı düşünüyordum.
Kızıl saçlarını, gülüşünü…
Telefonumu alıp odamdan çıkıp daha fazla Uzayı bekletmemek için mutfağa girdim. O da zaten masaya oturmuştu. “Bak gel Betül abla neler hazırladı,” dedi keyifli bir tonda. “O çıktı mı ellerine sağlık şimdiden,” dedim karşısındaki sandalyeye oturarak.
“Evet çıktı,” dedi ağzındaki çiğnerek ve devam etti sonrasında. “Valla çok iyi, onun yerine ben diyeyim abicim; afiyet olsun,” birlikte gülerek yemeğimiz başladık.
Çok değil beş dakika sonra Uzay’ın meraklı ve sorgulayan bakışlarını üzerimde hissediyordum. “Sor,” dedim sadece.
Yerinde kıpırdanıp ela gözleriyle bana baktı. Şu an açık bir tondaydı. “Nerden anladın?” dedi merakla. “Seni tanımadığımı mı düşünüyorsun? Hadi sor…” dedim elimdeki çatalı bırakıp arkama yaslanırken.
“Pekala…neredeydin abi bugün. Dünde iyi değildin, hatta bir haftadan beri iyi değil gibisin. Seni bu kadar dağıtan ne?” diye sorularını peş peşe sıraladığında yutkunup yeşil tonundaki gözlerine baktım.
“Yok bir şey iş yoğunluğundan biraz. Yeni yıl…yeni planlar yordu beni. Hem restoran hem şirket,” diyerek kestirip attım.
“Benim şirketteki performansımı beğenmiyor musun yoksa? Ben yüklerin biraz hafiflesin diye sana destek olmak istemiştim Kutay Miyan,” dedi hafif alayla. Bende onunla beraber güldüm ve tabakları toparlamak için ayalandım. Bu hareketimle hiç beklememiş oda yardıma girişmişti.
“Sen şirketi çok güzel çekip çeviriyorsun Uzay. Senden yana bir şüphem yok ama ben ölmedim değil mi daha?” dedim göz kırparak. “Abi,” diyerek inledi.
“O nasıl söz!” demişti hemen ardından, uyarırmışçasına. “Tamam tamam sustum…hadi sonra kahve yaparsın bize?” dedim konuyu kapatmak için.
“Tamam kaç bakalım! Ama ben kanmadım söylemiş olayım,” dediğinde sadece kafamı sallamıştım.
Birlikte mutfağı toparladıktan sonra kahvelerimizi de alıp çalışmak için salona geçtik. O bana yeni projelerden bahsediyor, geçmişte olan şeylerinde dökümanlarını bir bir sıralıyordu.
Fakat benim aklım ise Mia’daydı.
O kadar yanında olmak istiyordum ki şuan. O kadar geçmişi silmek istiyordum ki. Yıkıp geçmek istiyordum, geçmişi.
“Abi…yoruldun sanırım. Tamam bırakalım,” dedi benim daldığımı görünce Uzay. “Bence de dinlenelim abicim,” dedim dosyaları toparlayarak.
“İyi geceler.”
“İyi geceler,” diyerek salondan çıkıp odama geçtim. Kendimi hemen yatağıma bıraktım. Acaba o beni hiç merak etmiş miydi?
Hiç soruş muydu birilerine, araştırmış mıydı?
Ya da gerçekten unutmuş ve silmişti beni. Hatırlamak bile istememişti. Haklı da olabilirdi gerçi.
Ayağa kalkıp temiz bir hava almak için pencereyi açtım. Sonrasında kafamı gökyüzüne çevirdiğimde yıldızlarla karşılaştım. “Mira!” döküldü dudaklarımdan. Kalbim tekrardan hızlandı sanki.
Nefes almak için açtığım pencereden, nefes almaya çalışırken göğsüm sıkıştı. Ellerim buz kesti, ellerim…
Tekrardan gökyüzüne baktığımda, bir yıldız kaydı. Gülümseyerek gözlerimi kapattım. Böyle şeylere inanmazdım ama o an dilek tutmak istedim. Bir umut istedim.
“Lütfen…lütfen beni affetmiş olsun. Lütfen!”
Telefonuma bildirim geldiğinde pencereyi kapatıp, aralık perdeyi de örttüm. Mesaj Doğandaydı yine. Yatağıma oturup okumaya başladım.
DOĞAN: Abi senin kızın babası kaybolmuş.
DOĞAN: Şimdi sordurduğum tanıdığım söyledi.
DOĞAN: Bilmek istersin diye düşündüm.
KUTAY: Nasıl kaybolmuş?
DOĞAN: Basbaya işte kardeşim.
KUTAY: Nerdesin sen?
DOĞAN: Evdeyim ne oldu ki?
KUTAY: Geliyorum şu konuyu yüz yüze düzgünce konuşalım.
DOĞAN: Gel kardeşim.
Uzay’a işle ilgili bir şey olduğunu söyleyip çıkmıştım evden. Nasıl çıktığımı da anlamamıştım zaten. Saat kaçtı onu da bilmiyordum ya.
Nasıl merak etmiştim Mia’yı. Nasıl aklım durmuştu, elim ayağıma dolanmıştı. Daha bugün babasının nerede olduğunu merak etmiştim.
Ne halde olduğunu sorgulamıştım. Ve şimdi Doğan’dan aldığım mesajla, beynim adeta durmuştu.
Ne demek kaybolmuştu, koskoca adam nasıl kaybolabiliyordu? Buna bir anlam verememiş, soru işaretleriyle dolu boşluğuda kapatamamıştım.
Aklımda sadece şu konunun aslı astarını, Doğandan öğrenip Mia’ya yardım etme düşüncesinden başka bir şey yoktu. Ve iki insan biriyle iki kere tanışır mıydı onu merak ediyordum…
GEÇMİŞ ZAMAN
2017 - OCAK
MİA MİRA CEYLAN
Botlarıma dolan karları sevmiyordum. Soğuğu sevmiyordum. Ne ellerim, ne de nemli kızıl saçlarımı.
Ya da havayı değil de içimi soğutan şeyleri sevmiyordum. Ki içim havadan değil, hayatımdan dolayı soğuktu bunun farkında değildim.
Küçüklüğümden beri yerine oturmayan şeyler vardı. Bir o kadarda her şey tam gibiydi.
Kafamı yağan karlara doğru çevirdim. “Bence camı kapatmalısınız Mia hanım,” dediğinde onu umursamadım. “Sakın bana üşüdüğünü söyleme,” sesimin tonunda alay yoktu aksine ciddi ciddi sormuştum bunu.
“Yani ben sizi düşündüğümden,” dedikten sonra otomatik kapının açılmasıyla içeri girmiştik. Camı kapatıp çantamı omzuma astım. Kızıl saçlarımı kapşonumun ardına sakladım. “Sana da kolay gelsin,” dedim imalı imalı.
“İyi dersler Mia hanım.” Arabadan inip soğuk rüzgara kendimi bıraktım. Normal olarak bahçede kimse yoktu. Ama dersin başlamasına on dakika kalmıştı. Hızlı adımlarla karların arasından okul merdivenlerine yöneldim.
Kapının camları buğulanmıştı, içeri gözükmüyordu. Soğuk kulbu tutup açtım ve sımsıcak koridora girdim. Birkaç kişi keyifle oturuyor. Bazısı da yeni geldiğinden olmalı ısınmaya çalışıyordu.
Kapşonumu çıkartıp ikinci kata çıkmaya başladım. Bir yandan da gözlerim onu arıyordu. Bu istemsiz olurdu çoğu zaman. Onu merakla arardım. Bir seneden beri böyleydi. Ona olan sevgim.
Ona; Kutay Miyan'a.
Soyiminin ismime benzerliğini her gece düşünüyordum. Bu bir kader miydi yoksa rastlantımı?
Henüz cevap alamamıştım ama alacaktım. Bundan adım kadar emindim. Koridorun her yerine bakıp onu göremeyince asık bir suratla sınıfıma girdim.
Sırama oturduğum da da, Âya’ya selam verdiğim de de aklımda Kutay vardı. Her zamanki gibi geç mi gelecekti yoksa. “Ne bu suratının hali…yine mi Kutay?” diye sordu bana doğru eğilerek Âya.
Etrafıma bakıp birisi duyup duymadığını kontrol ettim. “Şşşt Âya biri duyacak. Hem iyiyim ben,” dediğim de ise gözlerim, Kutay’ın arkadaşı olan Doğandaydı. Ona sormalı mıydım, ya da bu gerçek bir delilik mi olurdu?
“O zaman iyisen gülümsemeni isterim arkadaşım,” dedi imalı imalı bana bakarak Âya. “Tamam tamam,” dedim derin bir nefes aldım sonrasında.
Beş dakika içerisinde hoca gelmiş derse geçmişti bile. Fakat ondan sonra gelebildi Kutay. Kapı tıklatıldı tok bir sesle. Ağır bir şekilde açıldı sonra bütün bir heyecanla onu gördüm.
Özenle taranmış sarı saçlarını, koyu yeşil gözlerini, ve de özenle ütülenmiş gömleğini, omzundan neredeyse düşecek çantasına baktım. Hoca Kutay’ı görür görmez alayla güldü.
“Kutay bey hoşgeldiniz…nihayet!”
“Kusura bakmayın hocam!” diyerek yerine geçti. “Bu kaçıncı oluyor Kutay!”
“Bir daha olmaz hocam,” dedikten sonra daha fazla üzerine düşmeden derse geçmişti hoca. Bende Kutay’a bakmaya devam etmiştim. Taki Âya’nın koluyla beni dürtmesine kadar.
Zil çaldığında hoca eşyalarını toparladıktan sonra hepimize döndü. “Bir proje ödevi vereceğim onun için ikili grup olmanızı istiyorum. Yarında onları seçmiş olurum, sizlere söylerim,” dedikten çıktı sınıftan.
Kutay sesli bir şekilde elindeki kalemi bıraktı. “Bir proje eksikti!” dedi öfkeli bir sesle.
“Ne projesi ki acaba?” dedi Âya bana dönerek.
“Edebiyat projesidir,” dedim sadece.
Kar damlaları güçlükle camı delmek ister gibi yağıyordu. Arkama yaslanıp hem dışarıyı izledim hem de çaprazımda oturan Kutay’ı. “Anlayacak,” dedi fısıltıyla Âya.
“Elimde değil,” dedim aynı onunki gibi bir tonda. “Tamam gel biraz kafeteryaya inelim,” dedi ayağa kalkarak. Sonra bende onunla beraber kalktım.
Tabiki de son kez Kutay’a bakarak. Hani bazen uzak olamayıp yakında olamadıklarınız vardır ya. İşte benimkisi de öyleydi.
Çünkü bir ben bilirdim onu gördüğümde hızlanan kalbimi. Çünkü bir ben bilirdim, itiraf ettiğimde büyünün nasıl bozulacağını.
Sevmiyordu, sevseydi anlaşılırdı insanın gözlerinden; sevda. Yeşil gözlerinde kaybolduğumu bir ben bilirdim. Ne o ne de bir başkası göremez, farkedemezdi bunu. Onu ne kadar sevdiğimi.
Ertesi gün yine karlı bir güne uyanmıştım. Annem benden sonra kendi arabasıyla gelecekti okula. Evet okula.
Çünkü annem bizim okulda Tarih Hocasıydı. Fakat bunu Âya’dan başka kimse bilmiyordu. Söylememiştim çünkü, annemin benim üzerime titrediğini düşünmelerini istemezdim.
Annemde mantıklı bulmuştu bunu. Müdür ve okul yöneticileri hariç hiç kimse de bilmiyordu.
İlk dersimiz edebiyattı. Hoca girer girmez, dün bahsettiği projeyi detaylı bir şekilde açıklamıştı ve grupları tek tek saymıştı.
Âya, “Umarım ikimiz çıkarız,” dese de öyle olmamış; Âya’yla Doğan benle ise Kutay eşleşmişti. Şaşkınlığımı gizleyip gözlerimi merakla bana bakan Kutay’dan çektim.
Çünkü nedense beni fark ettiğini hissedip rahatsız olmuştum. Evet beni yıllar sonra ilk defa fark etmişti. Hatta sesli bir şekilde Doğan’a; “Mia diye isim mi olur?” demişti. Alaylı bir şekilde de gülmüştü.
Bozuntuya vermeden umursamaz bir tavırla önüme döndüm. Ne kadar öyle davransam da içten içe kırılmıştım. Benimle resmen tanışmış ve ilk tanışması ismimle dalga geçmesi olmuştu.
“Şşt tamam konuşmayın aranızda!” diyerek uyardı edebiyat hocası ve devam etti. “Proje için iki haftanız var…şimdiden başarılar!”
Bizim projemiz, Cumhuriyet dönemi edebiyatçılarının hayatlarını ve eserlerini tek tek yazmak ve dergi halinde çıkartmaktı. Bu süreçte her şeyini de fikir alarak hareket etmemizi istemişti.
Orası kolaydı tek başıma bile yapardım ama bu proje Kutayla nasıl olacaktı. Ben, Kutay ve ona duyduğum karşılıksız hislerim.
His…Hissim.
Bütün gün projeyi nasıl yapacağımızı düşünmüştüm. Kutay ise hiç benimle konuşma girişimine girmemişti. Gerçi pekte umurunda değildi.
“Gençler lütfen sınavları önemseyin…seneye olmasada bu sene önemli,” dedi tarih hocamız. Annem…
“Hocam zor mu soracaksınız?” diye sordu arka sıralardan biri. “Konuyu anlayan ve çalışan herkes yapabilir. Eğer çalışacaksanız zaten kolay gelecektik,” dedi annem samimi bir şekilde gülümseyerek.
Zilin çalmasıyla da, “iyi günler,” dileyerek çıktı. Zaten son dersti. “Kafeye gidip oturalım mı?” diye sordu Âla çantasını toplamaya başlayarak. Gözlerim ise Kutay’daydı. “Şey…bir dakika,” dedim sınıftan çıkmaya çalışan Kutay’a bakarak.
Birkaç adım atarak tüm cesartimle Kutay’ın arkasından seslendim. “Bir dakika bakar mısın?” dedim Kutay diyemedim, ona ilk defa ismiyle seslenemedim.
İlk başta kendi üstüne alınmadı ama sonrasında uzanıp omzuna dokunduğumda, arkadaşı Doğan’la beraber aynı anda döndüler.
“Benim bir ismim var,” dedi ciddi bir şekilde.
“Biliyorum…ama şey için durdurdum,” dedim affalayarak.
Ben öyle ne diyeceğimi bilemeyip kalakaldığımda omzundaki çantasını iyice tuttu ve beni süzdü. Kafasını sallayarak; “Ne için?” diye sordu.
“Proje için durdurdum. İki hafta kısa bir süre nasıl ve ne zaman yapacağız?” dediğimde tekrardan alayla güldü. “Bu gün olmaz,” dedi düşünür gibi ve tam yürümeye devam etmek için hareketlenirken onu tekrardan omzundan tuttum ve ateşe dokunurmuşçasına hızlıca çektim.
Ona dokunmak zaten yanmak değil miydi…bile isteye körü körüne yanmak.
“Yarın olsun o zaman?” Tekrardan bana doğru dönüp hafifçe eğildi bu sırada da elinde çantamla Âya yanımıza gelmişti, Doğan da zaten olanları alayla sırıtarak izliyordu. Oldukça keyifli gözüküyordu.
“Bak kızıl yarında olmaz. Biz hafta sonu diyelim konum atarsın seni aldırırım,” dedikten sonra başka bir yanıt vermeme müsaade etmeden arkasını döndü. Hırsla, “Benim ismim kızıl değil…benim ismim Mia!” diye bağırdım.
Fakat buna da bir tepki vermedi.
“Hadi gidelim Mia,” diyerek çantamı uzatan Âya’ya baktım ve oflarcasına çantamı aldım.
“Ben hocayla konuşmalıyım bizim grupları değiştirsin,” dedim arkasından ona bakmaya devam ederek.
“Bence de,” demişti Âya beni onayladığını belirterek. Kutay ağır ağır koridordan merdivenlere yöneldiğinde de onu izledim. Merdivenlerden inmeye başladığında ise yavaş adımlarla onu takip ettim.
Ondan gözümü alamıyordum çünkü sevgimi itiraf edemiyordum. Ondan vazgeçememiş ya da yarı yolda pes edememiştim çünkü yüzüme çarpılan bir red cümlesi yoktu.
Ve çünkü kalbime de söz yoktu.
“Kafeye gidiyor muyuz. Sıcak bir şeyler iyi gelir?” diye sordu biz okuldan çıkarken Âya. “Gidelim…gidelim tabiki.” Kar dinmişti. Günler sonra ilk defa hemde.
Âya’yla bir taksi bulup evimize yakın olan herhangi bir kafeye gittik. Denize sıfırdı, oturduğumuz masadan şiddetli dalgaları görüyorduk.
Masaya oturduktan hemen sonra yanımıza garson gelmişti. “Ne alırdınız?” Üzerimdeki montu çıkardığımdan bu soruya Âya cevap vermişti. “Biz iki tane sıcak kahve ve sufle alalım.”
Birlikte tatlılarımızı yiyerek ve kahvelerimizi içerek projelerimiz hakkında konuştuk. Ben onun için fikirler bulmuş o da benim için. Bu gidişle tek başımıza projlerimizi birlikte bitirecektik.
Tabi bunu hoca kabul etmezdi. Üstelik grupları açıkladığında değiştirmek istediğiniz bir şey varmı diye de sormuştu. Peki ben neden var dememiştim. Hadi ben sevdiğim için dememiştim ya Kutay?
Kutay neden dememiş itiraz etmemişti. Tanımadığı biriyle ortak bir proje yapmayı kabul etmişti.
Kahvemden içerken düşündüğüm tek şey buydu. Madem yapmak istemiyordu neden kabul etmişti. Aklım almıyordu…onunla delice vakit geçirmek istiyordum. Üstelik bunun için bir imkanım da vardı.
Fakat engelim de vardı. Tek taraflı olması büyük bir engeldi.
“Daldın yine ama sıkıldıysan kalkalım mı?” dedi kahvesini içerek. Gözlerimi daldığım denizden çektim ve bende kahvemden içtim. “Aslında açık söylemek gerekirse proje konuşmaktan sıkıldım. Kalkalım mı?” dedim mahçup bir şekilde.
“Seninde keyfini kaçırdım ama?” diye de ekledim. Âya gülümseyerek elini koluma koydu. “Olur mu öyle şey. Moralin bozuksa tabi ki de seni zorla tutamam. Kalkalım,” buruk bir şekilde gülümseyerek montuna uzandı.
“Kusura bakma senin de keyfini kaçırdım,” dedim çantamı alırken bende. “Biz arkadaşız Mia, kafan dağılsın diye getirdim ama iyi hissetmediysen zorla duramazsın değil mi?”
“Sağ ol.” Kafeden çıktıktan sonra soğuk havanın yüzümüze çarpmasıyla hızlıca ayrı ayrı taksiler bindin.
Hava kış olduğundan hemen kararmıştı. Babam durmadan aramıştı ne zaman geleceğimi sormuştu annem ise rahattı. Ne zaman gidip geleceğime karışmazdı.
Ailenin tek çocuğuydum; hem rahattım hem de değildim. Babamın eli hep üzerimdeydi. Hem en büyük destekçim hem de en büyük sorunumdu.
Destek verirken bazen sıkabiliyordu ama bunu takmıyordum. Onlar benim ailemdi, beni düşündükleri için böyle davranıyorlardı bunu çok net biliyordum.
Taksi eve geldiğinde kapşonumu kapatıp hızlı adımlarla binaya doğru yöneldim. İki katlı bir evimiz vardı. Denize de oldukça yakındı tabiki de bu yazın güzel oluyordu.
Üşüdüğümden dolayı hemen kapıyı açıp içeri girdim. Merdivenleri koşar adım çıkıp evin kapısını çaldım. Açan annem değil babamdı. Meraklı gözlerle bana bakıyordu. “Bir an gelmeyeceksin sandım!” dediğinde gülümseyerek boynuna sarıldım.
“Seni özlemeseydim hayatta gelmezdim,” dediğimde oda bana sarılıp kapıyı kapattı ki içeri soğumasın. Ev oldukça sıcaktı çünkü. “Deli kız, hadi yemek hazır. Yukarı çık üzerini değiştir!” dedi emir verir gibi ama yüzünün ardındaki alayı görüyordum.
“Tamamdır!” dedim aynı ciddiyetle. Babamdan ayrılıp mutfaktaki anneme döndüm. “Hoşgeldin kızım hadi çabuk ol,” kafamı sallayarak merdivenlere yöneldim ve odama çıktım.
Işığı açıp kendimi yatağıma bıraktım. İlk düşündüğümde zaten bugün Kutay’a konuşmamdı. Onunla ilk defa konuşmuştum. Hiç bu anı hayal etmemiştim.
Akla alınacak bir şey bile değildi, benim için.
Gülümseyerek daha fazla yemek için beklemeyeyim diye üzerimi değiştirmeye giriştim. Elimi ve yüzümü de yıkadım. Sonrasında yemek kokularıyla aşağıya indim.
Mutfağa girdiğimde ilk gözüme çarpan özenle hazırlanmış masaydı. Anne ve babama bakıp masaya oturdum. Onlar çoktan oturmuş beni bekliyorlardı.
“Neyi kutluyoruz?” diye sordum masadaki etten biraz tabağıma alarak. İkisi de aynı anda birbirlerine bakıp güldüler. “Babanın şirkette olan her başarısını tabiki de minik yıldızım.”
“Anne büyüdüm artık ben,” dedikten sonra, babama döndüm. “O zaman tebrik ederim babacım her bir başarın için!”
“Teşekkür ederim canım kızım.”
“Ve bundan sonraki başarıların için…hadi yiyelim o zaman,” demişti annem salatadan bir çatal alarak.
Keyifli sohbetler eşliğinde yemeğimizi yedik. Bazen benim okuldan, derslerimden. Bazen annemden ve keyiflendiği işinden. Ve bazen de babamın ailecek kurduğu hayallerden konuştuk.
Masayı kaldırırken de babam konuşmasına devam ediyordu. “Önce Türkiye turunu tamamlayalım. Sonra Dünya turuna çıkalım nasıl olur sizce?”
Annem keyifle babama döndü. “O zaman bu yaz tatilinde Antalyaya gidelim ama onun öncesinde Doğu turu isterim,” dedi.
Babam bulaşıkları dizerken memnuniyetle kafasını salladı. “Bana her şey uyar sizinle,” dedikten sonra kıkırdayarak masayı sildim. “Hiç gülme gerçekten öyle.”
Babama tam cevap vereceksen şortumun cebinde olan telefonuma mesaj gelmişti. Dikkatimi dağıtmasına izin vermeyerek geri babama döndüm. “Ben sana inanıyorum babacım.”
Mutfak toparladıktan sonra dinlenmek için odama çıkacağımı söyledim. Onlarda salona geçmişlerdi. Odama girer girmez merakla gelen bildirime baktım.
Bilinmeyen ve kayıtlı olmayan bir numaradandı. Merakla açtım.
KAYITLI DEĞİL: Ben Kutay,
KAYITLI DEĞİL: Öğrenci grubundan buldum numaranı kızıl.
KAYITLI DEĞİL: Evinin konumunu atman için yazdım.
Heyecanla ve şaşkınlıkla hızlanan kalbim yüzünden hemen cevap verememiştim. Kendimi yatağıma sırt üstü atıp saf bir sırıtışla etrafıma baktım.
Ve ardından bir mesaj daha.
KAYITLI DEĞİL: İstemiyorsan projeyi iptal ettirelim.
Kafamı hayır anlamında sallayarak hızlıca yazmaya başladım.
MİA: Ben seninle herşeye varım.
Yazıp sildim, resmen ellerim titriyordu.
MİA: Yeterki konumumu iste.
Ve sildim.
MİA: Kalbimin konumu sende zaten.
Yazıp sildiğim her cümle sayesinde kendimden tiksindim resmen. Gayet normal bir cevap vermeliydim.
MİA: Projeyi yapmak istiyorum, notlarımın düşmesini istemem; yanlış anlama.
MİA: *Konum.
Yazıp çıktım.
Kalbimin atışını yanımda olsaydı duyardı. Resmen duracaktı ya da yerinden çıkacaktı. Numaramı bulup bana mesaj atmıştı. Bana mesaj atmıştı ve bana durmadan saçlarımdan dolayı kızıl diyordu.
Buna inanamıyordum. Saçlarımla dalga geçmek içinde olsa bana bir lakap takmıştı. Kendince bana kızıl diyordu. Bana bu zamana kadar kimse kızıl dememiş ve hitap etmemişti.
Ne kadar hoşuma gitmese de bunu içten içe sevmiştim. Hatta çok hoşuma gitmişti. Beni görmüştü, beni fark etmişti. Ve bu kalbim için büyük bir adımdı.
Tekrardan bildirim gelince heyecanla telefonumu elime aldım. Ve bu kez onu kaydettim. Onu rehberime kaydettim. Hayal miydi bu?
KUTAY: Tamamdır Kızıl ;)
Bölüm etkileşimi
