Bölüm 13 – Mete İlk Kez Çalışır

Mete hayatında ilk kez sabah alarmına kendi isteğiyle uyandı. Bu cümle bile başlı başına tuhaftı. Normalde alarm onun için sadece susturulması gereken bir sesti; bugünse bir çağrı gibiydi. Üzerini giyerken aynaya baktı ve içinden “Bugün gerçekten çalışacağım,” dedi. Aynadaki yansıması buna inanmış gibi görünmüyordu.

İlik Holding’in binası dışarıdan bakıldığında fazlasıyla düzgündü. Fazla cam, fazla düzen, fazla ciddiyet. Mete içeri adımını atar atmaz klimanın soğuğu suratına çarptı. Bu soğuk, Vaveylâ’daki büyülerden bile daha ürperticiydi.

Bir masaya oturtuldu. Önüne dosyalar koyuldu. Dosyaların üstünde yazan kelimeler tehditkârdı: RAPOR, ANALİZ, TOPLANTI.

“Bunlar bana mı?” diye sordu.

“Evet,” dedi görevli. “Hepsi.”

Mete dosyayı açtı. Beş saniye baktı. Kapattı. Sandalyeye yaslandı.

“Ben molaya çıkıyorum,” dedi.

“Daha başlamadın,” dediler.

“Benim için yeterince travmatikti,” diye cevap verdi.

Elif Su uzaktan izliyordu. Kolları bağlıydı. Yüzünde ‘demiştim’ ifadesi vardı. Efsun ise binanın camında yansıyan enerji dalgalarını inceliyor, buranın ruhunun hiç hoşuna gitmediğini fısıldıyordu.

Mete sonunda tekrar dosyaya döndü. Okudu. Anladı. Bir şeylerin yanlış olduğunu fark etti.

Ve ilk kez, baba parasıyla değil, kendi farkındalığıyla bir kapı araladığını hissetti.

Bu his… rahatsız ediciydi.