9. Bölüm

Gözlerimi açtığımda Luka durmuştu. Büyük, ihtişamlı bir kalenin önünde durduk. Luka’ya baktım, "Evim," dedi.
"Ben burada kalmak istemiyorum," dedim.
"Biraz kal."
"Burada ev bulalım, buraya gitmek istemiyorum Luka."
"Güzelim lütfen, birkaç gün..."
Artık tepki vermiyordum. "Peki," dedim. Beni yere indirdi, üzerimde ceketi vardı. İyice sokuldum, korkuyordum.
"Korkma Miray."
Saraya ilerledik. Luka ahşap, kocaman kapıyı itekledi. İçeride kimse yoktu. Ona baktım; yüzünde hiç duygu yoktu, sadece bakıyordu. Sanki anılarını görüyordu. Omzuna dokundum. Yerinde ufakça sıçradı ve aniden bana döndü.
"Mirayyyy!"
"Nee?"
"Bir daha yapma sakın!"
"Neden?"
"Yapma dedim!"
"Hıhı..."
İçeri girdi.
"Luka?"
"Heee?"
"Açım."
"Ha?"
"Açım aç!"
"Tamam, ne yersin?"
"Ne bileyim?"
"Peki canım..."
"Ne yapacaksın?"
"Yapaaaacağız. Sefa mı süreceğim? Yardım et küçük hanım."
Hafifçe sırıtarak yanına gittim. Eski gibi duruyordu ama her şey bayağı iyi dizayn edilmişti, mükemmeldi. Göz ucuyla bana baktı.
"Sanırım ceketi benimsedin küçük hanım."
Ceketini hâlâ çıkaramadığımı yeni fark etmiştim. "Evet, çok rahat ettim."
"Üst kata çık. Birinci oda benim. Sweatshirt'lerim olacak, bir tane giy gel. Bunların içinde daha fazla durma. Yemekten sonra sana kıyafet almaya çıkarız küçük hanım," dedi.
Gerçekten mi, dedim şaşırarak. "Hadiii!"
"Tamam, tamam."
Hızla üst kata çıktım. "Birinci kapı," dedi. Üst kat resmen oda cennetiydi. Birinciye girdim. Siyah bir yatak, küçük bir komodin, üzerinde gece lambası, su ve bardak vardı. Yatağın karşısında ise gardırop duruyordu. Açtım, siyah bir sweatshirt seçtim. Ceketi ve ince bluzu çıkarıp üzerime geçirdim. Rahattı ve o kokuyordu... Kokusunu içime çektim ve kapıya yöneldim. Hızlı adımlar ile aşağı ilerledim. Onun mutfakta olduğunu fark edip yanına yöneldim
(üşengeçlik son seviye kusura bakmayın anca yazdım okul hayat anca yazdım)